ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 152

บทที่ 152 ความอิจฉาของเจี๋ยสือจิ่ว

พวกเขาไม่อยากเชื่อเลยว่าจ้าวอู่เจียงมีอายุเพียงเท่านี้แต่กลับมีความรู้ทางการแพทย์ล้ำเลิศสมคำกล่าวอ้าง ในความทรงจำของกลุ่มองครักษ์มังกร พวกเขาไม่เคยพบเจอผู้ใดมีความยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้มาก่อน

แม้แต่ราชันโอสถซุนซื่อหาวและหมอเทวดาจางอวี้สมัยยังเยาว์วัย ก็ยังไม่เก่งกาจถึงระดับนี้ กว่าที่จะเก็บเกี่ยวประสบการณ์รักษาผู้คนและมีชื่อเสียงโด่งดัง ทั้งสองท่านก็ล่วงเลยเข้าสู่วัยกลางคนแล้ว

ทว่า จ้าวอู่เจียงกลับสามารถชุบชีวิตคนตายให้กลายเป็นคนเป็น นอกจากมีความรู้ทางการแพทย์ระดับสูงแล้ว เขายังมีความสามารถทางด้านการฝังเข็มที่ไม่เป็นรองใครอีกด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น คนผู้นี้ยังมีความอดทนอดกลั้นเป็นเลิศ ไม่ได้เหยียดหยามเยาะเย้ยกลุ่มองครักษ์มังกรที่ขัดขวางตนเองก่อนหน้านี้ และยังขอความช่วยเหลือในการถ่ายทอดพลังลมปราณเพื่อช่วยชีวิตชายชราที่ใกล้ตายอีก

แม้บัดนี้ จ้าวอู่เจียงจะมีสภาพร่างกายอ่อนล้าเต็มที แต่เขาก็ยังถ่ายทอดคำสั่งให้แก่ผู้อื่นได้อย่างมั่นคง

พิจารณาดูจากสิ่งนี้ คนผู้นี้ก็ควรค่าที่จะกล่าวขานว่าเป็นบุคคลอัจฉริยะ

หัวใจของกลุ่มองครักษ์มังกรสั่นสะท้าน เจี๋ยสือจิ่วเข้าไปช่วยประคองจ้าวอู่เจียง อดนึกถึงภาพตอนที่ตนเองพบเจออีกฝ่ายก่อนหน้านี้ขึ้นมาไม่ได้ เขาแอบดูถูกดูแคลนสถานะขันทีของจ้าวอู่เจียงซึ่งก็ไม่ต่างจากกลุ่มองครักษ์มังกรคนอื่น ๆ ที่แสดงความรู้สึกออกมาในวันนี้

แต่จ้าวอู่เจียงกลับสามารถสร้างความประหลาดใจให้กับผู้คนได้เสมอและเขาก็ทำให้ทุกคนต้องแสดงความเคารพจากใจจริง

“ใต้เท้า ก่อนหน้านี้ข้าน้อยล่วงเกินท่านทางวาจาไปมาก” เจี๋ยสือปาประสานมือคำนับและโค้งตัวลง เขาคือหนึ่งในคนที่ต่อต้านจ้าวอู่เจียงก่อนหน้านี้ แต่ก็คิดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์อย่างแท้จริง และสร้างความประหลาดใจให้แก่เขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขานึกเสียใจที่ตนเองดูหมิ่นจ้าวอู่เจียงก่อนหน้านี้ และดูจากความไว้ใจของฮ่องเต้ที่มีต่อคนผู้นี้ ย่อมหมายความว่าอัจฉริยะคนใหม่แห่งแคว้นต้าเซี่ยได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว

ฮ่องเต้หญิงยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า แต่แววตายังมีความกังวล

จ้าวอู่เจียงไม่เคยทำให้นางผิดหวัง ไม่เฉพาะเพียงก่อนหน้านี้ แม้แต่ในวันนี้เองก็ตาม สภาพที่เหนื่อยล้าของอีกฝ่ายประทับอยู่ในแววตาของนางและแทรกซึมลงไปสู่หัวใจ

“เอ้อร์ซาน พาจ้าวอู่เจียงไปพักผ่อนก่อนเถอะ” ฮ่องเต้ออกคำสั่ง

“หลังจากนั้น พวกเจ้าก็สลับสับเปลี่ยนกันคอยอารักขาชายชราคนนี้ให้ดี”

“พ่ะย่ะค่ะ!” กลุ่มองครักษ์มังกรรับคำสั่งเสียงดังกึกก้อง

ดวงตาของเจี๋ยเอ้อร์ซานทอประกายด้วยความห่วงใย เดินเข้าไปรับตัวจ้าวอู่เจียงจากเจี๋ยสือจิ่ว ก่อนจะพาชายหนุ่มเข้าไปพักในห้องด้านข้าง

เจี๋ยเอ้อร์ซานมีความสนิทสนมคุ้นเคยกับจ้าวอู่เจียงมากที่สุดในกลุ่มองครักษ์มังกร ในสายตาของเขา จ้าวอู่เจียงเป็นมากกว่าผู้ที่มีฝีมือทางการแพทย์ ความสามารถรอบด้านและความเฉลียวฉลาด ทำให้เจี๋ยเอ้อร์ซานมั่นใจว่าชายหนุ่มคนนี้ต้องมีอนาคตที่ยาวไกลอย่างแน่นอน

