ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1488

บทที่ 1488 เหตุการณ์ผันผวนเกิดขึ้นบ่อยครั้ง

หลังจากรอคอยอยู่นาน กลุ่มของว่านจื่อก็ได้ใช้แท่นลายอาคมส่งตัวเสียที

พวกนางส่งหินวิเศษที่จำเป็นต้องใช้ให้กับผู้บัญชาการทหารยามที่ดูแลการทำงานของแท่นลายอาคมส่งตัว เตรียมขึ้นไปยังพื้นที่ส่งตัว

แต่ในชั่วขณะถัดมา พวกนางก็ถูกขวางไว้

ผู้บัญชาการมองสัตว์กลืนทองที่มีขนสองสี ขาวและดำ แล้วพูดว่า

“คนผ่านได้ แต่สัตว์เลี้ยงวิเศษไม่ได้”

จางกั่วกั่วเงยหน้าน้อย ๆ ขึ้นแล้วเอ่ย

“แมวน้อยไม่ใช่สัตว์เลี้ยงวิเศษ แมวน้อยคือศิษย์พี่ของข้าเอง”

กระนั้น น้ำเสียงของผู้บัญชาการยังคงเย็นชา “หากเป็นสัตว์ ก็ไม่ได้”

ทหารยามทั้งหกคนได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว จึงหันมามองทันที ด้วยสายตาจ้องมองด้วยสายตาดุดัน

“เป็นปีศาจ” ว่านจื่อสะบัดแขนเสื้อ ทำให้ถุงเงินเล็ก ๆ ร่วงออกมา ข้างในบรรจุหินวิเศษส่วนหนึ่งที่นางสะสมไว้ในยามปกติ นางขยับเข้าไปใกล้อีกนิด แล้วยื่นมันออกไปให้เขา

ผู้บัญชาการขมวดคิ้ว “ข้าในฐานะผู้บัญชาการทหารที่ดูแลแท่นลายอาคมส่งตัว ยึดมั่นในกฎระเบียบของเมืองสุ่ยเจิน เจ้าคิดจะติดสินบนข้าหรือ?”

สีหน้าของว่านจื่อแข็งค้าง ดวงตากลอกไปมา เตรียมคิดหาวิธีอื่น

ทว่าผู้ใดเลยจะล่วงรู้ว่าผู้นำฉกถุงเงินจากมือนางไป พลิกฝ่ามือเดียวก็ทำให้มันหายไป แล้วเอ่ยเสียงทุ้มว่า

“เห็นว่าเจ้าทำเพื่อพี่ร่วมสำนัก น้ำใจน่าชื่นชมยิ่งนัก รีบไปเถอะ อย่าให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีก!”

“ขอบคุณท่านผู้นำ”

ว่านจื่อตกตะลึงชั่วครู่ จากนั้นก็พยักหน้า ดึงอาจารย์หญิงที่ขมวดคิ้วและจางกั่วกั่วเอ๋อร์ เดินไปยังสถานที่ส่งตัว ส่วนหวังเทียนป้างสาวเท้าวิ่งไปอย่างบ้าคลั่ง พุ่งเข้าไปในสถานที่ส่งตัวก่อนแล้ว

ทั้งห้าคนก้าวเข้าสู่แท่นลายอาคมส่งตัว พลังวิเศษลอยฟุ้งขึ้นมา อากาศรอบข้างสั่นสะเทือน พวกกเขากำลังจะเริ่มเดินทางข้ามดินแดนไปยังชายแดนตะวันออกเฉียงเหนือของราชวงศ์เซียนต้าโจว

ทว่าความผันผวนกลับบังเกิดในขณะนั้น ปรากฏร่างสี่ร่างเหินเวหาพรวดพราดมา

“รอก่อน!”

“ท่านอวี้!” ผู้นำที่เดิมทีหน้าตึงเคร่งขรึมเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม เมื่อเห็นชายชราผู้หนึ่งในสี่คนที่มาถึง ก็รีบเข้าไปต้อนรับทันที พร้อมกับหยุดการทำงานของแท่นลายอาคมส่งตัวชั่วคราว

ผู้มาเยือนทั้งสี่ มีชายสามคน หญิงหนึ่งคน สองคนชรา สองคนหนุ่ม

ชายชราสองคน ผู้หนึ่งสวมเสื้อคลุมปักลาย รูปร่างอ้วนท้วน ส่วนอีกผู้หนึ่งสวมเสื้อคลุมสีดำเรียบง่าย ดวงตาและคิ้วอ่อนโยน

อวี้ไท่ซุ่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาของเขามองกลับไปยังทางที่มาเป็นระยะ เห็นได้ชัดว่าเขากำลังกังวลกับอะไรบางอย่าง

ผู้ดูแลชรายิ้มด้วยความเมตตา พยักหน้าให้กับสตรีและเด็กที่อยู่ข้างสัตว์กลืนทอง

อวี้เหวินสุ่ยมีกิริยาสุภาพเรียบร้อย นางโค้งคำนับพร้อมรอยยิ้มให้กับหญิงงามและเด็กที่ถูกรบกวนไปชั่วครู่

ทว่าอวี้หน่วนเอ๋อร์กลับเบ้ปากพลางขมวดคิ้ว ดูราวกับว่านางคงจะมิชอบที่มีคนอื่นร่วมเดินทางบนแท่นลายอาคมส่งตัวเดียวกัน หรืออาจจะมิชอบหญิงสาวที่มีรูปโฉมงดงามไม่แพ้นาง หรือไม่เช่นนั้น… อาจจะเป็นเหตุผลอื่น

อากาศรอบข้างสั่นสะเทือนอีกครั้ง พลังวิเศษแผ่ซ่านไปทั่วพื้นที่คับแคบนี้

หากมิมีสิ่งใดผิดปกติ การเคลื่อนย้ายครั้งนี้คงจะมิมีใครมารบกวน

แต่ถ้ามิมีสิ่งใดผิดปกติ ก็ต้องมีสิ่งผิดปกอันใดเกิดขึ้นแน่

ทันใดนั้น หอกยาวเล่มหนึ่งแหวกอากาศพุ่งเข้ามา มันตรงไปยังผู้คนบนแท่นลายอาคมส่งตัว

ทหารยามเห็นเหตุการณ์ต่างพากันพยายามจะขัดขวาง ทว่าหลังจากเสียงหอกแหวกอากาศ ก็ตามมาด้วยเสียงอาวุธกระทบเกราะ กองทหารสวมเกราะสีดำสนิทถือหอกยาวบินพุ่งทะยานเข้ามา

ผู้บัญชาการทหารยามประจำแท่นลายอาคมส่งตัวกำลังจะตวาดถามว่าโจรที่ไหนกล้าบังอาจ แต่เมื่อเห็นกองทหารในชุดเกราะหนาเหล่านี้ เขาก็รีบเงียบเสียงลงทันทีและกลืนน้ำลาย

เหล่าทหารกราะดำนี้คือกองทหารองครักษ์ประจำสี่เมืองทางตะวันตกเฉียงใต้ เมื่อออกปฏิบัติการ พวกเขาสามารถจับกุมใครก็ได้ที่อยู่ในเขตตะวันตกเฉียงใต้ และมีอำนาจสั่งทำการประหารได้ก่อนรายงานเบื้องบน