ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 177

บทที่ 177 ความคุ้นเคยที่อธิบายไม่ได้

ฮั่วหรูอี้ทั้งตกใจระคนหึงหวงเมื่อเห็นจ้าวอู่เจียงอุ้มกู้เหนียนหยวนเข้ามาในห้องพัก

กู้เหนียนหยวนเป็นสมาชิกใหม่ที่ฉีหลินพากลับมาจากยุทธจักรในฤดูใบไม้ผลิปีนี้ ตอนแรก นางเข้าใจผิดคิดว่ากู้เหนียนหยวนกับฉีหลินแอบมีความสัมพันธ์ต่อกัน แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็ตระหนักว่า ไม่ได้เป็นเช่นนั้นแน่นอน เพียงแต่ฉีหลินกับกู้เหนียนหยวนมีความหลงใหลในกระบี่เหมือนกันเท่านั้น

หลังจากนั้นนางก็ยังได้ค้นพบว่า ฉีหลินให้ความเคารพต่อกู้เหนียนหยวนเป็นอย่างยิ่ง อีกทั้งกู้เหนียนหยวนก็ค่อนข้างเว้นระยะและไว้ท่าทีไม่น้อย แม้จะเข้าร่วมสำนัก ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้อาวุโส แต่ก็แทบไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับกิจการของสำนัก และไม่ยุ่งกับฉีหลินหรือฮั่วหรูอี้เลยแม้แต่น้อย

นางเมินเฉยต่อทุกคน ไม่ว่าผู้ใดก็ตาม

ดังนั้น เมื่อเห็นว่าจ้าวอู่เจียงกำลังอุ้มกู้เหนียนหยวนอยู่ในอ้อมแขน ฮั่วหรูอี้จึงอดรู้สึกตกตะลึงและหึงหวงในหัวใจไม่ได้ ชายหนุ่มไม่เคยกระทำเช่นนี้กับนางมาก่อนด้วยซ้ำ

แต่ไม่นานหลังจากนั้นฮั่วหรูอี้ก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ พลังที่แผ่ออกมาจากร่างกายของกู้เหนียนหยวนมีความเบาบาง ปั่นป่วน หญิงสาวจึงเข้าใจได้โดยทันทีว่า กู้เหนียนหยวนได้รับบาดเจ็บ และจ้าวอู่เจียงก็เพียงนำตัวกลับมาเพื่อทำการรักษาเท่านั้น

เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้ว… ฮั่วหรูอี้คำนวณบางอย่างในใจ

“พี่สะใภ้ ขอฝากผู้อาวุโสกู้ไว้ที่ห้องของท่านหน่อยนะขอรับ” จ้าวอู่เจียงยิ้มออกมาเล็กน้อย

ฮั่วหรูอี้พยักหน้า

“บัดนี้ ท่านเป็นเจ้าสำนักไร้ขอบเขต ไยยังจะต้องขออนุญาตจากข้าอีก? ท่านทำการรักษาอาการบาดเจ็บให้แก่ผู้อาวุโสกู้เถอะ”

จ้าวอู่เจียงวางร่างของกู้เหนียนหยวนลงบนเตียง แต่มือของกู้เหนียนหยวนที่คล้องลำคอของเขาไว้ไม่ยอมปล่อย นางยังคงจ้องมองชายหนุ่มด้วยความประหลาดใจ ราวกับว่าต้องการจะค้นหาอะไรบางอย่างบนใบหน้าของเขา

“ผู้อาวุโสกู้?” จ้าวอู่เจียงเรียกด้วยความแปลกใจ

“หา?” กู้เหนียนหยวนกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง ด้วยความเขินอาย แก้มข้างหนึ่งที่ไม่มีเส้นผมปิดบังกลายเป็นสีแดงอย่างเห็นได้ชัด แววตาของนางสั่นไหว ก่อนจะรีบปล่อยมืออย่างรวดเร็ว

“พี่สะใภ้ ช่วยหยิบสมุนไพรที่กระตุ้นการไหลเวียนโลหิตมาให้ข้าหน่อยได้หรือไม่” จ้าวอู่เจียงขอให้ฮั่วหรูอี้ช่วยหยิบสมุนไพรมาให้

หญิงสาวพยักหน้า รีบออกไปจัดเตรียมสมุนไพรอย่างรวดเร็ว นางไม่เป็นกังวลเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างกู้เหนียนหยวนกับจ้าวอู่เจียงอีกแล้ว ก็เหมือนกับฉีหลินกับกู้เหนียนหยวนเมื่อตอนนั้นนั่นแหละ กู้เหนียนหยวนเย็นชาต่อทุกคน โดยเฉพาะกับบุรุษ

หลังจากฮั่วหรูอี้ปิดประตู จ้าวอู่เจียงก็ถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

“ผู้อาวุโสกู้ ข้าคงต้องล่วงเกินท่านแล้ว เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ ข้าจำเป็นต้องถอดเสื้อของท่านออก”

กู้เหนียนหยวนรับคำในลำคอเสียงแผ่วเบา รู้สึกได้ว่าความอ่อนโยนของจ้าวอู่เจียงทำให้นางสบายใจโดยไม่มีเหตุผล

