ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1636

บทที่ 1636 หมาป่ามาแล้ว

ณ ห้วงอวกาศแห่งหนึ่งในอาณาเขตพันดารา มีพื้นที่พิเศษซึ่งมีการบิดเบี้ยวผิดปกติ แผ่รังสีครอบคลุมระยะทางหลายสิบถึงร้อยปีแสง ดูราวกับทรงกลมโปร่งใสที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางเกือบร้อยปีแสง

ขณะนั้นมนุษย์สามคนในชุดเครื่องแบบพิเศษใช้เครื่องผลักดันที่คล่องตัวและเบาค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้พื้นที่บิดเบี้ยวนี้ พร้อมกับสแกนพื้นที่โดยรอบ ราวกับกำลังระวังบางสิ่งบางอย่าง

“ระวังหน่อย”

“สิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่เราพบที่นี่ล้วนประหลาดมาก อย่าเข้าใกล้เกินไป ไม่ว่าพวกมันจะแสดงอารมณ์แบบไหน พูดอะไรก็ตาม อย่าไปสนใจ เราแค่บันทึกข้อมูลเท่านั้น ที่เหลือจะมีคนจัดการเอง”

“อีกอย่าง ต้องคอยระวังการเปลี่ยนแปลงของสนามแม่เหล็ก อย่าให้ถูกดึงเข้าไปในดินแดน”

“ระวัง ตรวจพบสิ่งมีชีวิตเคลื่อนเข้ามาใกล้”

“หืม หมาเหรอ?”

“ไม่ใช่ เป็นหมาป่า ขนขาวมาก ดูท่าทางไม่ค่อยฉลาดเท่าไร”

“หมาป่าตัวนี้อายุมากแล้ว บนตัวยังมีหิมะที่ยังไม่ละลายด้วย?”

“บอกแล้วไงว่าอย่าเข้าใกล้เกินไป หมาป่าตัวนี้อาจเป็นสัตว์ร้ายจากยุคก่อน ที่ดูอ่อนแอแบบนี้ อาจจะแกล้งล่อพวกเราให้เข้าไปติดกับดักก็ได้”

“กลับมาเดี๋ยวนี้! ลืมกฎของดินแดนแห่งกาลเวลาแล้วหรือไง ห้ามสัมผัสสิ่งมีชีวิตใด ๆ ทั้งสิ้น”

“นายจะฟังมันพูดอะไร เครื่องแปลภาษาหมาน่ะเหรอ นั่นมันหมาป่าโว้ย เอาเครื่องแปลภาษาหมามาทำไม?”

“หมาป่าตัวนั้นกำลังเข้ามาใกล้แล้ว พวกเราถอยหลังกันเร็ว!”

“มันจ้องนายอยู่นะ นายแย่แล้วละ พวกนี้เป็นสิ่งมีชีวิตประหลาดจากดินแดนแห่งกาลเวลา ส่วนใหญ่มาจากห้วงเวลาที่ห่างไกลจากพวกเรามาก และยังมีไวรัสจากยุคก่อน ๆ ติดตัวมาด้วย นายจะฆ่าพวกเราทั้งหมดหรือไง?”

“ยังไงก็ต้องตายอยู่แล้ว จะกลัวไวรัสบ้าบออะไร? คนที่เข้าไปในดินแดนแห่งกาลเวลานี่ คนที่โชคดีได้กลับไป มีคนไหนบ้างที่อวัยวะไม่เสื่อมอย่างรวดเร็ว? คนมีเงินก็รักษาเปลี่ยนอวัยวะได้ คนไม่มีเงินก็รับเงินช่วยเหลือแล้วรอความตายเท่านั้นล่ะ”

“ชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ต้องระมัดระวังไว้ก่อน”

“ไม่จำเป็นต้องระวังมากนักหรอก คนเราตายแล้วก็แล้วไป พูดอีกอย่างพวกสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ก็ไม่ได้ประหลาดอะไรขนาดนั้น ถ้าให้ฉันพูด พวกมันก็แค่มีช่องว่างในการสื่อสารกับพวกเราเท่านั้นเอง

ฉันได้ยินมาว่า สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งบางตัวได้ออกจากดินแดนแห่งกาลเวลานี้ไปแล้ว และพวกมันก็ได้ปะปนอยู่ในอาณาเขตพันดาราของพวกเรา

ก็ไม่เห็นมีเรื่องใหญ่โตอะไรเกิดขึ้นนี่?”

“แล้วดินแดนแห่งกาลเวลานี้เกิดขึ้นได้ยังไงกันแน่? พวกนายได้ยินข่าวลือมาบ้างไหม?”

“ได้ยินมาว่าเป็นเพราะเจ้าพ่อเทคโนโลยีคนหนึ่งทดลองข้ามเวลา แต่การทดลองล้มเหลว ทำให้สสารบางอย่างรั่วไหลมาที่นี่ เลยทำให้ที่นี่มีปัญหา กาลเวลาวิปริตบิดเบี้ยว”

ทั้งสามคนมองหน้ากันไปมา ดิ้นไม่หลุด และฟังไม่เข้าใจว่าหมาป่าขาวพูดอะไร

ชายที่ก่อนหน้านี้อยากเข้าไปดูหมาป่าขาวใกล้ ๆ เห็นได้ชัดว่ามีความกล้ามากกว่า เขาสั่งการด้วยเสียง เรียกใช้เครื่องแปลภาษาสุนัข

“นายโง่หรือไง นั่นมันหมาป่านะ!” เพื่อนอีกคนจ้องเขาด้วยสายตาดุ พร้อมส่งสัญญาณเตือนอย่างบ้าคลั่ง กลัวว่าเขาจะทำให้หมาป่าขาวประหลาดโกรธ

ทว่าในวินาถัดมา เครื่องแปลภาษาสุนัขก็ส่งเสียงที่ถอดรหัสออกมา

“ที่นี่คือที่ใด? พวกเจ้าสามคนเป็นเด็กจากเผ่าใด? เหตุใดจึงสวมใส่เสื้อผ้าประหลาดเช่นนี้?”

หมาป่าขาวใหญ่จับทั้งสามคนไว้ราวกับกำลังหยิบลูกไก่ มันไม่มีความคิดที่จะฆ่าพวกเขา แต่ถ้ามันมีเจตนาจะฆ่าแม้เพียงเล็กน้อย ทั้งสามคนก็คงถูกบีบจนเละเป็นเลือดไปแล้ว

เมื่อทั้งสามคนรู้ดีถึงเรื่องนี้ จึงรีบตอบกลับไป

“พวกเรา พวกเราทั้งสาม เป็นคนจากดินแดนของกลุ่มดาว M77 ที่นี่คือกลุ่มดาว M77 ทางด้านนี้ใกล้กับดาวยูเรนัส อีกด้านหนึ่งใกล้กับดาวเทียนหลาง (ดาวซิริอุส)*[1]

พวกเราทั้งสาม ล้วนมาจากดาวเทียนหลาง”

[1] ดาวซิริอุส ความจริงแล้วดาวเทียนหลาง 天朗星 เป็นชื่อภาษาจีนของดาวซิริอุส