ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 277

บทที่ 277 บุรุษในความมืด หลวงจีนใต้แสงจันทร์ (2)

หลี่เซวียนชี้นิ้วไปที่กลางหน้าผากของหยางเมียวเจิ้น ช่วงลมหายใจต่อมา เปลือกตาของหยางเมียวเจิ้นก็กระตุกอย่างรุนแรง ราวกับว่านางกำลังรู้สึกเจ็บปวดแสนสาหัส ใบหน้าของนางกลายเป็นสีชมพูเรื่อ ดูมีเสน่ห์มากขึ้นเรื่อย ๆ

“ศิษย์น้องหยาง” หลี่เซวียนเรียกอย่างอ่อนโยน

“ข้ารู้ว่าเจ้าตื่นแล้ว”

ร่างอันงดงามของหยางเมียวเจิ้นสั่นเทา นางลืมตาขึ้น จ้องมองอีกฝ่ายด้วยความโกรธแค้น

“หลี่เซวียน เจ้าทำเช่นนี้ เจ้าจะถูกคนจากสามสำนักตามล่า!”

ยามนี้ไฟราคะถูกปลุกให้ลุกโชน แต่หยางเมียวเจิ้นก็พยายามอย่างยิ่งในการควบคุมตนเองให้มีสติ นางหลับตาลง รู้ดีถึงสถานการณ์ของตนเองในตอนนี้

“คนเราแค่ได้ถือกำเนิดเกิดมาก็นับว่าโชคดีเพียงใดแล้ว? ยังจะต้องตัดขาดอารมณ์ความรู้สึกไปทำไมอีก” หลี่เซวียนโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ สูดดมกลิ่นกายหอมละมุนของหยางเมียวเจิ้น

กลิ่นกายของหยางเมียวเจิ้นสามารถปลุกหกความปรารถนาทางหู ตา จมูก ลิ้น กาย ใจ ปลุกได้อย่างครบถ้วน ความงดงามทั้งหมดที่สตรีผู้หนึ่งพึงมีได้ ล้วนรวมอยู่ในเรือนร่างของนางอย่างสมบูรณ์แบบ

หลี่เซวียนต้องการจะฉีกกระชากอาภรณ์ของหญิงสาวออก เพื่อปลดปล่อยความปรารถนาของตนเองอย่างบ้าคลั่ง

แต่หลี่เซวียนก็ต้องระงับอารมณ์เอาไว้ก่อน เพราะเขาอยากจะจุดไฟราคะในกายของหยางเมียวเจิ้นให้ลุกโชนจนนางทนไม่ไหว จากนั้นก็จะไปจุดไฟราคะเว่ยชิงหลิงตามลำดับ เมื่อสำเร็จแล้วตนก็จะได้ดูดพลังจากพวกนางทั้งสองคนพร้อม ๆ กัน

หลังจากต้องเดินทางมาอย่างเหน็ดเหนื่อย หลี่เซวียนเป็นนักล่าที่มีความอดทนมาก เมื่อได้กลิ่นกายของหยางเมียวเจิ้น เขาก็รู้สึกได้ถึงความสดชื่นของหญิงพรหมจรรย์ รวมถึงอารมณ์ความรู้สึกของนางที่เจือปนมาด้วยความปรารถนาและความหวาดกลัว

ยิ่งหยางเมียวเจิ้นหลับตาก็ยิ่งดูเย้ายวนใจมากขึ้น

“คนจากทั้งสามสำนักต่างก็ตายด้วยกิเลสของตนเองทั้งสิ้น แล้วเจ้าจะมาโทษข้าได้อย่างไร? สำนักศรัทธาราษฎรของพวกเจ้าสั่งสอนให้ทำความเข้าใจถึงไฟราคะด้วยไม่ใช่หรือ?”