ชายหนุ่มค่อย ๆ ดึงเข็มที่ฝังลงไปตรงตำแหน่งหัวใจของนางกลับออกมา หลังจากนั้น เขาก็ปลดกระดุมเสื้อคลุมสีดำตัวนอกของกู้เหนียนหยวนออก เผยให้เห็นชุดชั้นในแพรไหมสีขาวที่อยู่ด้านใน ก่อนจะทำการปลดกระดุมต่ออีกครั้ง จนกระทั่งพบเจอกับเอี๊ยมสีชมพู

ร่างของกู้เหนียนหยวนสั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อย หากเป็นในยามปกติ นางย่อมไม่มีทางอนุญาตให้ผู้ใดกระทำเช่นนี้ต่อตนเอง แต่ด้วยเหตุผลบางประการ ดูเหมือนจ้าวอู่เจียงจะมีมนตร์วิเศษที่ทำให้นางต้องเชื่อฟังคำสั่งของเขาแต่โดยดี

จ้าวอู่เจียงปลดปล่อยพลังลมปราณออกไป ค่อย ๆ ขับไล่ความเจ็บปวดให้แก่กู้เหนียนหยวน ใบหน้าของนางกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ

ทั้งสองคนรู้สึกสับสนเล็กน้อย

ทุกคนที่ฝึกวิทยายุทธย่อมรู้ดีว่าภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ พลังลมปราณของแต่ละคนย่อมมีความแตกต่างกัน เมื่อมีการถ่ายทอดพลังลมปราณเข้าไปเพื่อใช้รักษาอาการบาดเจ็บให้แก่อีกคนหนึ่ง พลังลมปราณของทั้งสองฝ่ายก็จะปะทะกัน ก่อให้เกิดความเจ็บปวดทรมานอย่างยิ่ง

ตัวอย่างเช่น ชายชราผู้ล่วงรู้ความลับเกี่ยวกับการสิ้นพระชนม์ของฮ่องเต้องค์ก่อนที่หน่วยองครักษ์มังกรช่วยชีวิตกลับมา แม้ว่าเหล่าองครักษ์มังกรจะใช้พลังลมปราณยื้อชีวิตชายชราเอาไว้ แต่พลังลมปราณขององครักษ์มังกรก็ทำลายร่างกายของชายชราไปอย่างหนักหน่วงเช่นกัน ดังนั้น จ้าวอู่เจียงจึงได้กล้าพูดออกไปว่า ชายชราจะตายในไม่ช้าหากไม่ได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที

บัดนี้ จ้าวอู่เจียงนึกว่าพลังลมปราณของตนจะเข้าไปปะทะกับพลังในร่างกายของกู้เหนียนหยวน เขาจึงเตือนให้นางรู้ว่ามันอาจจะเกิดความเจ็บปวด แต่ทว่า เมื่อพลังลมปราณของเขาถ่ายทอดเข้าสู่ร่างกายกู้เหนียนหยวน พวกมันก็เหมือนปลาได้กลับคืนสู่แม่น้ำ ทะเลสาบหรือมหาสมุทร เป็นความรู้สึกที่เบาสบาย และราบรื่นอย่างยิ่ง

ผ่านไปครึ่งถ้วยชาการรักษาก็เสร็จสิ้น ชายหนุ่มค่อย ๆ ติดกระดุมเสื้อคลุมของหญิงสาวกลับคืน เมื่อเห็นเส้นผมสีน้ำหมึกของนางปกปิดใบหน้า เขาจึงเอื้อมมือไปปัดเส้นผมเหล่านั้นออก เปิดเผยให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของกู้เหนียนหยวนผู้งดงาม

กู้เหนียนหยวนกัดริมฝีปากแน่น รู้สึกว่าพฤติกรรมของจ้าวอู่เจียงออกจะดูใกล้ชิดเกินไปสักหน่อย แต่นางก็ไม่ได้ขัดขืนแม้แต่น้อย และอนุญาตให้มือของจ้าวอู่เจียงปัดเส้นผมออกไปจากใบหน้าแต่โดยดี

เมื่อเส้นผมถูกปัดออกไปด้านข้าง ก็เผยให้เห็นโฉมหน้าขาวผ่อง งดงาม และไฝเม็ดเล็ก ๆ อยู่บริเวณหางตาเด่นชัด

กู้เหนียนหยวนเม้มริมฝีปาก หลบสายตา ใบหน้าที่แท้จริงของนางเป็นองค์ประกอบรวมกันระหว่างความเขินอาย ความอ่อนโยน และความเย็นชา ทุกสิ่งทุกอย่างผสมกัน กลายเป็นความงดงามในแบบพิเศษเฉพาะตัว

กู้เหนียนหยวนมีโฉมหน้าที่แท้จริงงดงามถึงเพียงนี้ ไม่รู้เลยว่านางไม่รู้จักความงดงามของตนเอง หรือเป็นกังวลเกี่ยวกับความงดงามของตนเองกันแน่…จ้าวอู่เจียงหรี่ตาลงเล็กน้อย สำรวจดูใบหน้างดงามตรงหน้า เมื่อเทียบกับสตรีที่เขาเคยพบเจอมา กู้เหนียนหยวนมีความเป็นรองก็แต่เพียงฮ่องเต้หญิงผู้เดียวเท่านั้น