ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1592

บทที่ 1592 ส่วนหนึ่งของการเล่น

“อวี้มู่หว่าน…”

จ้าวอู่เจียงคาดเดาว่าเรื่องทั้งหมดต้องเกี่ยวข้องกับตระกูลอวี้ เมื่อนึกย้อนกลับไปก็ดูเหมือนจะเข้าใจทุกอย่างได้แล้ว

โม่หรานหร่านและโม่หลีรู้จักกับอวี้เซี่ยวหู่และอวี้มู่หว่าน พวกเขาค่อนข้างสนิทสนมกัน นี่แสดงให้เห็นว่าตระกูลโม่และตระกูลอวี้มีความเกี่ยวข้องกัน

สถานสงเคราะห์เทียนคงชิงหลางมีตระกูลอวี้อยู่เบื้องหลัง

หัวใจของจ้าวเจียงถูกมอบให้โม่หรานหร่าน

เมื่อเชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกัน แล้วใครกันล่ะที่อยู่เบื้องหลัง? ก็คือตระกูลอวี้นั่นเอง

ตระกูลอวี้ครอบครองข้อมูลทั้งหมดของสถานสงเคราะห์ที่อยู่ภายใต้การดูแล การค้นหาผู้บริจาคที่เหมาะสมจากฐานข้อมูลจึงเป็นเรื่องง่าย เมื่อพบแล้ว จากนั้นก็แค่ส่งคนไปฆ่าผู้บริจาคเพื่อนำอวัยวะที่ต้องการออกมา

‘แต่… เรื่องราวนี้คลี่คลายได้ง่ายเกินไป ดูเหมือนว่าข้าจะมองข้ามบางอย่างไป’ จ้าวอู่เจียงนอนคว่ำอยู่บนเตียง พยายามนึกทบทวน

ในตอนนั้นเอง มือเรียวงามขาวผ่องดุจหยกก็วางลงบนบ่าของจ้าวอู่เจียง

จ้าวอู่เจียงเหลือบมอง ก็เห็นสาวสวยท่าทางห้าวหาญคนหนึ่ง สวมชุดเครื่องแบบของสำนักงานรักษาความสงบ มองเขาด้วยสายตารังเกียจราวกับมองขยะ

“บอกแล้วไงว่าไม่ต่อเวลา” จ้าวอู่เจียงลูบมือเล็กของหญิงงาม รู้สึกนุ่มลื่นสบายมือ แล้วจึงตอบกลับเรียบ ๆ

“มือเธอนี่ไม่เลวเลยนะ แต่ถึงพวกเธอจะแต่งตัวแปลงร่างแบบไหนก็ไร้ประโยชน์”

‘แกร๊ก’

มือของจ้าวอู่เจียงก็พลันมีกุญแจมือโปร่งแสงคล้ายพลาสติกคู่หนึ่งสวมไว้ เขาพลิกตัวด้วยความสงสัย

“เธอจะทำอะไร? ฉันไม่เล่นของแบบนี้”

สาวสวยในชุดเครื่องแบบที่มีรอยย่นด้านหน้า กล้องบันทึกการปฏิบัติหน้าที่กะพริบไฟสีแดง เธอทำหน้าเย็นชา

“ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วนั่งยอง ๆ เอามือประสานท้ายทอยซะ!”

“บอกแล้วว่าไม่เล่น” จ้าวอู่เจียงพยายามปลดกุญแจมือที่คิดว่าเป็นของเล่น แต่เขากลับพบว่ากุญแจมือที่ดูเหมือนพลาสติกนี้ทำได้อย่างประณีต ถึงขั้นที่เขาไม่สามารถปลดออกได้

“เมื่อครู่นายลวนลามฉัน ขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ พูดจาลามปาม ทั้งยังไม่ให้ความร่วมมือในการกวาดล้างสถานที่ค้าประเวณี พฤติกรรมน่าสงสัยมาก ตอนนี้ฉันจะพานายไปสอบสวนที่สำนักงานรักษาความสงบดาวเสี่ยวชาง เมืองจินหัว”

หญิงในชุดเครื่องแบบสำนักงานรักษาความสงบแม้จะมีรูปร่างสูงโปร่งอวบอิ่มแต่บอบบาง ทว่ากลับมีแรงไม่น้อย เธอดึงจ้าวอู่เจียงลุกขึ้นจากเตียงในคราวเดียว

หา? ทำไมพวกเราถึงทับกันอยู่น่ะเหรอ?

เธออยากขอบคุณผม ผมเลยบอกว่าไม่ต้อง ๆ ทำความดีไม่ต้องให้ใครรู้ แต่เธอดันยืนกราน พวกเราเลยเถียงกัน กลิ้งไปกลิ้งมาจนทับกัน ยังไม่ทันลุกขึ้น พวกคุณก็มาซะแล้ว

ถอดเสื้อผ้าอะไรกัน?

ก็บอกแล้วไงว่าพวกเราทะเลาะกัน เพราะเถียงกันอย่างรุนแรงเสื้อผ้าก็เลยขาด นี่มันเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?”

“คุณเจ้าหน้าที่ ก่อนที่ทนายของผมจะมาถึง ผมจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น”

“ฮึ! อยากจะจับตัวผม เหล็กย่างร้อน… เอ่อ ไม่ใช่สิ อยากจะจับตัวผม ผู้วิเศษเหล็กเหินน้ำ? ฝันไปเถอะ! โอ๊ย! โอ๊ย โอ๊ย! เบา ๆ หน่อย”

จ้าวอู่เจียงได้ยินเสียงวี้ด ๆ ดังมาจากด้านนอก ฟังดูคล้ายเสียงช็อตไฟฟ้า เขาอ้าปากค้างเล็กน้อย

“คุณผู้หญิง ผมคิดว่า นี่เป็นความเข้าใจผิด…”

“อืม” หญิงสาวพยักหน้าอย่างเรียบเฉย

“ไม่เป็นไร ค่อยไปอธิบายที่สำนักงานอย่างละเอียด จะมีผู้รับผิดชอบคอยจดบันทึกเอง”