ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 223

บทที่ 223 สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง (4)

“กระหม่อมก็รู้สึกเช่นเดียวกันพ่ะย่ะค่ะ ผู้คนในยุทธจักรหวาดกลัวเซียวเหยาอ๋องจึงทำการปล่อยข่าวลือใส่ร้ายป้ายสีพระองค์” จ้าวอู่เจียงทำการเปิดฉากบทสนทนาขึ้นอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มเต็มใบหน้า

“ท่านอ๋องผู้มีจิตใจเมตตาอารีเข้าใจความทุกข์ยากของประชาราษฎร์ จะทำเรื่องเลวร้ายอย่างเช่นการเข่นฆ่าบุรุษ รังแกสตรี แม้แต่เด็กเล็ก ๆ ก็ไม่ละเว้น รวมไปถึงเกี่ยวข้องกับขบวนการก่อกบฏ… ได้อย่างไร?”

พวกของเสนาบดีกรมโยธาหรี่ตาลง รู้สึกไม่สบายใจในคำพูดของจ้าวอู่เจียง และโดยเฉพาะประโยคสุดท้าย พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกตื่นตระหนกมากขึ้น

“กระหม่อมจะไม่อนุญาตให้ผู้ใดดูหมิ่นเซียวเหยาอ๋องเด็ดขาด!” จ้าวอู่เจียงตะโกนเสียงดัง จ้องมองไปยังกลุ่มขุนนางคนสำคัญ หากคนที่ไม่รู้ก็คงเข้าใจว่าชายหนุ่มอยู่ฝ่ายจงรักภักดีและสนับสนุนเซียวเหยาอ๋องอย่างเต็มกำลัง

จ้าวอู่เจียงนำสมุดบัญชีออกมาถืออีกครั้ง ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาฮ่องเต้

“ดังนั้น เมื่อกระหม่อมได้ยินข่าวลือจากยุทธจักร กระหม่อมจึงรู้สึกโกรธแค้น และตัดสินใจจะกอบกู้ภาพลักษณ์ให้แก่เซียวเหยาอ๋อง!”

“โชคดีที่กระหม่อมบังเอิญพบสมุดบัญชีลับ ซึ่งเป็นของอดีตเสนาบดีกรมคลังคนเก่าอย่างจางทุย สมุดบัญชีเล่มนี้ถูกเขียนขึ้นด้วยภาษาของชาวหนานเจียง จำเป็นต้องได้รับการแปลโดยผู้คนในหอคัมภีร์หลวง และวันนี้ ข้อความที่แปลเสร็จแล้วก็อยู่ในมือของกระหม่อม แม้ว่ากระหม่อมจะยังไม่ได้อ่านเนื้อหาในสมุดบัญชีเล่มนี้ แต่กระหม่อมก็มั่นใจว่าเนื้อหาภายในสมุดจะต้องช่วยขจัดมลทินให้แก่เซียวเหยาอ๋องได้อย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ!”

เสนาบดีกรมโยธาเบิกตาโต เผยสีหน้าหวาดหวั่นยิ่ง เขารู้จักจางทุยเป็นอย่างดี สมุดบัญชีเล่มนี้คงต้องถูกเก็บเป็นความลับสุดยอดแน่ และเยียนอันเสิ่นพอจะคาดเดาได้ว่าเนื้อหาในสมุดคืออะไรบ้าง

ประเสริฐยิ่งนัก… ตู๋กูอี้เหอถึงกับตกตะลึง จ้าวอู่เจียงมีหลักฐานที่จะใช้เล่นงานเซียวเหยาอ๋องอยู่ในมือถึงขนาดนี้ แต่เขากลับไม่รู้เรื่องมาก่อน

ช่างเป็นแผนการที่เจ้าเล่ห์จริง ๆ รอคอยให้ศัตรูตกลงสู่กับดักก่อนถึงจะลงมือ… ดวงตาของหลิวเจ๋อทอประกายด้วยความชื่นชม แม้ว่าจ้าวอู่เจียงจะยังเยาว์ แต่ก็มีความร้ายกาจไม่ต่างไปจากขุนนางเฒ่ามากประสบการณ์