“บัดนี้ทั้งเจ้าและศิษย์น้องเว่ยกำลังจะถูกเปลวไฟแห่งราคะแผดเผาจนมอดไหม้ พวกเจ้าไม่สามารถซ่อนเร้นตนเองจากมันได้อีกแล้ว”

“… และข้าเองก็เช่นกัน” ดวงตาของหลี่เซวียนปรากฏแสงเรืองรองด้วยไฟแห่งราคะ เขากล่าวต่อไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ข้าอุตส่าห์เสียสละตนเอง ช่วยทำให้พวกเจ้าได้รู้จักรสชาติของไฟราคะ แล้วเจ้าจะขัดขืนธรรมชาติของมนุษย์ไปเพื่ออันใด หากพวกเจ้าไม่สามารถรอดพ้นจากไฟราคะไปได้ นั่นเป็นความผิดของข้าด้วยหรือ?”

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านกำลังถูกปีศาจภายในจิตใจกลืนกิน ได้โปรดอย่าถลำลึกไปมากกว่านี้เลย! ท่านยังมีโอกาสกลับตัวกลับใจ!” หยางเมียวเจิ้นไม่สามารถรักษาความสงบเยือกเย็นได้อีกต่อไปแล้ว บัดนี้หยางเมียวเจิ้นถูกไฟแห่งความปรารถนากัดกร่อนจิตใจอย่างรุนแรง จนนางอดรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาไม่ได้

“ฮ่า ๆๆ…” หลี่เซวียนหัวเราะเยาะ

“ยังจะต้องกลับตัวกลับใจอันใดเล่า?”

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา มือใหญ่เอื้อมไปที่กระดุมซึ่งอยู่บนหน้าอกของหยางเมียวเจิ้น กระดุมที่ถูกดันจนพองเหมือนจะระเบิดได้ทุกเวลา

หยางเมียวเจิ้นมีสีหน้าหมดหวัง นางส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังลั่น ทว่าก็ไร้ความเคลื่อนไหวใด ๆ นอกห้องพัก หลี่เซวียนอาจจะใช้ลมปราณปิดกั้นเสียงภายในห้องนี้เรียบร้อยแล้วก็เป็นได้

อาจารย์บอกว่านางจะเจอโชคชะตาของตนเองที่นี่ไม่ใช่หรือ? นี่หรือคือโชคชะตาของนาง? หัวใจของหยางเมียวเจิ้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเศร้าเสียใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้แม้แต่ลมปราณก็ใช้ไม่ได้

“โครม!”

ทันใด ร่างของคนผู้หนึ่งก็พุ่งทะลุประตู นำพาแสงจันทร์เย็นเยือกสอดส่องเข้ามาด้วย

…

ภายใต้ต้นไม้โบราณด้านนอก หลวงจีนในเสื้อผ้าเก่าขาดผู้เป็นเจ้าอาวาสของอารามหลานรั่วยังคงพนมมือ พึมพำด้วยสีหน้าเศร้าหมองต่อไป

“อมิตาพุทธ”

“เจ้าเป็นเพียงมนุษย์ชั้นต่ำ อย่าได้คิดต่อต้านและขัดขืน!”

หลี่เซวียนหัวเราะในลำคอ พลังที่ปลดปล่อยออกมาจากบุรุษผู้นี้อยู่เพียงขอบเขตยอดยุทธ์ตอนปลายเท่านั้น หลี่เซวียนเป็นถึงหนึ่งในกลุ่มศิษย์เอกของสำนักศรัทธาสวรรค์ บัดนี้อยู่ในขอบเขตปรมาจารย์แล้ว ลำพังอิทธิฤทธิ์ของยันต์สั่งตายก็เพียงพอจะสังหารบุรุษผู้นี้ได้อย่างไม่ยากเย็น แต่อีกฝ่ายกลับคิดจะโจมตีสังหารเขา หารู้ไม่ว่ากำปั้นคงไม่มีวาสนาได้เข้าถึงตัวเขาด้วยซ้ำ

ทว่าในทันใดนั้นเอง กำปั้นของจ้าวอู่เจียงก็กระแทกเข้าใส่หน้าอกหลี่เซวียนโดยไม่มีสิ่งใดขวางกั้นได้

โครม!

