ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 309

บทที่ 309 นางเป็นเพียงน้องสาวของข้า

จ้าวอู่เจียงมีสีหน้าเคร่งขรึม เขาก้มศีรษะทำความเคารพต่อป้ายวิญญาณของมารดาหลี่หยวนเจิ่ง

ชายหนุ่มจุดธูปทำความเคารพ ก่อนจะปักธูปลงไปในกระถางพร้อมกับพึมพำบอกให้วิญญาณของหญิงชราได้ไปสู่สุคติอย่างสบายใจ

เมื่อเสร็จสิ้นพิธีการแล้วเขาก็ถอนหายใจออกมา

ตอนก่อตั้งสำนักไร้ขอบเขต เขาก็บอกให้หลี่หยวนเจิ่งพาน้องสาวมาอยู่ที่สำนักด้วยกันเพื่อจะได้มีคนช่วยดูแล

ทว่าหลี่หยวนเจิ่งปฏิเสธด้วยความเกรงใจ และจ้าวอู่เจียงก็รู้ถึงเหตุผลที่อีกฝ่ายปฏิเสธ

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงไปเร็วขนาดนี้

“ไปกันเถอะ นับจากนี้ไปเจ้าจะไปอยู่ในสำนักไร้ขอบเขต คนของสำนักเราจะปกป้องเจ้าเอง” จ้าวอู่เจียงยิ้มแย้มอย่างอบอุ่นขณะกล่าวกับหลี่ชานซี

หญิงสาวรับคำในลำคอและมองหน้าจ้าวอู่เจียงด้วยดวงตารื้นน้ำ พร้อมพูดเสียงอ่อนว่า

“ท่านคือจ้าวอู่เจียงจริง ๆ หรือ?”

จ้าวอู่เจียงพยักหน้าและยิ้มกว้าง

“เจ้าไม่แน่ใจ แต่เจ้ายังกล้าเข้ามากอดข้าหรือ?”

“ข้าน้อย….” หลี่ชานซีรู้สึกเขินอายขึ้นมา ใบหน้าของนางกลายเป็นสีแดงระเรื่อ คำพูดเปลี่ยนเป็นตะกุกตะกัก

“เพียงแต่ว่า… ท่านแตกต่างไปจากภาพวาดเล็กน้อย… ท่านดูหล่อเหลา… มากกว่าในภาพวาด”

ทันใดนั้นชายหนุ่มก็หัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ

…

บนรถม้า หลี่ชานซีแอบชำเลืองมองบุรุษหนุ่มรูปงามผู้นั่งอยู่ข้างกายหลายครั้ง ตัวจริงของบุรุษที่นางเคารพและหลงรักนั้นหล่อเหลายิ่งกว่าในภาพวาดหลายเท่านัก

เขาสง่างามสมคำเล่าลือจริง ๆ

แต่เมื่อหลี่ชานซีหันกลับมาสำรวจสภาพของตนเองที่สวมเสื้อผ้าเก่าขาดและมีร่างกายผอมแห้ง นางก็อดผิดหวังในตัวเองไม่ได้ บุรุษรูปงามอย่างจ้าวอู่เจียงคงจะมีสาวงามห้อมล้อมรอบกาย เขาจะมาสนใจหญิงสาวหน้าตาธรรมดาอย่างนางได้อย่างไร หากไม่ใช่เพราะพี่ชายของนางเป็นสหายรักของจ้าวอู่เจียง เกรงว่าอีกฝ่ายคงไม่มีทางเหลือบแลนางแม้แต่น้อย

“ถึงแล้วขอรับท่านเจ้าสำนัก” บัดนี้รถม้าหยุดลงแล้ว

จ้าวอู่เจียงยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เขาจับแขนของหลี่ชานซี จากนั้นก็เปิดผ้าม่าน เดินลงไป

ภายในร้านตกแต่งอย่างงดงาม มีเตาไฟตั้งไว้แทบทุกมุมของร้านเพื่อให้ความอบอุ่นแก่ลูกค้า

เจ้าของร้านเป็นสตรีร่างอวบหน้าตางดงาม เมื่อนางเห็นการแต่งกายแสนจะประณีตของจ้าวอู่เจียง นางก็รีบเดินบิดเอวเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้นทันที

“คุณชาย ไม่ทราบว่า…” เจ้าของร้านชำเลืองมองหลี่ชานซี หญิงสาวผู้นี้แต่งกายซอมซ่อ ทว่ามีหน้าตางดงามขัดกับเสื้อคลุมตัวยาวที่นางสวมใส่อยู่ด้านนอก หรือว่านางจะเป็นอนุภรรยาคนใหม่ของคุณชายท่านนี้…?

ไม่นาน เจ้าของร้านรีบปรับเปลี่ยนความคิด และหันกลับมายิ้มแย้มโปรยเสน่ห์ให้แก่จ้าวอู่เจียงอีกครั้ง

“ท่านต้องการมาซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้แก่อนุภรรยาของท่านใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

“นางเป็นเพียงน้องสาวของข้า” จ้าวอู่เจียงไอออกมาแห้ง ๆ

เมื่อเจ้าของร้านร่างอวบได้ยินเช่นนั้น นางก็แทบจะวิ่งพุ่งชนชายหนุ่มทันที

เจ้าของร้านเล่นหูเล่นตากับจ้าวอู่เจียง ก่อนจะจับมือที่ว่างอยู่อีกข้างหนึ่งของเขา

“เป็นข้าน้อยสายตาไม่ดีเอง คุณชายมากับน้องสาว ข้าน้อยเห็นพวกท่านมีหน้าตาหล่อเหลาและงดงามเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก ข้าน้อยจึงเข้าใจผิดไปเสียได้…”

หลี่ชานซีก้มหน้าลง นางรู้สึกดีใจในคำชมเชยของเจ้าของร้าน แต่ก็รู้สึกผิดหวังกับคำอธิบายของจ้าวอู่เจียงด้วยเช่นกัน