ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 15

บทที่ 15 เงื่อนไขในการอภิเษกสมรส

ไม่ใส่อะไรเลยหรือ?

น่าตื่นเต้นดีแฮะ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จ้าวอู่เจียงก็รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาในทันใด เลือดลมในกายช่วงล่างสูบฉีดขึ้นมาอย่างรุนแรงโดยไม่รู้ตัว

สงสัยคงต้องกลับไปพักผ่อนเอาแรงเตรียมพร้อมสำหรับศึกหนักในคืนนี้สักหน่อย

จ้าวอู่เจียงมีความคิดมากมายปั่นป่วนอยู่ในหัว หลังจากกินกล้วยหมดลูก เขาก็ประสานมือทำความเคารพและเตรียมตัวเดินทางกลับ

“ฮองเฮา กระหม่อมขอตัวก่อนพ่ะย่ะค่ะ”

ตู๋กูหมิงเยว่เลิกคิ้วขึ้นสูง พยักหน้าด้วยความอ่อนโยน “ไปเถอะ”

จนกระทั่งจ้าวอู่เจียงเดินหายลับไปจากสายตา ชิงเอ๋อร์ก็อดถามขึ้นมาไม่ได้ว่า

“ฮองเฮาเปิดเผยความลับออกมาเช่นนี้ ขันทีจ้าวก็ได้ยินหมดเลยสิเพคะ”

“ข้าตั้งใจ”

ใบหน้าอันงดงามของตู๋กูหมิงเยว่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย และนั่นก็ยิ่งทำให้นางดูงดงามมากขึ้น

“เขาจะต้องนำไปบอกฝ่าบาทอย่างแน่นอน แล้วเจ้าคิดว่าฝ่าบาทจะคาดหวังอย่างไรเมื่อข้าไปรับใช้พระองค์ในคืนนี้?”

ชิงเอ๋อร์เบิกตาโตด้วยความประหลาดใจ

“ฮองเฮาทรงมีวิสัยทัศน์กว้างไกลยิ่งนัก เป็นหม่อมฉันที่โง่เขลา”

“เจ้ายังต้องเรียนรู้อีกมาก”

ตู๋กูหมิงเยว่ยิ้มมุมปาก

“แต่ขันทีน้อยผู้นี้เป็นคนฉลาดเฉลียว ในอนาคต เจ้าต้องสนิทกับเขาให้มากเข้าไว้”

หลังจากได้ติดต่อสื่อสารกันหลายครั้งในระยะหลัง ชิงเอ๋อร์ก็จำได้ดีว่าจ้าวอู่เจียงทำตัวอย่างไรบ้างเมื่ออยู่กับนางตามลำพัง เขาถึงกับเคยบอกว่าอยากจะแต่งงานกับนาง ไม่รู้ว่าขันทีผู้นี้กำลังคิดอะไรอยู่

ใบหน้าอันงดงามของชิงเอ๋อร์รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาในทันใด นางรับคำในลำคอแผ่วเบา

…

ตำหนักหย่างซิน

ขันทีน้อยยืนรออยู่ที่ประตูด้านนอก ก้มศีรษะต่ำ ไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว

ฮ่องเต้ที่อยู่ด้านในกำลังโกรธกริ้ว มีเสียงคำรามตวาดดังขึ้นอีกครั้ง

“ถอยทัพอย่างนั้นหรือ? ถอยทัพอันใดกัน? ตกลงว่าท่านต้องการจะบอกอะไรข้ากันแน่?”