หลี่เซวียนลอยกระเด็นทะลุประตูออกไปด้านนอก พลันตกกระแทกพื้นอย่างรุนแรง และทิ้งคราบเลือดเอาไว้เป็นทางยาว

จ้าวอู่เจียงระเบิดพลังลมปราณ เพราะพลังคุกคามจากอีกฝ่ายโอบล้อมมาจากทุกทิศทาง เขาจึงต้องระเบิดพลังออกมาอย่างเต็มที่ หลังปล่อยกำปั้นออกไป ชายหนุ่มก็กล่าวว่า

“นับว่าแข็งแกร่ง แต่เจ้าเชื่องช้ามากเกินไป ไม่มีสิ่งใดจะรวดเร็วและบริสุทธิ์เท่ากับพลังกายของผู้ฝึกยุทธ์อีกแล้ว”

หยางเมียวเจิ้นหอบหายใจถี่เร็ว ดวงตาฉายแววตกตะลึง นางจ้องมองสีหน้าเข้มขรึมของจ้าวอู่เจียง อิทธิฤทธิ์ของยันต์สั่งตายที่หลี่เซวียนใช้ มีอานุภาพมากพอที่จะสังหารผู้อยู่ในขอบเขตปรมาจารย์ตอนต้นได้ แล้วบุรุษหนุ่มที่อยู่ตรงหน้านางคนนี้สามารถอยู่รอดโดยไร้รอยขีดข่วนได้อย่างไร?

หนำซ้ำพลังหมัดที่เขาโจมตีใส่หลี่เซวียนยังน่ากลัวมากนัก ต้องอย่าลืมว่าหลี่เซวียนเป็นผู้ที่อยู่ในขอบเขตปรมาจารย์เชียวนะ!

สายตาของหยางเมียวเจิ้นเริ่มพร่ามัว นางพยายามสะกดกั้นไฟราคะที่ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง แต่ก็ไม่สามารถสะกดได้อีกต่อไป ขณะนี้หยางเมียวเจิ้นกำลังจะถูกความปรารถนากลืนกิน หัวใจของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกกระวนกระวาย

หลี่เซวียนลุกขึ้นยืน หัวใจวูบไหว บุรุษผู้นี้นอกจากจะมีหน้าตาหล่อเหลามากกว่าเขา ก็ยังมีความแข็งแกร่งมากกว่าอีกด้วย หมัดของมันสามารถทะลวงผ่านม่านลมปราณเข้ามาได้หน้าตาเฉย และการโจมตีจากยันต์สั่งตายก็ทำอะไรไม่ได้แม้แต่น้อย

แต่สิ่งที่น่าตื่นตระหนกมากที่สุดก็คือ อีกฝ่ายมีพลังอยู่ในขอบเขตยอดยุทธ์ตอนปลายเท่านั้น แต่กลับสามารถเอาชนะเขาผู้อยู่ขอบเขตปรมาจารย์ได้ในพริบตาเดียว

“สหาย นี่เป็นเรื่องภายในระหว่างสามสำนักลัทธิเต๋า กรุณาอย่าเข้ามาแทรกแซง” ดวงตาของหลี่เซวียนเป็นประกายวาววับ นี่คือการประกาศว่าหากบุรุษผู้นี้ยังคิดยื่นมือเข้ามาแทรกแซง หลังผ่านพ้นเหตุการณ์ในวันนี้ไป อีกฝ่ายจะต้องเผชิญหน้ากับการถูกไล่ล่าไปจนตาย

บัดนี้ไม่ทราบเลยว่าเกิดอะไรขึ้น แต่บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบสงบ และไม่มีหลวงจีนวิ่งมาดูเหตุการณ์เลยแม้แต่รูปเดียว ดังนั้นหลี่เซวียนจึงไม่คิดหวาดกลัวสิ่งใด