ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 29

บทที่ 29 การนำเข้ากู่พิษแห่งโหลวหลาน

จ้าวอู่เจียงกับเจี๋ยเอ้อร์ซานยืนอยู่ในร่มเงา ชายชราเริ่มต้นรายงานสิ่งที่ตนพบเห็น

หลังจากจ้าวอู่เจียงได้รับจดหมายจากขันทีน้อยร่างผอม เจี๋ยเอ้อร์ซานก็ติดตามเขาไปตลอดทาง นับตั้งแต่ตอนที่อยู่ในโรงหมอหลวงจนออกมาถึงนอกวังหลวง เจี๋ยเอ้อร์ซานมีหน้าที่คอยสังเกตอากัปกิริยาของผู้ดูแลโรงเก็บสมุนไพรอย่างหวังอวี้ข่าย

จ้าวอู่เจียงคาดการณ์ว่าในขบวนเกวียนขนส่งสมุนไพรนี้ต้องมีสมุนไพรหลายชนิดถูกซ่อนไว้อย่างแน่นอน และมันต้องเป็นสมุนไพรที่มีคนต้องการใช้เป็นการส่วนตัว

ดังนั้น จ้าวอู่เจียงจึงทดสอบชายชราด้วยการเดินไปตรวจสอบสมุนไพรในเกวียนทุกเล่ม

ตอนเขาตรวจสอบสมุนไพรแต่ละชนิด หวังอวี้ข่ายก็มีสีหน้าแตกต่างกันไป บางครั้งตื่นเต้น บางครั้งหวาดกลัว บางครั้งวิตกกังวล

ซึ่งสีหน้าที่เปลี่ยนแปลงเหล่านี้ เจี๋ยเอ้อร์ซานผู้ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดสามารถสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน

“เรียนใต้เท้า ตอนที่ท่านตรวจสอบรากสมุนไพรชนิดแรกและขวดหยกบรรจุน้ำยาสมุนไพรขวดที่เจ็ด หวังอวี้ข่ายมีสีหน้าตื่นตระหนก ข้าน้อยรู้สึกว่าสมุนไพรเหล่านั้นต้องมีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง” เจี๋ยเอ้อร์ซานพูดออกมาด้วยความมั่นใจ

“และเมื่อท่านเก็บรากสมุนไพรสองชนิดแรก ขวดหยกบรรจุน้ำยาสมุนไพรขวดที่เจ็ด และโสมรากที่ 11 หวังอวี้ข่ายก็มีสีหน้าวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัดขอรับ!”

“ส่วนที่เหลือนอกจากนี้ หวังอวี้ข่ายมีใบหน้ายิ้มแย้มอย่างชั่วร้าย บางครั้งก็พยายามซ่อนเร้นความเกลียดชัง เช่นเดียวกับความเหยียดหยามในแววตา”

“ขอบใจท่านมาก เอ้อร์ซาน” จ้าวอู่เจียงรีบทบทวนความทรงจำของตนเองอย่างรวดเร็ว เขาพยายามจะนึกดูว่าสมุนไพรเหล่านั้นมีอะไรบ้าง

“การได้รับใช้ใต้เท้าถือเป็นเกียรติสำหรับข้าน้อยขอรับ!” เจี๋ยเอ้อร์ซานซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ใบหน้าที่อยู่ใต้หน้ากากแสดงออกถึงความเคารพ

จ้าวอู่เจียงยกมือถูนิ้ว หรี่ตาลงเล็กน้อย ในที่สุด เขาก็เข้าใจอะไรบางอย่าง

โสม! ไม่สิ ดินในกล่องโสมต่างหาก!

โสมคือหนึ่งในสมุนไพรล้ำค่าของชาติจีน เพราะมันคือสมุนไพรที่ยากต่อการเพาะปลูก

โสมเป็นสมุนไพรที่ชอบอากาศเย็น ทนทานต่ออากาศเย็น กลัวความร้อน ด้วยเหตุนี้ โสมที่หายากมักจะเติบโตอยู่ในป่าใหญ่หนาทึบที่แสงแดดส่องไม่ถึง

เพราะฉะนั้น การปลูกโสมในวังหลวงก็จำเป็นต้องใช้ดินชนิดเดียวกับที่โสมต้นนั้นขึ้นตามธรรมชาติ จ้าวอู่เจียงนึกถึงกล่องเก็บโสมที่บรรจุดินชื้นสีแดงขึ้นมา

นี่เป็นสิ่งที่อธิบายสีหน้าของหวังอวี้ข่าย ชายชรามีอาการตื่นตระหนกเมื่อจ้าวอู่เจียงพิจารณาโสมเหล่านั้น

และเมื่อเห็นว่าขันทีหนุ่มต้องการจะยักยอกโสมนั้นเก็บเอาไว้เองส่วนหนึ่ง หวังอวี้ข่ายก็รีบเข้ามาห้ามปรามทันที

สิ่งสำคัญคือดินที่มากับรากโสม

จ้าวอู่เจียงรีบเปิดกล่องไม้และนำรากโสมออกมาดู ชายหนุ่มใช้นิ้วหยิบดินขึ้นมาขยี้เบา ๆ ก่อนจะนำขึ้นมาสูดดม ดวงตาพลันเบิกกว้าง

เพราะตนได้กลิ่นเลือด กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรง!

