ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 271

บทที่ 271 แม่ชีทั้งสอง

จ้าวอู่เจียงเดินออกมาจากป่าและควบม้าใต้แสงดาว

เจี๋ยเอ้อร์ซานกับเจี๋ยสือจิ่วแยกย้ายกันไปคนละทาง

พวกเขาทำตามคำสั่งของจ้าวอู่เจียงที่ให้แยกกันเดินทาง ก่อนจะไปรวมตัวกันอีกครั้งที่อารามหลานรั่วในเมืองหลันหลิน หัวเมืองหลันโจว

ฝีเท้าม้าทำให้ฝุ่นบนถนนดินฟุ้งตลบ ดวงตาของจ้าวอู่เจียงฉายแววลึกล้ำ เขากำลังนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในป่าเมื่อสักครู่นี้

แล้วฝีเท้าม้าก็ค่อย ๆ เชื่องช้าลงจนกลายเป็นการย่ำอยู่กับที่

จ้าวอู่เจียงหันมองกลับไปที่ภูเขาทางด้านหลังด้วยความรู้สึกสงสัยในใจ มีเรื่องราวอีกมากมายที่เขาไม่เข้าใจ

มียอดฝีมือที่อยู่ในขอบเขตปรมาจารย์ซึ่งสามารถฆ่าเขาได้อย่างง่ายดายลอบติดตามมาตลอดทางนับตั้งแต่ออกจากนครหลวง แต่ทำไมยอดฝีมือผู้นี้ไม่ซ่อนลมปราณของตนให้แนบเนียนมากกว่านี้?

คนผู้นี้เป็นใครกันแน่? มาจากสุสานกระบี่หรือ? แต่ทำไมถึงไม่ได้มีจิตสังหารคิดจะทำร้ายเขาเลย?

จ้าวอู่เจียงนึกถึงคำพูดที่อีกฝ่ายบอกออกมาว่าตนไม่ได้มีเจตนาร้าย… หรือนั่นอาจไม่ใช่กลลวงที่หลอกให้พวกเขาขานรับ แต่กำลังพูดความจริง?

ชายหนุ่มถอนสายตากลับมาและกระตุกสายบังเหียนอีกครั้ง เสียงกระดิ่งที่ผูกติดอยู่กับตัวม้าดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เมื่อชายหนุ่มเร่งความเร็วมากขึ้นเรื่อย ๆ

หลังจากเดินทางตลอดทั้งคืน ในที่สุดจ้าวอู่เจียงก็มาถึงเมืองหลันโจวตอนรุ่งสาง

สถานที่ที่เขาอยู่ในเวลานี้เรียกว่าเมืองหลันตง ตั้งอยู่ทางเขตตะวันออกของเมืองหลันโจว

แม้ท้องฟ้าจะยังคงมืดอยู่ แต่ก็เริ่มมีบรรดาพ่อค้าและแม่ค้าออกมาตั้งแผงขายของ พร้อมตะโกนเรียกลูกค้าอยู่ข้างทางแล้ว

จ้าวอู่เจียงเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมขนาดเล็กและยื่นเงินให้แก่เด็กรับใช้ในโรงเตี๊ยม เพื่อให้ช่วยดูแลม้า

การมีแขกเข้าพักโรงเตี๊ยมตั้งแต่รุ่งเช้าถือเป็นเรื่องดี เด็กรับใช้รีบนำม้าของจ้าวอู่เจียงไปเก็บไว้ในคอกด้วยความดีอกดีใจ

ร่างกายของจ้าวอู่เจียงปกคลุมไปด้วยเศษฝุ่น เขากินอาหารอุ่นร้อนด้วยความหิวโหย ประสาทสัมผัสที่ตึงเครียดตลอดคืนผ่อนคลายลงเล็กน้อย

ชายหนุ่มวางแผนพักผ่อนเอาแรงที่นี่ประมาณสามชั่วยามแล้วค่อยออกเดินทางต่อ

“เสี่ยวเอ้อร์! เสี่ยวเอ้อร์! หายไปไหนกันหมด?”

