ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1570

บทที่ 1570 คนที่จริงใจ

“นายว่าอะไรนะ คนจน? ซีเหมินฉางไห่ นายพูดอะไรออกมาน่ะ? นายรู้รึเปล่าว่าทำไมนายถึงสู้พี่ชายนายซีเหมินฉางชิ่งไม่ได้?

เพราะทุกสิ่งที่เขามี ล้วนได้มาจากความพยายามของตัวเขาเอง จากตัวประกอบที่ต้องฝ่าฟันทุกอุปสรรคจนได้เป็นตัวเอก เขาต้องผ่านความยากลำบากมามากแค่ไหน นายรู้บ้างไหม?

เช่นนั้นแล้วในสายตานายเมื่อก่อน เขาก็เป็นแค่คนจนคนหนึ่งใช่ไหม?!”

“ใช่แล้ว น้ำยาวิวัฒนาการที่จ้าวเจียงมอบให้โม่หลี พวกนายก็สามารถหยิบยื่นให้ได้เช่นกัน แต่ถ้าไม่นับชาติตระกูล เพียงแค่อาศัยความสามารถของพวกนายเอง พวกนายจะหามันมาได้ไหม?

สิ่งที่เขาแลกมาด้วยชีวิตจากการรับภารกิจ ทำไมพวกนายถึงดูถูกว่าไร้ค่า?”

“แล้วยังจะบอกว่าของถูกอีก? ฉันจะบอกให้พวกผู้ชายอย่างนายทั้งหลายรู้ไว้นะว่า ในโลกนี้ไม่มีของถูก มีแต่จิตใจที่ต่ำต้อย!”

“เมื่อใจต่ำแล้ว ทุกอย่างก็จะตกต่ำตาม นั่นแหละคือคนจนที่แท้จริง”

“บรรพบุรุษของพวกนาย มีสักกี่กันคนที่ไม่ได้เริ่มต้นจากความต่ำต้อย?”

“นอนกินบุญเก่าของบรรพบุรุษ แล้วยังกล้าเยาะเย้ยผู้ที่มีความมุ่งมั่นสูงส่งและพยายามไม่หยุดหย่อน นี่พวกนายยังหัวเราะออกมาได้อีกเหรอ?”

“…”

สาว ๆ ต่างพากันออกมาพูดแทนจ้าวเจียง เรื่องราวของบัณฑิตและหญิงงาม ความรู้สึกที่ลึกซึ้งจริงใจ สำหรับพวกเธอที่ไม่ขัดสนเงินทอง นี่คือสิ่งที่พวกเธอปรารถนาที่สุด

ของล้ำค่าหาได้ไม่ยาก แต่คนรักที่จริงใจนั้นหายาก

“นับว่าเป็นครั้งแรกที่ฉันได้รับของขวัญที่มีความหมายขนาดนี้ ฉันชอบมาก ขอบคุณค่ะ” โม่หลีเก็บน้ำวิวัฒนาการไว้อย่างดี

เธอพยักหน้าเบา ๆ ยิ้มสดใสอย่างมีเสน่ห์ งดงามจนทำให้ผู้คนที่อยู่ในที่นั้นต่างเหม่อมอง

‘เวรเอ๊ย…’ ซีเหมินฉางไห่รู้สึกพ่ายแพ้อย่างราบคาบ

พวกเขาไม่เคยคิดว่าสถานการณ์จะกลับตาลปัตรเช่นนี้ ‘ไม่ใช่ว่าผู้หญิงทุกคนรักในวัตถุหรอกเหรอ?’

“ฉัน อวี้เซี่ยวหู่ รู้สึกละอายใจมากที่จะร่วมกลุ่มกับพวกนาย ช่างเป็นพวกที่ตื้นเขินจริง ๆ!”

ในกลุ่มคนหนุ่มรุ่นใหม่ ชายร่างกำยำสวมเสื้อหมายเลข 23 แค่นเสียงเย็นชา

พวกหนุ่ม ๆ ต่างตะลึง

“บ้าเอ๊ย อวี้เซี่ยวหู่ ตอนนี้มาวางท่าว่าตัวเองสูงส่ง เมื่อกี้นายไม่ได้บอกว่านายเป็นหมาของคุณหนูโม่หลีหรอกเหรอ? นายนี่เป็นคนที่เปลี่ยนไปตามทิศทางลมจริง ๆ!”

อวี้เซี่ยวหู่หัวเราะเย็นชา

“ฉันบอกแล้วว่า มันเป็นแค่คำพูดแฝงความหมายเฉย ๆ

อายุขัยของสุนัขมีแค่สิบกว่าปี แต่มันจะใช้ชีวิตอันแสนสั้นนี้อยู่เคียงข้างฉัน

สิ่งที่ฉันต้องการจะบอก ไม่ใช่การก้มหัวให้เธอ แต่ฉันจะอยู่เคียงข้างโม่หลีตลอดชีวิตต่างหาก”

รูปแกะสลักไม้นี้คือมัน ผมแกะด้วยมือตัวเอง ถึงแม้มันจะไม่สวยงามมากก็ตาม

แต่เหมือนที่น้องชายจ้าวเจียงพูดไว้ก่อนหน้า และเหมือนที่น้อง ๆ ทั้งหลายว่าไว้ สิ่งนี้ไม่ได้ถูก แต่สำหรับผมมันมีค่ามาก สิ่งที่ผมมอบให้คุณหนูโม่หลีก็คือสิ่งที่ผมแกะสลักด้วยตัวเอง”

‘ที่แท้อวี้เซี่ยวหู่ นายก็เตรียมของขวัญแบบนี้เหมือนกัน ไม่แปลกที่นายไม่ช่วยพวกฉันพูด นายนี่เป็นคนหยาบแต่มีเล่ห์เหลี่ยม…’ บรรดาชายหนุ่มมองอวี้เซี่ยวหู่ด้วยสีหน้าเข้าใจ

“ฉันรู้ว่ามันชื่อวั่งไฉ” โม่หลีเก็บรูปสุนัขไม้อย่างดีพลางยิ้มน้อย ๆ

“พี่เซี่ยวหู่ พี่มู่หว่านเคยเล่าเรื่องมันให้ฉันฟังมาก่อนค่ะ”

อวี้เซี่ยวหู่พยักหน้า ชายร่างกำยำผู้นี้มองไปที่โม่หลี สายตาของเขาไม่มีความโลภหรือปรารถนาเหมือนผู้ชายคนอื่น มีเพียงความรักและห่วงใย

ความรู้สึกที่เขามีต่อโม่หลีไม่ใช่ความรักระหว่างชายหญิง เขารู้ดีว่าโม่หลีไม่มีทางชอบผู้ชายแบบเขา หากเธอจะชอบใครก็คงเป็นคนอย่างจ้าวเจียง ผู้ชายที่มีความทะเยอทะยานและพูดจาคล่องแคล่ว

ส่วนตัวเขานั้น เพียงแค่ต้องการปกป้องเธอเหมือนที่ปกป้องอวี้มู่หว่านน้องสาวของเขาเท่านั้น

เมื่อโม่หลีเรียกเขาว่า “พี่เซี่ยวหู่” ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างพากันอ้าปากค้าง

“พระเจ้า อวี้เซี่ยวหู่คนนี้เป็นตัวจริงไม่ใช่ตัวปลอม!”

“พี่เซี่ยวหู่ ก่อนหน้านี้ผมตาบอด ขอโทษที่ล่วงเกินด้วยครับ!”

“คุณชายอวี้ คุณอย่าถือสาผมเลย…”