ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1598

บทที่ 1598 จุดประสงค์ของการกวาดล้างการค้าประเวณี

“ใช่ ๆ ตรงนั้นแหละ ขยายให้ใหญ่ขึ้น ขยายอีก”

ปฏิบัติการจับกุมผู้ต้องสงสัย ‘จ้าวเจียง’ ได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการในคืนมืดนี้

เจ้าหน้าที่หลักในคดีนี้กำลังติดตามร่องรอยของจ้าวเจียงผ่านกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งอยู่แทบทุกที่

พวกเขาเห็นเงาร่างของจ้าวเจียงในภาพจากกล้องวงจรปิด

“พระเจ้า นักล่าเงินรางวัลจ้าวเจียงคนนี้ช่างใจกล้าจริง ๆ หรือว่าเขาไม่รู้สถานการณ์ของตัวเองกันแน่? สถานการณ์แบบนี้ยังมีอารมณ์ไปร้านนวดอยู่อีก?”

“เสี่ยวหลี่ เธอไปที่ร้านนวด เอาภาพจากกล้องวงจรปิดมา ฉันอยากดูว่าเขาทำอะไรอยู่ข้างใน”

“เร่งความเร็วขึ้น ฉันอยากรู้ว่าเขาออกมาตอนไหน”

“เขาออกมาแล้ว เดี๋ยวนะ นั่นเขากำลังทำอะไร? กำลังติดต่อใครอยู่น่ะ?”

“หืม? ทำไมหน่วยปราบปรามการค้าประเวณีมาที่นี่? ไป๋เสวี่ยกับคนอื่น ๆ ไปทำอะไรกันน่ะ แย่แล้ว นี่พวกนั้นจะไปเตือนภัยให้ผู้ต้องสงสัยหนีไปเหรอ?”

“บ้าจริง จ้าวเจียง! จ้าวเจียงอยู่ข้าง ๆ นั่น เฮ้ย! ไป๋เสวี่ยกับคนอื่น ๆ ขึ้นไปสอบถามเขาแล้ว? จ้าวเจียงพยักหน้า? พยักหน้าทำไม?”

“ไป๋เสวี่ยยังคำนับให้จ้าวเจียงด้วย ทำไม? ขอบคุณเหรอ? การติดต่อก่อนหน้านี้ของจ้าวเจียงคงไม่ใช่แจ้งเบาะแสเรื่องการค้าประเวณีในร้านนวดหรอกนะ?”

“จ้าวเจียงเดินจากไปอย่างโอ้อวดแบบนี้เลยเหรอ? ไม่มีใครแจ้งหน่วยปราบปรามการค้าประเวณีเรื่องปฏิบัติการของพวกเราเหรอ? ไม่มีใครให้พวกเธอดูภาพของผู้ต้องสงสัยจ้าวเจียงเหรอ?”

“สั่งการออกไปให้ตรวจสอบเครือข่ายการเฝ้าระวังในบริเวณใกล้เคียง ติดตามร่องรอยของจ้าวเจียง”

“…”

ตอนนี้ทั่วทั้งศูนย์บัญชาการคดี เต็มไปด้วยเสียงตะโกนของผู้บังคับบัญชา

จ้าวเจียงปรากฏตัวอย่างโจ่งแจ้งและจากไปอย่างเชิดหน้า ทั้งยังผ่านหน้าเพื่อนร่วมงานของพวกเขาไปได้ง่าย ๆ หากเรื่องนี้แพร่ออกไป สำนักงานรักษาความสงบคงถูกสังคมหัวเราะเยาะเป็นแน่

—

“บัดซบจริง ไม่รู้ว่าไอ้เวรที่ว่างจนไม่มีอะไรตัวไหนมาแจ้งความ!”

ภายในกรงเหล็ก มีคนถูกขังอยู่สิบกว่าคน ล้วนเป็นผู้ที่ก่อเรื่องและถูกกักตัวชั่วคราว

“นั่นสิ แค่นวดจะเป็นอะไรไป นายยังดีที่ได้พูดคุยกับผู้หญิง ส่วนฉันยังไม่ทันได้แตะต้องอะไรเลย กำลังอาบน้ำอยู่ก็โดนจับซะแล้ว”

“คุณทนายใหญ่ ตอนที่คุณยิงภรรยาและชายชู้ของคุณ คุณได้คิดถึงผลที่จะตามมาหรือเปล่าล่ะ? ได้คิดถึงกฎหมายบ้างไหม?” มีคนเย้ยหยัน

“ฉันไม่ได้ฆ่าพวกเขา” ทนายความที่ตัวคลุ้งไปด้วยกลิ่นสุราส่ายหน้า น้ำเสียงสงบนิ่ง ราวกับกำลังอธิบายเรื่องราว เขาไม่สนใจคำเยาะเย้ย แต่ยังคงอธิบายถึงข้อดีข้อเสียให้ ‘เพื่อนนักโทษ’ ที่คิดว่าการปราบปรามการค้าประเวณีไม่จำเป็น

ราวกับว่าไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ใด ก็จะไม่มีวันลืมหรือเปลี่ยนแปลงความประพฤติที่ถูกต้องของตน

“การปล่อยปละละเลยการสำส่อน ไม่เข้มงวดในการปราบปรามการค้าประเวณีก็เหมือนกับการยอมรับให้การค้าอวัยวะถูกกฎหมาย”

“วันนี้ฉันป่วย ต้องการเปลี่ยนหัวใจ และหัวใจของนายก็พอดีเหมาะสม อีกทั้งนายก็ยากจนข้นแค้น ไม่มีเงินติดบ้านสักแดง ฉันจะจ่ายเงินก้อนใหญ่ให้นายยินยอม ฉันก็จะรอดชีวิต นายก็ได้เงินก้อนโต เราต่างก็ได้ประโยชน์ทั้งคู่”

“พวกเราไม่ได้ละเมิดจรรยาบรรณหรือศีลธรรมใด ๆ อีกทั้งไม่ได้ทำร้ายผู้อื่น ถ้าเช่นนั้นแล้ว ทำไมไม่ใช่แค่ดาวเสี่ยวชางเท่านั้น แต่ทุกดวงดาวในอาณาเขตพันดาราถึงไม่ยอมให้การค้าอวัยวะถูกกฎหมายล่ะ?”

“การค้าประเวณีก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ฉันจ่ายเงินช่วยเหลือเธอ เธอขายเรือนร่าง เราต่างก็ได้ในสิ่งที่ต้องการ…”

“ทำไมต้องห้ามด้วย?”

จ้าวอู่เจียงมองทนายความที่ดูหมดอาลัยตายอยากตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ พลางกล่าวว่า

“เพื่อลดการเอารัดเอาเปรียบของผู้แข็งแกร่งที่มีต่อผู้อ่อนแอให้น้อยที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการปราบปรามการค้าประเวณี หรือการกำจัดอิทธิพลมืด ล้วนเป็นการปกป้องผู้อ่อนแออย่างพวกเรา”