ตอนแรกอาจไม่ได้กลิ่น แต่ถ้านำดินมาขยี้ กลิ่นเลือดก็จะลอยขึ้นมาทันที

“ใต้เท้าขอรับ มีขบวนเกวียนขนส่งสมุนไพรกำลังจะเข้าสู่วังหลวง” เจี๋ยเอ้อร์ซานส่งเสียงรายงาน ก่อนเสียงชายเสื้อปะทะสายลมจะดังขึ้น แล้วร่างขององครักษ์ชราก็หายไปในอากาศ

จ้าวอู่เจียงเดินออกมาจากร่มเงา รอคอยอยู่หน้าประตูวังหลวง เมื่อเห็นขบวนเกวียนสมุนไพรเคลื่อนเข้ามาใกล้ เขาก็เดินเข้าไปหาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ดูเหมือนว่าจะมีการซื้อขายสมุนไพรครั้งใหญ่ บนเกวียนเต็มไปด้วยหีบไม้และหญ้าฟางเต็มไปหมด

จ้าวอู่เจียงกำลังจะตรวจสอบสิ่งที่อยู่ในหีบไม้เหล่านั้น หวังอวี้ข่ายก็รีบเดินเข้ามาขัดขวาง

“ใต้เท้าจ้าว ท่านดูแลสินค้าแค่ตอนส่งออกก็พอ ส่วนสินค้าตอนนำเข้าเป็นหน้าที่ของพวกเรา ท่านจะเข้ามายุ่งเกี่ยวไม่ได้!”

“ข้าแค่ตรวจดูเฉย ๆ เอง” จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างไม่แยแส กำลังจะเปิดฝาหีบ ถุงผ้าขนาดใหญ่เท่าหัวคนก็ถูกยัดเข้ามาในอ้อมแขนด้วยฝีมือของหวังอวี้ข่าย มันคือถุงผ้าที่อัดแน่นด้วยเบี้ยเงินและเบี้ยทอง

หวังอวี้ข่ายยิ้มและพูดว่า “ใต้เท้าจ้าว นี่คือเงินของท่าน!”

“แต่การตรวจสอบก็เป็นหน้าที่ของข้าเช่นกัน” จ้าวอู่เจียงเลิกคิ้วขึ้นสูง เอื้อมมือไปเพื่อจะตรวจสอบสมุนไพรในหีบไม้

นี่ไม่ถือว่าโลภมากเกินไปหรือ? หวังอวี้ข่ายหัวใจกระตุกอย่างรุนแรง กัดฟันกรอด นำถุงเงินอีกถุงออกมาจากแขนเสื้อ และยัดเข้าไปในมือของขันทีหนุ่มที่กำลังจะเปิดฝาหีบ พูดด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งคุกคาม

“ใต้เท้าจ้าวเป็นคนฉลาดเฉลียว ต้องเข้าใจความหมายของข้าใช่หรือไม่?”

จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างผู้ชนะ

“ขอข้าตรวจสอบดูแค่หีบเดียวเท่านั้น! อีกอย่าง ข้าไม่รู้เลยว่าเมื่อผ่านประตูวังหลวงเข้าไปแล้ว จะมีผู้ใดเฝ้าดูอยู่หรือไม่”

หวังอวี้ข่ายหรี่ตา จ้าวอู่เจียงแตกต่างจากเฉินเจิ้งฮัวจริง ๆ เฉินเจิ้งฮัวเป็นคนที่จะปฏิบัติตามคำสั่งโดยไม่ตั้งคำถาม ในขณะที่จ้าวอู่เจียงชอบก้าวก่าย ซึ่งสินค้าบางอย่างไม่สมควรถูกพบเห็นโดยคนผู้นี้เป็นอันขาด

แต่หลังจากใช้เวลาไตร่ตรองอยู่พักใหญ่ หวังอวี้ข่ายก็เปลี่ยนใจในที่สุด ชายชราทำได้เพียงหวังว่าจ้าวอู่เจียงจะไม่เห็นสิ่งใดผิดปกติ ดังนั้น จึงสูดหายใจลึก และขยับถอยไปด้านข้าง

จ้าวอู่เจียงค่อย ๆ เปิดฝาหีบไม้ สิ่งที่บรรจุอยู่ในนั้นคือใบหม่อนสีเขียวสดจำนวนหนึ่ง

แล้วหัวใจของชายหนุ่มก็กระตุกวูบ

เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่สองแขน ภายในหีบไม้เหล่านี้เต็มไปด้วยกู่พิษแห่งโหลวหลาน ซึ่งเป็นชนิดเดียวกับที่ตนใช้เข็มแหลมดึงออกมาจากศพของเฉินเจิ้งฮัว!

