ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 203

บทที่ 203 สถานการณ์ตึงเครียด

เมื่อจ้าวอู่เจียงก้าวเดินออกไปข้างหน้า เขาก็รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนกำลังกระตุกชายเสื้ออยู่ ชายหนุ่มหันกลับไปมอง และก็พบว่าเป็นซือคงซิงผู้ค้นพบทางเข้าของสุสานนั้นเอง

ดวงตากลมโตของซือคงซิงเป็นประกายระยิบระยับจ้องมองเข้ามาในดวงตาภายใต้หน้ากากทองแดงของจ้าวอู่เจียง

จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างพิศวง และถามกลับไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจ้าต้องการสิ่งใดหรือ?”

“ข้าต้องการ…” ซือคงซิงเอ่ยเสียงใสปานระฆังแก้ว

จ้าวอู่เจียงย่อตัวลงเล็กน้อย

“ท่านถอดหน้ากากออกให้ข้าได้หรือไม่?”

ซือคงซิงเอียงศีรษะเล็กน้อย

“อาจารย์บอกว่าคนเราจะไปหยิบจับสิ่งของจากผู้อื่นตามใจชอบไม่ได้เด็ดขาด เพราะนั่นเรียกว่าการขโมย”

จ้าวอู่เจียงพยักหน้ายิ้มแย้ม รับคำอย่างเห็นด้วย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ด้านนอกวิหารหลังนี้จะมีม้าถูกผูกไว้กับต้นไม้ข้างทาง เจ้าจงไปหาม้าที่มีตำหนิตรงก้น บนหลังม้าจะมีสัมภาระมัดเอาไว้ ในห่อของสัมภาระนั้นนอกจากเสื้อผ้าเก่า ๆ แล้ว ก็ยังมีหน้ากากทองแดงเช่นนี้อยู่อีกด้วย เจ้าเอาไปเถอะ ข้ามอบให้เจ้า…”

ดวงตาของซือคงซิงเป็นประกายระยิบระยับอย่างมีความสุข “ขอบคุณพี่ชายมากเจ้าค่ะ”

เด็กหญิงรีบวิ่งกลับออกไปอย่างดีใจสุดขีด

จ้าวอู่เจียงส่ายศีรษะยิ้ม ๆ

“ม้าที่มีตำหนิตรงก้นหรือ?” เจี๋ยสือจิ่วถามด้วยความมึนงง

เจี๋ยเอ้อร์ซานหัวเราะออกมาเสียงดัง

“ท่านเจ้าสำนักยังต้องการหยอกล้อซือคงซิงใช่หรือไม่ เพราะนางคงไม่มีทางเข้าใกล้ม้าตัวนั้นได้เด็ดขาด?”

กู้เหนียนหยวนอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ นางรู้สึกว่าจ้าวอู่เจียงทำตัวไม่ต่างไปจากเด็กน้อยผู้หนึ่งเลย

จ้าวอู่เจียงผายมือออกกว้าง ก่อนจะเดินตรงออกไปทางด้านหลังของวิหาร เตรียมตัวจะเดินขึ้นบันไดศิลาเพื่อไปดูผู้คนต่อสู้กัน

แต่ยังไม่ทันจะก้าวพ้นประตูวิหาร เขาก็ได้ยินเสียงเด็กน้อยร้องไห้จ้า

หลังจากนั้น ซือคงซิงก็สวมใส่หน้ากากทองแดงวิ่งร้องไห้เข้ามาโอบกอดเขา เพื่อร้องขอคำปลอบโยน

“พี่ใหญ่ ข้าถูกม้าตัวนั้นเตะเอาด้วยตอนที่ข้าไปสัมผัสก้นของมัน…”

“เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?” จ้าวอู่เจียงพยายามกลั้นยิ้ม รู้ดีว่าเด็กหญิงน้อยผู้นี้มีพลังอยู่ในขอบเขตผู้ฝึกยุทธ์ขั้นห้าไม่สมควรได้รับบาดเจ็บจากการถูกม้าเตะ แต่ไม่ว่านางจะเจ็บจริงหรือเจ็บปลอม เห็นได้ชัดว่าเด็กหญิงต้องการการปลอบโยนที่สุด

หน้ากากทองแดงขนาดใหญ่ดูตลกไปถนัดตาเมื่อสวมใส่อยู่บนศีรษะเล็ก ๆ ของซือคงซิง และนางยังคงส่งเสียงร่ำไห้ออกมาไม่หยุด

“แต่ไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะ… เพราะว่าข้าก็เตะม้าตัวนั้นไปเหมือนกัน…”

“เจ้าจะเข้าไปที่ภูเขาด้านหลังด้วยหรือไม่?” จ้าวอู่เจียงถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

