ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1635

บทที่ 1635 การสั่งสมบุญ

ในโลกใบนี้เต็มไปด้วยคนที่วุ่นวาย คนที่รีบร้อนจนสับสน คนที่พยายามปิดบังความจริง คนที่หยิ่งผยองจาง คนที่ถึงขีดสุดสูงส่ง คนที่เปลือยเปล่า และคนที่มึนงงทั้งหัวจรดเท้า

และยังมีคนหนึ่งชื่อจ้าวอู่เจียง ไม่รู้ว่าชาติที่แล้วสั่งสมบุญอะไรไว้บ้าง แต่ตอนนี้กำลังสั่งสมบุญใหญ่ จนเกือบจะเลยเถิด

สถานการณ์ที่เกิดขึ้น ต้องเล่าย้อนไปตอนที่จ้าวอู่เจียงโอบหลิวเหม่ยเอ๋อร์เข้าไปในห้องอาบน้ำ

มันเป็นแบบนี้

จ้าวอู่เจียงเห็นว่าชุดสวยงามของหลิวเหม่ยเอ๋อร์เปื้อนคราบเลือดและโคลน อีกทั้งนางยังดูอิดโรยมาก เขาจึงบอกนางอย่างอ่อนโยนและใจเย็นว่า ให้นางไปอาบน้ำเสียก่อน แล้วค่อยพักผ่อนให้สบาย มิต้องกังวลอันใดทั้งสิ้นในยามนี้

รอให้หลิวเหม่ยเอ๋อร์พักผ่อนจนสบาย เมื่อสภาพจิตใจไม่ตึงเครียดเหมือนสายเอ็นที่ถูกกระตุ้นตลอดเวลาแล้ว เขาค่อยมาพูดคุยกับนางอย่างละเอียดว่าเกิดอันใดขึ้นกันแน่

เหตุใดหลิวเหม่ยเอ๋อร์ถึงมาปรากฏตัวที่นี่?

หลิวเหม่ยเอ๋อร์ในยามนี้ไม่มีญาติพี่น้อง คนสนิทที่เหลืออยู่มีเพียงคนเดียวก็คือจ้าวอู่เจียง ก่อนที่โลกของราชวงศ์ต้าเซี่ยจะล่มสลาย จ้าวอู่เจียงเคยเปิดเผยเรื่องบางอย่าง และในยามนี้หลิวเหม่ยเอ๋อร์มาถึงโลกที่แปลกใหม่นี้ จ้าวอู่เจียงยิ่งเป็นที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวของนาง

นางได้ยินคำพูดที่ใจเย็นของจ้าวอู่เจียงจึงพยักหน้าตกลง แล้วก้าวเข้าไปในห้องอาบน้ำที่แปลกตา

แต่เมื่อเปิดฝักบัว สายน้ำอุ่น ๆ ไหลลงมา ทำให้หลิวเหม่ยเอ๋อร์ที่ไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อนก็ตกใจกลัว จนไม่ยอมอาบน้ำคนเดียว จำเป็นต้องให้จ้าวอู่เจียงอยู่เป็นเพื่อนข้าง ๆ นางถึงจะรู้สึกสบายใจ

ดังนั้นจ้าวอู่เจียงจึงจำต้องมองดูหลิวเหม่ยเอ๋อร์ค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น เผยให้เห็นร่างขาวผ่องอันงดงาม

เขาเคยเห็นหลิวเหม่ยเอ๋อร์ไม่สวมใส่อะไรมาก่อน ยามนี้เมื่อได้เห็นความงามอันเลอโฉมอีกครั้ง เขาก็มิได้คิดวอกแวก มีเพียงความรู้สึกอ่อนโยนและสำนึกผิดเล็ก ๆ ในใจที่มีต่อหลิวเหม่ยเอ๋อร์

ในยามนี้ เขายังเป็นเด็กน้อย หรือที่เรียกกันว่าเด็กดี

หลิวเหม่ยเอ๋อร์เป็นหญิงสาวที่มีเสน่ห์ยั่วยวนอยู่ในตัว จ้าวอู่เจียงเคยสัมผัสความรู้สึกนี้มาหลายครั้ง และมักจะจมดิ่งในความหลงใหลจนยากจะถอนตัว ดังนั้นนางจึงไม่ได้ขัดเขินที่จะอาบน้ำและเช็ดตัวต่อหน้าจ้าวอู่เจียง

บนเตียง ร่างเปลือยเปล่าของหลิวเหม่ยเอ๋อร์เบียดชิดกับจ้าวอู่เจียงไม่หยุด จ้าวอู่เจียงกอดเธอแน่นขึ้นอีกพลางปลอบเบา ๆ

“มิต้องกลัวไป เจ้าจะมิต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว…”

คำพูดอ่อนโยนของจ้าวอู่เจียงนั้น เป็นการพูดทั้งกับหลิวเหม่ยเอ๋อร์และตัวเขาเอง

การมาถึงอาณาเขตพันดาราแห่งนี้ นอกจากดวงวิญญาณของจิ้งเอ๋อร์ และร่างปีศาจของหลินหลางที่อยู่ในตัวเขา เขาไม่เคยพบเจอใครที่รู้จักที่ยังมีชีวิตอยู่อีกเลย ทำให้เขารู้สึกโดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูก

การได้พบกับหลิวเหม่ยเอ๋อร์อย่างประหลาดในครั้งนี้ อย่างน้อยก็ช่วยให้ความโดดเดี่ยวจางหายไปบ้าง

ละครยังคงเล่นต่อเนื่องไม่หยุด เสียงพูดคุยวุ่นวายแผ่วเบาลอยอยู่ทั่วห้อง ทำให้ห้องดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง

จ้าวอู่เจียงยิ้มน้อย ๆ ดวงตาโค้งขึ้นเป็นรูปจันทร์เสี้ยว