ฮ่องเต้หญิงมองตามด้วยความเป็นกังวล จ้าวอู่เจียงจึงยิ้มตอบกลับไปเป็นนัยว่าเขาไม่เป็นไร

ซึ่งเขาก็ไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ ร่างกายเพียงกำลังดูดซับพลังลมปราณจากองครักษ์มังกรเหล่านั้น รอให้การดูดซับจบลงเมื่อไร เขาก็จะกลับมาแข็งแรงดังเดิม

มิหนำซ้ำจะมีความแข็งแกร่งเพิ่มมากขึ้นอีกด้วย

“สือจิ่ว นับจากนี้ไป เจ้าคอยตามอารักขาจ้าวอู่เจียงด้วยอีกคน” ฮ่องเต้ออกคำสั่งอีกครั้ง

“ดียิ่งที่ไม่ต้องสวมหน้ากาก…” เจี๋ยสือจิ่วพึมพำแผ่วเบา

“ย่อมเป็นเช่นนั้น” เจี๋ยเอ้อร์ซานมีสีหน้าสดใสขึ้นมาทันตาเมื่อพูดคุยถึงเรื่องนี้ เขายิ้มแย้มกล่าวต่อไป

“ข้าสามารถออกไปเดินเที่ยวเล่นในท้องถนนของนครหลวงพร้อมกับใต้เท้าจ้าว ได้เดินดูร้านค้า ได้พบเห็นเด็กน้อย ได้พบเจอหญิงงาม… ได้พบเห็นผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา… ข้าไม่ต้องซ่อนตัว ไม่ต้องพบเจอกับสายตาแปลกประหลาดยามผู้คนมองเห็นว่าข้าสวมใส่หน้ากากและไม่ต้องกังวลว่าจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงอีกแล้ว…”

เจี๋ยสือจิ่วรู้สึกอิจฉาริษยาขึ้นมาอย่างแท้จริง เขานึกทบทวนถึงความทรงจำชีวิตในตอนที่ยังไม่ใส่หน้ากาก ยามออกไปสืบข่าวเขาก็ไม่ต้องใส่หน้ากาก แต่เมื่อกลับเข้าสู่นครหลวง พวกเขาก็ต้องใส่หน้ากากอีกครั้งไม่ต่างจากพวกมันเป็นโซ่ตรวนล่ามนักโทษ

แม้ว่าหน่วยองครักษ์มังกรจะมีหน้าที่ในการคุ้มครองและรับใช้ฮ่องเต้ แต่พวกเขาก็ขาดอิสรภาพเช่นกัน

“แต่ที่สำคัญก็คือข้าชราแล้ว ข้าไม่สามารถเกษียณและกลับบ้านได้ ต้องใช้ชีวิตอยู่ในความเสี่ยงตลอดเวลา ข้าเองก็เหนื่อยล้าเช่นกัน” เจี๋ยเอ้อร์ซานกล่าว

“แต่หลังจากได้ติดตามใต้เท้าจ้าว ชีวิตของข้าก็ง่ายขึ้น ข้าไม่ต้องถูกส่งตัวออกไปสังหารใคร ไม่ต้องเฝ้าระวังอยู่ในวังหลวงตลอดเวลา จ้าวอู่เจียงอาจจะไม่ได้มีวาสนาสูงส่งดั่งฮ่องเต้ แต่เขาเป็นคนจิตใจดี ยามที่อยู่กับเขา ข้าแทบไม่เคยต้องเสี่ยงอันตรายอีกเลย”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าใต้หน้ากากของเจี๋ยสือจิ่ว ดูเหมือนการคุ้มครองจ้าวอู่เจียงจะเป็นงานที่ดีจริง ๆ

“ช่วงหลังเจ้าไม่ได้อยู่ในวังหลวง เจ้าคงไม่รู้สินะว่าใต้เท้าจ้าวได้รับการเลื่อนขั้นแล้ว” เจี๋ยเอ้อร์ซานถามด้วยใบหน้าภาคภูมิ

“บัดนี้ใต้เท้าจ้าวได้บรรจุเป็นขุนนางของหอคัมภีร์หลวง เจ้าดูเอาเถอะว่าเขาเพิ่งเป็นหัวหน้าขันทีได้นานเพียงใด? หากยังได้รับการเลื่อนขั้นอย่างรวดเร็วเช่นนี้ต่อไป ภายภาคหน้า เขาก็จะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่และเจ้ากับข้าก็จะพลอยได้รับความสุขสบายตามไปด้วย”

เมื่อเจี๋ยสือจิ่วได้ยินเช่นนี้ เขาก็ทั้งตกตะลึงและตื่นตระหนก ไม่อยากเชื่อเลยว่าขันทีน้อยผู้นี้จะสามารถรับตำแหน่งเป็นขุนนางในหอคัมภีร์หลวงได้ด้วย นี่คือเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นในราชวงศ์ใดมาก่อน