หลิ่วว่านซานรักษาการเสนาบดีกรมคลังจ้องมองชายหนุ่มด้วยความเคารพ และได้แต่คิดอยู่ในใจว่า สมแล้วที่เป็นใต้เท้าจ้าว แม้เขาจะยังไม่เข้าใจว่าจ้าวอู่เจียงอยู่ฝ่ายเดียวกับเซียวเหยาอ๋องหรือไม่ แต่การที่อีกฝ่ายนำสมุดบัญชีออกมาก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขาเคารพยกย่อง

ฮ่องเต้จ้องมองจ้าวอู่เจียงที่เดินช้า ๆ เข้ามาด้วยความตกตะลึง หัวใจพระองค์เต้นรัวเร็ว

“เชิญฝ่าบาททอดพระเนตรพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างอ่อนโยน

ดวงตาของฮ่องเต้เป็นประกายวาววับ รับสมุดบัญชีมาเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว

ในระหว่างที่ฮ่องเต้อ่านเนื้อหาในสมุดบัญชี บรรดาขุนนางในท้องพระโรงก็สามารถจับสังเกตได้ว่า สีหน้าของพระองค์ปรากฏความเย็นชามากขึ้นเรื่อย ๆ และนั่นก็ทำให้บรรยากาศภายในท้องพระโรงเกิดความหนาวเย็นขึ้นมาอย่างฉับพลัน

“แม้ข้าพเจ้าจะเป็นคนที่โลภมากในทรัพย์สินเงินทอง แต่ข้าพเจ้าก็ทนเห็นความชั่วร้ายเช่นนี้ไม่ได้จริง ๆ วันหนึ่งข้าพเจ้าถูกอาจสั่งให้นำตัวไปตัดหัวเพื่อเป็นการฆ่าปิดปาก ข้าพเจ้าจึงทิ้งสมุดเล่มนี้เอาไว้เพื่อเป็นหลักฐานในการเปิดเผยความจริง ข้าพเจ้าขอยืนยันว่าทุกถ้อยคำล้วนเขียนขึ้นมาจากความจริง หากมีคำโกหกแม้แต่ประโยคเดียว ข้าพเจ้าจะขอตกนรกหมกไหม้ไปตลอดกาล แม้แต่โลงศพก็ไม่มีแผ่นดินกลบฝัง!”

ฮ่องเต้หญิงมีสีหน้าเย็นชาเป็นอย่างยิ่งขณะอ่านเนื้อหาในสมุดบันทึกออกมาทีละประโยค

กลุ่มขุนนางที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นตัวสั่นเทา หลายคนตกตะลึงและไม่อยากเชื่อว่านี่คือเรื่องจริง และถึงแม้ว่าพวกเขาจะต้องการเอ่ยวาจาปกป้องเซียวเหยาอ๋อง แต่กลับพบว่าตนเองพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

พลันหวนนึกถึงข่าวลือที่ได้ยินมาจากยุทธจักร และก็พบว่าข่าวลือเหล่านั้นใช่จะไร้มูลความจริงเสียทีเดียว

ในเวลาเดียวกันนี้ พวกเขาก็จ้องมองไปที่จ้าวอู่เจียงผู้อยู่ในชุดเสื้อคลุมสีดำดูสง่างามราวกับเทพเซียน และเมื่อย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ บรรดาขุนนางใหญ่ทั้งหลายก็รู้สึกตื่นกลัวขึ้นมาทันที

ดูเหมือนว่านับตั้งแต่ที่พวกเขาเปิดปากพูดประโยคแรก จ้าวอู่เจียงก็คาดเดาทุกอย่างได้ตั้งแต่แรกแล้ว

คนผู้นี้ไม่ต่างไปจากนักเดินหมากที่รู้ว่าคู่ต่อสู้จะเดินหมากอย่างไร เขาจึงสามารถป้องกันการโจมตีได้อย่างไร้ที่ติ กว่าที่อีกฝ่ายจะรู้ตัว ก็พบว่าตนเองได้ตกลงไปสู่กับดักที่จ้าวอู่เจียงวางเอาไว้ล่วงหน้าเสียแล้ว

[1] ยุคเทียนฉี คือยุคของพระเจ้าซีจงแห่งราชวงศ์หมิง หรือ หมิงซีจง（明熹宗） ชื่อแซ่เดิมว่า จูโหยวเซี่ยว（朱由校） ชื่อปีประจำรัชกาล คือ เทียนฉี（天啟）