ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1643

บทที่ 1643 บริเวณที่ความฝันพังทลาย

เมื่ออวี้กวงจงพูดอย่างจริงจัง ทำให้คนข้าง ๆ เขาเงียบไปพักใหญ่

เวลาที่อวี้กวงจงอารมณ์ปกติ เขาจะทำทุกอย่างอย่างละเอียดรอบคอบเกินไป และเป็นคนมีอาการย้ำคิดย้ำทำ หลายเรื่องถ้าพูดว่าหนึ่งก็ต้องเป็นหนึ่ง ถึงแม้จะสามารถทำสองได้ง่าย ๆ ก็จะไม่ยอมทำสอง

และเมื่อเขาอารมณ์ไม่ปกติ ความบ้าคลั่งของเขาจะแฝงไปด้วยอาการประสาท

สองจุดนี้ คนรอบข้างเขารู้ดี แต่ภายในตระกูลอวี้กลับมีคนรู้น้อยมาก ในบรรดารุ่นหลังมีเพียงอวี้เถิงหลงลูกนอกสมรสที่แฝงตัวเป็นหลานชายของอวี้กวงจงเท่านั้นที่รู้ใบหน้าที่แท้จริงของอวี้กวงจง

“งั้นก็พาเขากลับมา ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม แต่ต้องได้เป็นตัวเป็น ๆ เท่านั้น” เสียงคนข้าง ๆ อวี้กวงจงดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้น้ำเสียงไม่แข็งกร้าวเหมือนเดิม มีความประนีประนอมลงบ้าง

อวี้กวงจงลูบรอยยับบนเสื้อผ้าเบา ๆ พลางพยักหน้าพูดว่า

“ได้ ฉันได้ประเมินพลังของเด็กคนนี้อย่างจริงจังแล้ว เมื่อเขาสามารถมองข้ามกฎของอาณาเขตพันดาราได้ในระดับสูง พลังของเขาก็ไม่ใช่แค่ระดับผู้บำเพ็ญโบราณขั้นหนึ่งธรรมดา แต่เป็นผู้บำเพ็ญที่สามารถต่อกรกับผู้บำเพ็ญโบราณขั้นไร้เทียมทานได้

ครั้งนี้จะต้องไม่พลาดอีก”

“ไม่ว่าจะเป็นผู้บำเพ็ญโบราณขั้นไร้เทียมทาน หรือผู้วิวัฒนาการขั้นแปด ก็ล้วนต้องเชิญมาทั้งนั้น” คนข้าง ๆ พยักหน้า

“นายส่งคนไปหนึ่งคน ฉันก็จะส่งคนไปหนึ่งคนสมทบ เพื่อให้แน่ใจว่าจะจับตัวคนนี้ได้

เรื่องนี้ห้ามผิดพลาด นายควรจะรู้ดี เรื่องเครื่องสังเวย ไม่ใช่แค่เพื่อฉัน แต่ยังเพื่อนาย และที่สำคัญคือเพื่อพวกเราทั้งหมด”

ดวงตาของอวี้กวงจงลึกล้ำดุจห้วงอวกาศ

“ตระกูลอวี้มีผู้บำเพ็ญโบราณระดับหาคู่ต่อสู้ไม่ได้ที่เชี่ยวชาญวิชายันต์ เพียงแค่ลงมือวางกลอุบายซ่อนเร้น จัดวางค่ายกลไว้ล่วงหน้า ต่อให้เป็นเด็กคนนั้นไม่ใช่แค่ระดับมรรคาหนึ่ง แม้แต่ระดับหาคู่ต่อสู้ไม่ได้ หากเสียเปรียบตั้งแต่ต้น พวกมันก็ได้แต่ดื่มยาพิษตายเท่านั้น”

“ดีมาก คนที่ฉันเลือกไว้ก็ถนัดเรื่องชิงความได้เปรียบก่อน ขอเพียงได้เปรียบก่อน ก็เท่ากับยืนอยู่ในที่ที่พ่ายแพ้ไม่ได้”

“งั้นก็ตกลงตามนี้ ฉันยังมีเรื่องต้องจัดการอีกมาก การพบกันครั้งนี้ก็แค่นี้…”

“นายระมัดระวังมากเกินไป ก็แค่พบหน้ากันเท่านั้น นายกังวลอะไร? ต่อให้มีคนเห็น นายก็มีข้ออ้างมากมายที่จะอธิบายได้”

“ถ้าเป็นการพบกันธรรมดาก็ไม่เป็นไร แต่จุดประสงค์ที่เราพบกันวันนี้ไม่ใช่เรื่องธรรมดา ฉันเคยบอกแล้ว มีจุดประสงค์แบบไหนทำเรื่องแบบไหน ก็จะเผยจุดโหว่แบบนั้น”

“…

ได้”

—

คนรักโอบกอดในอ้อมแขน ความฝันในความฝัน

ความฝันจะแก้ไขข้อผิดพลาดทางตรรกะในฝันโดยอัตโนมัติ และยังทำให้จิตสำนึกของผู้ฝันพร่าเลือน

จ้าวอู่เจียงรู้สึกแปลกมาก เขาตื่นขึ้นมาและพบว่าตนนอนอยู่หน้าประตูตำหนักหย่างซิน

เหตุใดเขาถึงนอนอยู่ตรงนี้? เขาไม่ควรจะอยู่ที่… ห้องนอนหรอกหรือ?

ในขณะที่เขากำลังสงสัย เดินไปทางห้องนอน ได้ยินเสียงน้ำดังซ่า ๆ ลอยมาจากในห้อง

เขายื่นมือออกไป พยายามจะสัมผัสร่างที่ถือร่มนั้น

แปะ

เงาร่างหายวับไป ร่มตกกระแทกลงบนซากปรักหักพัง

บัดนี้ผู้ที่ที่กางร่มไม่อยู่แล้ว…

เขาตระหนักขึ้นมาในหัวอย่างฉับพลัน ก้อนอะไรบางอย่างติดอยู่ในลำคอทำให้รู้สึกอึดอัดคลื่นไส้ เขาคุกเข่าลงกับพื้น ปล่อยให้สายฝนเทกระหน่ำลงมาท่วมร่าง แล้วอาเจียนออกมา

‘แหวะ…’

เสียงอาเจียนฟังคล้ายเสียงร้องไห้ และคล้ายเสียงทารกแรกเกิด

จ้าวอู่เจียงอาเจียนตะไคร่น้ำสีเขียวมรกตออกมา

เขามองผ่านม่านฝนที่โปรยปรายรอบด้านด้วยสายตาพร่าเลือน ใต้ม่านฝนคือซากปรักหักพัง ดินเหลือง กระเบื้องดำ กระดูกขาว กำแพงแดง และตะไคร่น้ำ

เขาตระหนักว่า ราชวงศ์ต้าเซี่ยได้จากไปไกลแล้ว กลายเป็นเพียงซากปรักหักพังในความทรงจำมานานแล้ว

ตอนนี้ก็เป็นเพียงความฝันครั้งหนึ่ง สิ่งที่ปรากฏในความฝันคือสถานที่ที่เขาเคยฝันว่าพังทลาย

ปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำ เพราะแทบมิมีผู้ใดคิดถึงหรือระลึกถึงมันอีก