ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 283

บทที่ 283 บุรุษชุดดำขวางทาง

“ท่านเจ้าสำนักขอรับ”

เมื่อจ้าวอู่เจียงเดินจูงม้าออกมาจากอารามหลานรั่ว เสียงเรียกก็ดังขึ้นกลางอากาศ เจี๋ยเอ้อร์ซานกับเจี๋ยสือจิ่วทิ้งตัวลงมา และประสานมือทำความเคารพด้วยความอ่อนน้อม

หลังจากทั้งสองคนแยกทางกับจ้าวอู่เจียงก่อนหน้านี้ พวกเขาก็ต้องใช้เวลาเดินทางนานกว่าชายหนุ่มเล็กน้อย ก่อนจะมาถึงอารามหลานรั่วในที่สุด

ทว่าเมื่อพวกเขามาถึง ทั้งสองคนก็ไม่ได้แสดงตัว พวกเขาเลือกที่จะซ่อนตัวอยู่บริเวณใกล้ ๆ อารามหลานรั่วแทน

บัดนี้หลังเห็นว่าจ้าวอู่เจียงเดินจูงม้ากลับออกมา ชายทั้งสองคนจึงออกมาแสดงตัว

เมื่อทำความเคารพเสร็จแล้ว องครักษ์ทั้งสองก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ

พลังกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวของจ้าวอู่เจียงมีความแข็งแกร่งมากกว่าตอนที่แยกทางกันเมื่อสองวันก่อน เรียกได้ว่ามีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับเดียวกับพวกเขาด้วยซ้ำ แม้แต่ผู้ที่บรรลุขอบเขตปรมาจารย์มานานอย่างเจี๋ยเอ้อร์ซานกับเจี๋ยสือจิ่วก็ยังสัมผัสได้ถึงพลังอันหนักแน่นจนทำให้หายใจลำบากเล็กน้อย

แม้ความหนาแน่นของพลังจะยังไม่ถึงขั้นเป็นภัยคุกคามสำหรับพวกเขา แต่ต้องไม่ลืมว่าจ้าวอู่เจียงเพิ่งจะฝึกฝนวิทยายุทธ์ได้นานเท่าไรกัน?

โดยเฉพาะเจี๋ยเอ้อร์ซาน ตอนนี้หัวใจของเขาปั่นป่วนมาก เขาเป็นผู้ที่เฝ้ามองจ้าวอู่เจียงฝึกฝนวิทยายุทธมาตั้งแต่เริ่มต้น การที่ชายหนุ่มสามารถบรรลุถึงขั้นนี้ได้โดยใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งปี นับเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ใจจริง ๆ

หากเรื่องราวนี้ได้รับการเผยแพร่ออกไปในวงกว้าง เกรงว่าคงจะมีผู้คนไม่อยากเชื่อมากมายแล้ว

หรือว่าท่านเจ้าสำนักจะไปเจอเรื่องราวบางอย่างมาในช่วงสองวันนี้? เจี๋ยเอ้อร์ซานได้แต่คิดแล้วก็สงสัย ทว่าไม่กล้าถามออกมา

เจี๋ยสือจิ่วพยายามสะกดความตะลึงในใจ และพยายามนิ่งเงียบไม่พูดคำใด แต่ในใจรู้สึกชื่นชมและเคารพเทิดทูนจ้าวอู่เจียงมากขึ้นกว่าเดิม

“บุรุษชุดดำปรากฏตัวอีกหรือไม่?” จ้าวอู่เจียงสอบถาม เขาเองก็ไม่เห็นร่องรอยของบุรุษชุดดำ ดังนั้นจึงไม่รู้ว่าพวกของเจี๋ยเอ้อร์ซานกับเจี๋ยสือจิ่วได้เจออีกบ้างหรือไม่

จ้าวอู่เจียงไม่ทราบเลยว่าจุดประสงค์ของชายชุดดำคืออะไร นั่นทำให้ในใจของเขาจึงรู้สึกกังวลอยู่เสมอ

จ้าวอู่เจียงเคยเจอกับบุรุษชุดดำคนนี้มาก่อน นั่นคือตอนที่เดินทางไปยังเมืองหวังโจว ตอนนั้นจ้าวอู่เจียงพบว่าบุรุษชุดดำนี้ดูเหมือนจะคอยแอบจับตาดูเขาอยู่ตลอดเวลา

ความรู้สึกของการถูกจับตามองเช่นนั้นทำให้อึดอัดใจยิ่งนัก

เจี๋ยเอ้อร์ซานกับเจี๋ยสือจิ่วตอบคำถามด้วยการส่ายหน้า แต่ในทันใด สีหน้าของพวกเขาก็เคร่งขรึมมากขึ้น พลันก็รีบปลดปล่อยลมปราณออกมาคุ้มกันจ้าวอู่เจียง

ห่างออกไปไม่ไกล บุรุษชุดดำเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ

สีหน้าตึงเครียดขององครักษ์ทั้งสองทำให้บุรุษชุดดำส่ายศีรษะ เขาแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อย ไม่ทราบว่ากำลังหัวเราะเยาะความจงรักภักดีของเจี๋ยเอ้อร์ซานกับเจี๋ยสือจิ่ว หรือกำลังเหยียดหยามความสามารถของทั้งสองคนกันแน่

จ้าวอู่เจียงซ่อนมืออยู่ในแขนเสื้อ ระหว่างง่ามนิ้วปรากฏเข็มแหลมแปดเล่มที่พร้อมใช้งาน ดวงตาฉายประกายเย็นชา

“หากผู้อาวุโสมีสิ่งใดอยากจะกล่าวก็กล่าวออกมาตรง ๆ เถอะ”

บุรุษชุดดำยังคงไม่เคลื่อนไหวใด ๆ ถ้าเขาอยากจะลงมือโจมตีผู้คนก็คงทำไปนานแล้ว เพราะฉะนั้นจ้าวอู่เจียงเดาว่าบุรุษชุดดำคนนี้น่าจะปรากฏตัวขึ้นมาเพื่อเจรจาบางอย่างกับตน หรืออาจจะบอกความลับอะไรบางอย่าง รวมไปถึงการขอให้ช่วยทำอะไรบางอย่างด้วยก็เป็นได้เช่นกัน

แน่นอนว่าความเป็นไปได้ข้อหลังสุดเกือบจะเป็นศูนย์

“เจ้าเป็นคนที่ตรงไปตรงมาดั่งกระบี่จริง ๆ” เสียงของบุรุษชุดดำยังคงแหบแห้ง ฟังดูน่าขนลุกราวกับเป็นเสียงของอสูรกายจากนรก

“เหลือเวลาอีกไม่ถึงครึ่งปีท่านประมุขแห่งสุสานกระบี่ก็จะออกมาจากการกักตัวแล้ว เจ้าหนีไม่พ้นหรอก”

เมื่อจ้าวอู่เจียงได้ยินเช่นนั้นก็ต้องขมวดคิ้ว ถามกลับไป

“หากข้าไม่มีโอกาสหนีรอดได้สำเร็จ เช่นนั้นวันนี้ท่านก็คงไม่คิดทำในสิ่งที่ไม่จำเป็นกระมัง? ท่านบอกว่าตนเองเป็นคนจากสุสานกระบี่? แล้วเหตุใดคนของสุสานกระบี่จึงไม่ตรงไปตรงมาดั่งตัวกระบี่ ทว่ากลับยอกย้อนอ้อมค้อมอยู่เช่นนี้เล่า?”