จางอวิ๋นจงเจ้าของฉายามือกระบี่ไร้ใจส่งเสียงสนับสนุนทันที

“คัมภีร์ปราณไร้วิญญาณคือสุดยอดเคล็ดวิชาล้ำค่าแห่งยุทธจักร สมควรส่งมอบให้คนรุ่นหลังอย่างพวกเราฝึกฝนวิชาต่อไป ไต้ซือนักปัดกวาดมิใช่คนไร้น้ำใจหวงแหนวิชา หากท่านยังมีชีวิตอยู่ ท่านก็จะต้องส่งมอบคัมภีร์ปราณไร้วิญญาณให้แก่พวกเราอย่างแน่นอน หากผู้อาวุโสหยุดรั้งเราในวันนี้ ก็กลายเป็นท่านต่างหากที่กำลังดูหมิ่นไต้ซือนักปัดกวาด!”

“ทุกคนต่างก็ปิดบังความลับเอาไว้ ไม่ใช่ว่าแคว้นต้าเซี่ยของเราขาดแคลนยอดฝีมือมานานแล้วหรือ?” เฒ่าขี้เมาผู้ที่กลิ่นกายเต็มไปด้วยกลิ่นสุราพูดออกมาทั้งที่ร่างกายยืนโงนเงน

เจียงเฉิงเฟิงผู้เป็นประมุขตระกูลเจียงประสานมือแสดงความเคารพ ก่อนกล่าวว่า

“ท่านคนเฝ้าสุสาน พวกเรามารวมตัวกันมากมายถึงเพียงนี้ ท่านยังจะขวางทางต่อไปอีกเพื่ออันใด? ในเมื่อประตูทางเข้าถูกค้นพบ นี่ก็หมายความว่าสวรรค์กำหนดให้คัมภีร์ปราณไร้วิญญาณมาอยู่ในมือของพวกเราแล้ว”

จีอู๋หมิงตัวแทนผู้อาวุโสจากตระกูลจีก็พูดออกมาเสียงดังเช่นกันว่า

“คัมภีร์ปราณไร้วิญญาณถือเป็นสมบัติส่วนรวมของชาวต้าเซี่ย คนเฝ้าสุสาน ท่านกำลังขโมยมันเก็บเอาไว้เองโดยใช้เหตุผลของการปกป้องเป็นข้ออ้าง!”

“คนเฝ้าสุสาน ก่อนที่ข้าจะมาที่นี่ ข้าได้ให้หมอดูช่วยพยากรณ์โชคชะตาแล้ว การบุกสุสานในครั้งนี้ไม่มีเหตุร้าย และอาจจะเป็นจริงอย่างที่ท่านพี่เฉิงเฟิงพูดก็เป็นได้ นี่เป็นสิ่งที่สวรรค์กำหนดมาแล้ว…” ซือคงปู๋เจี๋ยเจ้าสำนักหุ่นเชิดอเวจี ผู้ขุดสุสานเป็นอาชีพระเบิดเสียงหัวเราะ

กลุ่มยอดฝีมือต่างก็ก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมกับปลดปล่อยพลังกดดัน หวังขับไล่คนเฝ้าสุสานให้ออกไปให้พ้นทาง แต่อย่างไรก็ตาม คนเฝ้าสุสานมีความแข็งแกร่งมากนัก และย่อมไม่มีผู้ใดอยากเปิดฉากโจมตีก่อน

“ไม่ต้องพูดจาสูงส่งอันใดหรอก ข้ารู้ว่าพวกเจ้าแทบรอไม่ไหวแล้วที่จะได้เข้าไปในสุสาน” ดวงตาของกู้ชางเทียนพลันทอแสงสีทองเรืองรอง ชายชรากวาดสายตามองดูกลุ่มคนที่ห้อมล้อมตนเอง ก่อนจะระเบิดเสียงคำราม

“เข้ามาเลย!”

เซวียนหยวนอวี้เหิงหรี่ตาลงเล็กน้อย ตอนนี้ช่างเสียเวลานัก เวลานี้เขาจำเป็นต้องเข้าไปภายในสุสานให้เร็มที่สุดแท้ ๆ เพราะผู้ที่ได้เข้าไปในสุสานก่อนเป็นคนแรก ย่อมมีโอกาสสูงที่จะได้ครอบครองคัมภีร์ปราณไร้วิญญาณ

เซวียนหยวนอวี้เหิงยืนเอามือข้างหนึ่งไพล่หลัง ส่วนมืออีกข้างยกขึ้นชี้ไปที่คนเฝ้าสุสาน ในมือของเขาไร้กระบี่ แต่ชั่วลมหายใจต่อมา ปราณกระบี่อันรุนแรงหนักหน่วงกลับปรากฏขึ้น และระเบิดออกเบื้องหน้าสุสานของไต้ซือนักปัดกวาด