ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 249

บทที่ 249 ทบทวนวิทยายุทธกับธิดาศักดิ์สิทธิ์

ความรู้คืออะไร?

ความรู้คือการออกไปสำรวจสิ่งแปลกใหม่

ความรู้เปรียบเสมือนถ้ำลึก

เมื่อสำรวจเข้าไปในถ้ำลึก ก็จะพบกับบุปผางามที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด และเมื่อแตะต้องมันเป็นครั้งแรก จะให้สัมผัสนุ่มนิ่มดุจปุยนุ่น พร้อมกับน้ำหวานแห่งความเดียวดายไหลทะลักจนชุ่มฉ่ำ

แล้วนักสำรวจก็จะถูกมวลบุปผาเหล่านั้นเกี่ยวรัดแน่น จนกลืนกินเข้าไปเป็นเนื้อเดียวกัน

ชีวิตคนมีขอบเขต แต่ความรู้ไร้ขอบเขต

นี่คือสิ่งที่นักปราชญ์หลายคนชอบพูด

หลังจากที่จ้าวอู่เจียงออกสำรวจในถ้ำลึก เขาก็ได้พบกับมวลบุปผาและน้ำหวานอันชุ่มฉ่ำตามที่ใฝ่ฝัน

ชายหนุ่มกล่าวออกมาว่า “วสันต์ฤดูนำพาพิรุณมาแล้ว”

หญิงสาวจึงกล่าวตอบ “ประตูแก้วเปิดรออยู่ตรงหน้า”

จ้าวอู่เจียงจึงพูดต่อ “อยากให้เจ้าได้เชิญพิจารณา”

พลันนางตอบกลับ “ยอดภูผาสูงชันไม่หวั่นเกรง”

ไม่ว่าเขาจะขึ้นประโยคอันใดไป นางก็จะสามารถตอบรับกลับมาได้อย่างงดงามเสมอ

ลมฝนพัดผ่าน ผู้คนเริงระบำ ดอกไม้ไฟสว่างไสว ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ

ซูฮัวอีดื่มด่ำไปกับรสชาติอันล้ำลึกและลึกซึ้ง

หลังจากที่เขาเสร็จภารกิจในยามเช้า จ้าวอู่เจียงก็มีเวลาว่าง

นางจึงขอให้เขามาพบเจอเช้านี้ ถามเขาถึงเรื่องราวเกี่ยวกับบทกวีและวรรณกรรม

จ้าวอู่เจียงยิ้มแย้มตอบกลับไป

“บทกวีเป็นเพียงสิ่งที่อยู่บนหน้ากระดาษ แต่เจ้ามีคุณค่ามากกว่านั้น”

แล้วเขาก็เริ่มลงมือ

สายลมโชยพัด ดอกไม้ไหวเอนตามแรงลม และผีเสื้อต่างก็โบยบินเหนือทุ่งดอกไม้

เส้นทางที่จ้าวอู่เจียงต้องเผชิญนั้นคับแคบนัก เขาจึงต้องใช้ดัชนีนำทางไปก่อน

จนกระทั่งม่านนภาถูกแหวกออก พญามังกรจึงโผทะยานด้วยความเกรี้ยวกราด

หลังจากนั้นเพียงไม่กี่ลมหายใจ ในที่สุดบุปผางามก็ไหวเอนด้วยความสั่นสะท้าน แว่วเสียงร้องครางดังขึ้นไม่หยุดยั้ง

จนกระทั่งบัดนี้ จ้าวอู่เจียงถึงค่อยได้มีเวลาว่างที่แท้จริง

ซูฮัวอีกำลังส่งยิ้มหวานมาให้ ดวงตาเต็มไปด้วยระลอกคลื่นแห่งอารมณ์

“ท่านมีความสามารถถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงไม่สอบเข้ารับราชการและกลายเป็นจอหงวนไปเลยเล่า?”

จ้าวอู่เจียงถูนิ้วมือของตนเองเบาๆ เขายิ้มตอบกลับไปอย่างอ่อนโยน

“เป็นจอหงวนย่อมได้เยี่ยมชมบุปผาแค่ในนครหลวงเพียงที่เดียว แต่ข้าอยากเยี่ยมชมบุปผางามทั่วใต้หล้า แล้วข้าจะเป็นจอหงวนไปเพื่ออันใดกัน?”

