ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 306

บทที่ 306 แม่นางหลี่ชานซี

เสียงฝีเท้าม้าดังกระทบพื้นดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

จ้าวอู่เจียงนั่งรถม้ามุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตกของนครหลวง เมื่อผ่านประตูเมืองฝั่งตะวันตกออกมาแล้ว รถม้าก็มุ่งตรงไปยังบ้านของหลี่หยวนเจิ่ง

หลี่หยวนเจิ่งตายเพื่อเขา และร่างก็ถูกฝังอยู่ในสุสานของตระกูลเจียง

หลังจากจัดการเซวียนหยวนอวี้เหิงเรียบร้อย จ้าวอู่เจียงก็สงบจิตใจลง เขามีความคิดจะไปเยือนบ้านหลี่หยวนเจิ่ง เพื่อพาน้องสาวของหลี่หยวนเจิ่งมาลงหลักปักฐานอยู่ในสำนักไร้ขอบเขต

เจี๋ยเอ้อร์ซานมีฝีมือขับรถม้าดีเยี่ยม ในห้องโดยสารไม่โคลงเคลงสักนิด มีเพียงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นถนนที่เป็นหลุมบ่อเล็กน้อยเท่านั้น

จ้าวอู่เจียงหลับตาลงพักผ่อน สีหน้าสงบและสุขุม แต่ในใจกำลังวุ่นวายนัก บัดนี้เขากำลังใช้ความคิดอย่างหนัก

ชายหนุ่มกำลังคิดว่า เขาสมควรทำสิ่งใดต่อไป

จ้าวอู่เจียงค่อย ๆ จัดลำดับความคิด ก่อนอื่นเขาต้องไปหาหยางเมียวเจิ้นที่สำนักศรัทธาราษฎรเพื่อให้นางช่วยแก้คำสาป ทั้งเขาจะต้องรับผิดชอบนาง เรื่องนี้ก็ต้องจัดการให้เรียบร้อยเช่นกัน

เรื่องต่อมา เขาต้องหาทางติดต่อบุรุษชุดดำผู้ลึกลับคนนั้นให้ได้ บุรุษชุดดำต้องรู้อย่างแน่นอนว่าพ่อแม่ของเขาอยู่หนใด

แต่จ้าวอู่เจียงก็รู้เช่นกันว่า หากจ้าวชางหยวนผู้เป็นบิดายังมีชีวิตอยู่ ท่านก็อาจจะถูกกักขังอยู่ในสุสานกระบี่

ทว่าการที่บุรุษชุดดำพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา นั่นก็หมายความว่าอีกฝ่ายอาจรู้ความลับบางอย่างที่จ้าวอู่เจียงไม่เคยรู้มาก่อน

เรื่องที่สาม เขาต้องหาทางตัดขาดชาวเผ่าโหลวหลานที่อยู่ทั้งตอนเหนือของแคว้นต้าเซี่ยกับแคว้นหนานเจียงที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ เขาต้องตัดความร่วมมือของทั้งสองให้ได้ ด้วยว่าตราบใดพวกเขาไม่สามารถยกกองทัพมาบุกโจมตีจากหลายทิศทางพร้อมกัน แคว้นต้าเซี่ยย่อมมีหวังที่จะอยู่รอดต่อไป

ส่วนปัญหาเล็กน้อยอื่น ๆ ค่อยแก้ไขทีหลังย่อมไม่สายเกินไป ปัญหาใหญ่ที่สุดของจ้าวอู่เจียงช่วงขณะนี้ก็มีเพียงสามเรื่องนี้เท่านั้น เรื่องส่วนตัว เรื่องชีวิตบิดมารดร และเรื่องความมั่นคงของต้าเซี่ย

ห้องโดยสารสั่นสะเทือนเล็กน้อย รถม้ายังคงแล่นไปข้างหน้าด้วยความเร็วคงที่

…

นอกเขตนครหลวง บ้านเรือนของผู้คนในย่านนี้มีลักษณะเป็นกำแพงสีขาวและใช้กระเบื้องสีดำมุงหลังคา

บนถนนมีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา มีสะพานขนาดเล็กพาดผ่านเหนือสายน้ำ

ลำธารไหลลอดใต้สะพานโค้งเล็ก ๆ แห่งนี้ เป็นสาขาของคูน้ำจากกำแพงเมือง

ลำธารไหลผ่านไปรอบเมือง ถนนทั้งสี่สายต่างก็มีสะพานโค้งในลักษณะเดียวกันอยู่ทั้งสิ้น

แล้วเสียงหัวเราะลั่นก็ดังขึ้น

“หลี่ชานซี เจ้ามีชีวิตยากลำบากถึงเพียงนี้ เหตุใดเจ้าไม่ไปหาความสนุกที่บ้านข้าสักหน่อยเล่า?”

“พวกเรารักเจ้าจริง ๆ นะ รับรองว่าพวกเราจะทำให้เจ้าหายหนาวได้อย่างแน่นอน ฮ่า ๆๆๆ”

“ให้ตายเถอะ! ดูรูปร่างของเจ้าสิ หากเอาไปขายให้หอนางโลมคงได้ราคาดีไม่น้อย และถ้าเจ้าได้อยู่ในหอนางโลม เจ้าก็จะมีพี่เลี้ยงคอยดูแล ไม่ต้องทนหิว ทนหนาวอีกต่อไป อีกทั้งเจ้าก็จะได้ลิ้มรสความสุขในทุก ๆ วันด้วย”

“อย่าเลย นายท่านของข้าชื่นชอบเจ้ามาก ท่านอยากจะได้เจ้าไปเป็นอนุภรรยา อย่างน้อยได้เป็นนางรับใช้อุ่นเตียง เจ้าก็ย่อมมีชีวิตสุขสบายและมีเงินทอง…”

“…”

ชายฉกรรจ์ร่างกายสูงใหญ่ห้าคนปรากฏใช้คำพูดล่วงเกินนาง แววตาของพวกมันเต็มไปด้วยความหื่นกระหายอย่างไม่ปิดบัง

พวกมันคืออันธพาลที่หากินอยู่นอกนครหลวง แม้ว่าจะไม่เคยทำเรื่องราวชั่วร้ายรุนแรงอย่างเช่นการฆ่าคน แต่ก็ชอบข่มเหงรังแกเด็ก สตรี คนชรา และผู้อ่อนแอกว่า พวกมันถึงกับเคยลักพาตัวคุณหนูตระกูลใหญ่มาลวนลามด้วย

ก่อนหน้านี้พวกมันหมายตาหลี่ชานซีมาโดยตลอด แต่ด้วยเกรงกลัวหลี่หยวนเจิ่งจึงไม่กล้าลงมือ

แต่บัดนี้พวกมันรู้แล้วว่าหลี่หยวนเจิ่งได้ตายไปอย่างน่าอนาถใจ จึงไม่มีสิ่งใด้ให้พวกมันหวาดกลัวอีก หลายวันที่ผ่านมาพวกมันจึงมาก่อกวนหลี่ชานซีไม่หยุดหย่อน