เมื่อตั้งสติได้ ดวงตาของขันทีหนุ่มก็เป็นประกายแวววาว ก่อนจะใช้นิ้วโป้งสัมผัสใบหม่อนใบหนึ่ง เมื่อปลายนิ้วกลายเป็นสีเขียวเล็กน้อย เขาก็ยกมือขึ้นมาสูดดม

“วันนี้เจ้าไปที่ใดมา?”

“กระหม่อมหรือ?” จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกได้ว่าเซวียนหยวนจิ้งกำลังไม่พอใจ

“ไปยักยอกสมุนไพรหลวงมาพ่ะย่ะค่ะ”

โครม!

ฮ่องเต้หญิงล้มโต๊ะที่ตั้งอยู่ด้านข้างอย่างแรง และคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว

“ยักยอกสมุนไพรหลวง เจ้ากล้ากล่าวออกมาเช่นนี้ได้อย่างไร? ข้าให้เงินเจ้าไม่พอหรือ? ทำไมเจ้าจึงต้องไปร่วมขบวนการเลวทรามเหล่านั้นด้วย!”

ยิ่งฮ่องเต้หญิงพูดออกมามากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งโกรธแค้นมากเท่านั้น หญิงสาวลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปหาขันทีปลอม และผลักเขาอย่างแรง

“ข้านึกว่าเจ้าจะเป็นคนดี แต่สุดท้าย เจ้าก็ทำเรื่องน่ารังเกียจจนได้!”

จ้าวอู่เจียงถูกผลักจนล้มลงไปบนพื้น ชายหนุ่มไม่ได้ลุกขึ้น แต่นั่งอยู่อย่างนั้น จ้องมองฮ่องเต้หญิงด้วยดวงตาแจ่มใส รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนมุมปาก ก่อนเอ่ยแผ่วเบา

“กระหม่อมเข้าใจพ่ะย่ะค่ะ แต่อยากบอกฝ่าบาทว่ายิ่งทรงตรัสมากเท่าไหร่ ฝ่าบาทก็จะยิ่งทรงกริ้วมากเท่านั้น”

จ้าวอู่เจียงเข้าใจดีว่าฮ่องเต้หญิงผู้นี้อยู่อย่างโดดเดี่ยวมาอย่างยาวนาน นางเก็บความลับไว้เพียงลำพัง ไม่มีมิตรสหาย ต้องเดินอยู่บนเส้นทางที่อันตราย เซวียนหยวนจิ้งพึ่งพาได้แต่ตัวเองเท่านั้น

หัวใจของฮ่องเต้หญิงสั่นไหว นางถอนหายใจออกมา ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลง

“ข้าทำกับเจ้าเหมือนเป็นมิตรสหาย แต่เจ้าทำให้ข้าผิดหวัง”

“แต่ฝ่าบาทด่วนผิดหวังเร็วเกินไปพ่ะย่ะค่ะ”

“ว่าอย่างไรนะ?”

รอยยิ้มแจ่มใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าของขันทีหนุ่ม เขากล่าวออกมาช้า ๆ

“ฝ่าบาททรงยังจำกู่พิษแห่งโหลวหลานได้อยู่หรือไม่? รวมถึงเนื้อความในจดหมายของตู๋กูอี้เหอ กระหม่อมสงสัยว่าจะมีขบวนการร้ายเกิดขึ้นอยู่ในวังหลวงแห่งนี้พ่ะย่ะค่ะ และจากการตายของเฉินเจิ้งฮัว กระหม่อมจึงได้กลายเป็นหัวหน้าขันทีคนใหม่ ทำให้กระหม่อมได้มีโอกาสติดต่อกับขบวนการที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ และวันนี้ กระหม่อมก็ได้แฝงตัวเข้าไปในขบวนการยักยอกสมุนไพรหลวง ซึ่งทำให้แน่ใจเรื่องหนึ่ง เพียงแต่ต้องมีหลักฐานยืนยันก่อนพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้หญิงรับฟังคำอธิบายของจ้าวอู่เจียง หัวใจของนางพลันเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา “เจ้ากำลังสืบสวนเพื่อข้าอย่างนั้นหรือ?”

“ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ” จ้าวอู่เจียงมีดวงตาเป็นประกายมุ่งมั่น

“กระหม่อมจะสืบเพื่ออาสาม! บัดนี้ กระหม่อมยังไม่สามารถกระชากตัวคนพวกนั้นออกมาได้ กระหม่อมจึงมีแต่ต้องแฝงตัวเป็นพวกเดียวกับมัน เพื่อเข้าใกล้ความจริงให้มากขึ้น!”