“ท่านนี่มัน… พูดแต่เรื่องเช่นนี้… อีกแล้ว…” ซูฮัวอีแก้มแดงด้วยความเขินอาย นางเรียบเรียงคำพูด ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

จ้าวอู่เจียงยิ้มกว้าง พลิกตัวโฉมงามที่อยู่ในอ้อมแขนและคลุมผ้าห่มให้กับนาง

ผ้าม่านรอบเตียงถูกดึงลงมาอีกครั้ง แว่วเสียงครวญคราง ถ้ำลึกต้องพบเจอกับนักสำรวจอีกรอบ เตียงไม้สั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง และมวลบุปผาก็ปลดปล่อยน้ำหวานออกมาเนืองนอง

“กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่าพวกเขาคงสัมผัสได้ถึงอำนาจบารมีของฝ่าบาทอย่างแน่นอน เพราะฉะนั้น พวกเขาจึงต้องตัดสินใจให้ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวอู่เจียงนั่งลงเคียงข้างฮ่องเต้หญิง กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

เซวียนหยวนจิ้งลืมเลือนที่จะรักษากิริยามารยาทของตนเองไปหมดสิ้น บัดนี้นางยิ้มแย้มด้วยความดีใจไม่ต่างไปจากสาวน้อยผู้หนึ่ง

“แล้ววันนี้เจ้าไปทำอะไรมาบ้าง?”

“กระหม่อมหรือ?” จ้าวอู่เจียงใช้เวลาคิดอยู่เล็กน้อย

“กระหม่อมไปตึกที่ทำการของหกกรมใหญ่ ไปตรวจสอบสำนักไร้ขอบเขต ไปสำรวจถ้ำลึก… แล้วก็… ไม่มีอันใดแล้วพ่ะย่ะค่ะ…”

จ้าวอู่เจียงออกไปสำรวจถ้ำลึกนอกนครหลวงเชียวหรือ? ฮ่องเต้หญิงพิศวง หรี่ตาลงเล็กน้อยและถามต่อ

“เจ้าเป็นคนแต่งบทกวีทั้งสามบทที่โด่งดังมากมาจากตึกของกรมพิธีการใช่หรือไม่?”

จ้าวอู่เจียงพยักหน้าตอบรับ

ฮ่องเต้หญิงยิ้มด้วยความตื่นเต้น

“เดิมทีข้านึกว่าคนแต่งเป็นพวกขุนนางที่ชำนาญเรื่องบทกวีเสียอีก คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะเป็นเจ้า… ว่าแต่เจ้าไปทำอะไรที่นั่น? เจ้าเคยมีเรื่องบาดหมางกับเสนาบดีกรมมหาดไทยและเสนาบดีกรมโยธามาก่อน พวกเขาไม่อาฆาตเจ้าแย่หรือ? เจ้า… หรือว่าเป็น… เอ๋?…”

ฮ่องเต้หญิงหยุดชะงักไปชั่วขณะราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ไม่นานจึงกล่าวถามด้วยความไม่มั่นใจ

“เจ้าไปหาพวกเขา… เพื่อจัดการเรื่อง… แต่งตั้งเสนาบดีคนใหม่ทั้งสองใช่หรือไม่?”

“กระหม่อมเพียงนำข้อความที่ฝ่าบาทปรึกษากับกระหม่อมไปบอกต่อพ่ะย่ะค่ะ และเป็นพวกเขาก็สัมผัสได้ถึงวิสัยทัศน์ของพระองค์ เมื่อคำนวณผลดีผลเสียดูแล้ว พวกเขาก็ตัดสินใจด้วยตนเองพ่ะย่ะค่ะ”

จ้าวอู่เจียงกล่าวตอบด้วยความเยือกเย็น

ฮ่องเต้หญิงจ้องมองจ้าวอู่เจียงด้วยความตกตะลึง แม้อีกฝ่ายจะพูดออกมาอย่างราบเรียบธรรมดา แต่นางก็รู้ดีว่าการจะโน้มน้าวให้บรรดาเสนาบดีเหล่านั้นเปลี่ยนใจย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย

และเขาคงต้องมีข้อเสนอบางอย่างไปแลกเปลี่ยนกับการร่วมมือในครั้งนี้เป็นแน่