เสียงสดใสดังขึ้นด้วยความสงสัย จากนั้นก็มีคนสองคนก้าวผ่านประตูเข้ามาพลางตะโกนเรียกหาผู้คน

“อ้อ… มากันสองคนใช่หรือไม่ขอรับ? ไม่ทราบว่าจะพักแบบชั่วคราวหรือค้างคืนดีขอรับ?”

ชายวัยกลางคนร่างตุ้ยนุ้ย ท่าทางใจดี เปิดผ้าม่าน ก่อนจะเดินออกมาจากห้องทางด้านหลัง เมื่อเห็นผู้มาเยือน ใบหน้าก็แสดงความตกตะลึงไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะยิ้มด้วยความประจบเอาใจ

ชายวัยกลางร่างตุ้ยนุ้ยเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมแห่งนี้เอง จ้าวอู่เจียงเคยได้พบเขามาแล้ว

โรงเตี๊ยมขนาดเล็กแห่งนี้มีคนอยู่ไม่มากนัก ถ้ารวมเจ้าของโรงเตี๊ยมกับภรรยา พร้อมด้วยบรรดาบ่าวรับใช้แล้วก็ไม่น่าจะมีเกินห้าชีวิต…

แม่ชีร่างสูงกล่าวเสริม

“ของ ๆ ข้าขอเป็นอาหารรสจืดก็พอ”

เถ้าแก่เจ้าของโรงเตี๊ยมโค้งศีรษะคำนับครั้งแล้วครั้งเล่า เขาเป็นคนที่ยึดมั่นในหลักธรรมเสมอเวลาทำธุรกิจ

แม่ชีน้อยทั้งสองนางนั่งอยู่ไม่ห่างไปจากจ้าวอู่เจียงนัก ท่วงท่าขณะนั่งรออาหารสงบอย่างยิ่ง

แม่ชีร่างสูงนั่งหลังเหยียดตรง ไม่รู้ว่าภูเขาประจำตัวสองลูกใหญ่โตมากเกินไป หรือเก้าอี้กับโต๊ะตั้งอยู่ติดกันมากเกินไปกันแน่ สองเต้าจึงวางเกยอยู่บนขอบโต๊ะอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แม่ชีน้อยผู้มีแววตาสดใสนั่งเท้าคางกับโต๊ะอาหาร สองขากวัดแกว่งไปมา สายตากวาดมองรอบบริเวณด้วยความเบื่อหน่าย

“ท่านพี่เมียวเจิ้น…” แม่ชีน้อยกระซิบเสียงแผ่ว บางทีนางคงรู้ตัวว่าสิ่งที่กำลังจะพูดนั้นไม่เหมาะสม นางจึงชะงักไปเล็กน้อย เพื่อเรียบเรียงคำพูดใหม่

“เป็นอย่างที่ท่านอาจารย์บอกจริง ๆ ด้วย…”

“ชิงหลิง!” ดวงตาของแม่ชีร่างสูงวูบไหวเล็กน้อย นางยกมือส่งสัญญาณให้แม่ชีน้อยหยุดพูด เพื่อไม่ให้ความลับของตนเองถูกผู้อื่นล่วงรู้โดยบังเอิญ

“อ้อ…” แม่ชีน้อยเงียบเสียงลงด้วยความเชื่อฟัง ดูเหมือนนางจะหวาดกลัวศิษย์พี่ที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ไม่น้อย

พวกนางต่างก็มาจากสำนักภายใต้สังกัดของกลุ่มลัทธิเต๋าด้วยกัน เพียงแต่แม่ชีน้อยมาจากสำนักที่ชื่อสำนักศรัทธาปฐพี ส่วนท่านพี่เมียวเจิ้นที่นางเรียกหานั้นมาจากสำนักศรัทธาราษฎร