แววตาที่เคยมีความผ่อนคลายของเซวียนหยวนจิ้งขณะนี้เต็มไปด้วยความเย็นชา เบื้องหน้าของนางคือชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่ยืนก้มหัวต่ำด้วยความเคารพนอบน้อม

“ทูลฝ่าบาท พวกเราเป็นกังวลกับสถานการณ์ในยามนี้พ่ะย่ะค่ะ” ชายวัยกลางคนกำลังคิดหาคำพูดที่เหมาะสม

เซวียนหยวนจิ้งสูดหายใจลึก รู้สึกเดือดดาลขึ้นมาอีกครั้ง ชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้าคือหลี่เฉินซวีเสนาบดีแห่งกรมพิธีการ เขามาปรึกษาหารือเกี่ยวกับคณะขนส่งเครื่องบรรณาการจากแคว้นไป๋เยว่แห่งแดนประจิม

คณะขนส่งเครื่องบรรณาการในครั้งนี้มาพร้อมกับข้อเสนอในการอภิเษกสมรส แต่เงื่อนไขนั้นเอารัดเอาเปรียบอย่างยิ่ง ซึ่งทำให้ฮ่องเต้ทรงโกรธกริ้วเป็นอย่างมาก

หืม?

เซวียนหยวนจิ้งขมวดคิ้ว เมื่อนางชำเลืองมองออกไปนอกตำหนักหย่างซิน ก็สามารถมองเห็นเงาร่างที่คุ้นตาได้อย่างรวดเร็ว

“ขันทีจ้าว แค่ก ๆๆๆ”

เสนาบดีกรมพิธีการยกกำปั้นขึ้นปิดปาก พยายามอธิบายเรื่องราวออกมา

“แคว้นไป๋เยว่เป็นดินแดนในทิศประจิม พวกเขาส่งองค์หญิงมาเพื่อทำการอภิเษกสมรสกับคนของเรา โดยมีจุดหมายเพื่อการผูกมิตรทางการทูต”

“ขอรับ”

จ้าวอู่เจียงพยักหน้ารับ หันไปมองใบหน้าเคร่งเครียดของฮ่องเต้อีกครั้ง และถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า

“เงื่อนไขมีอะไรบ้างขอรับ?”

หลี่เฉินซวีหยุดชะงัก ก่อนจะหันชำเลืองมองฮ่องเต้ รู้สึกได้ว่าฮ่องเต้กำลังพยายามสะกดกลั้นโทสะเอาไว้อย่างเต็มที่ เขาจึงต้องกัดฟันตอบว่า

“อาหารหนึ่งแสนชั่ง ม้าพันธุ์ดีสองหมื่นตัว ม้าสำหรับใช้แรงงานอีกสามพันตัว”

“ให้พวกเรา?” จ้าวอู่เจียงเบิกตาโตด้วยความเหลือเชื่อ

“ให้พวกเขาต่างหาก” เสนาบดีกรมพิธีการแค่นยิ้มออกมาด้วยความเจ็บใจ และรีบอธิบายต่อไปว่า

“ขันทีจ้าว แคว้นต้าเซี่ยของพวกเราไม่ได้ยิ่งใหญ่อย่างที่เคยเป็นอีกแล้ว ตอนนี้พวกเราต้องเผชิญกับปัญหาทั้งภายในและภายนอก แม่ทัพจ้าวในแดนเหนือป่วยตาย กลุ่มอริราชทางแดนใต้ก็พยายามผนึกกำลังกันบุกโจมตีเขตชายแดน ถ้าฝ่าบาทไม่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐอื่น อีกไม่นานแผ่นดินของพวกเราคงล่มสลายเป็นแน่แท้ และการที่เราจะได้รับการสนับสนุนจากพวกเขา ก่อนอื่นก็ต้องถอนกำลังออกมาจากเขตชายแดนก่อนเท่านั้น”

เซวียนหยวนจิ้งยิ่งมีสีหน้าเคร่งเครียดจริงจังมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วกล่าว

“ใต้เท้าหลี่ร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง เขาพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อแก้ไขสถานการณ์ของแคว้นเรา แต่ข้าก็ฝากความหวังเอาไว้ที่เจ้าเช่นกัน ขันทีน้อย”

จ้าวอู่เจียงประสานมือทำความเคารพ แต่ดวงตาเบิกโต คิ้วขมวดมุ่นและเปลี่ยนเรื่องพูดหน้าตาเฉย

“ใต้เท้าหลี่ น่าผิดหวังยิ่งนัก!”