ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 311

บทที่ 311 คำอธิบายที่ไม่จำเป็น

จ้าวอู่เจียงไอขึ้นมาเบา ๆ

หลี่ชานซีแก้มแดงขึ้นมาทันที ความไร้เดียงสาของนางดูมีเสน่ห์นัก นางก้มหน้าลงอย่างเขินอาย ทว่าด้วยความที่หน้าอกมีขนาดใหญ่โตมากเกินไป นางจึงมองไม่เห็นนิ้วเท้าของตนเอง

แต่ยามหญิงสาวก้มหน้าลงแล้วมองไม่เห็นนิ้วเท้าของตนเอง นี่ก็แสดงให้เห็นว่านางคือหนึ่งในยอดหญิงงามที่แท้จริง

เจ้าของร้านยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย แม้คุณชายจะบอกว่าสตรีนางนี้เป็นน้องสาว แต่ด้วยความที่เปิดร้านขายเสื้อผ้ามานานหลายปีและรับรองลูกค้ามาหลากรูปแบบ เจ้าของร้านจะมองไม่ออกได้อย่างไร?

อย่างตอนแนะนำเสื้อผ้าให้กับแม่นางได้ชมเมื่อครู่ เจ้าของร้านสาวสวยก็สังเกตเห็นว่าหญิงสาวมักจะชำเลืองมองคุณชายอยู่บ่อยครั้ง ซ้ำดวงตายังเป็นประกายระยิบระยับทีเดียว

นี่หรือคือน้องสาว? ท่าทางจะเป็นน้องสาวที่รักแล้วกระมัง

เสื้อผ้าทั้งหมดถูกบรรจุใส่หีบห่อและขนขึ้นรถม้า เจ้าของร้านเดินออกมาส่งพวกของจ้าวอู่เจียงด้วยรอยยิ้มประจบประแจง ด้วยยอดขายในวันนี้มากกว่ายอดขายรวมครึ่งเดือนเสียอีก

เสื้อผ้าที่ซื้อหามาครั้งนี้ จ้าวอู่เจียงไม่ได้ซื้อให้หลี่ชานซีเพียงผู้เดียวเท่านั้น แต่เขายังซื้อกลับไปฝากซูฮัวอี กู้เหนียนหยวน ฮั่วหรูอี้ และคนอื่น ๆ ด้วย

ประมาณครึ่งชั่วยามต่อมา ในที่สุดรถม้าก็จอดลงที่ประตูหลังของสำนักไร้ขอบเขต

เมื่อเจี๋ยเอ้อร์ซานจอดรถม้า จ้าวอู่เจียงก็เดินนำหลี่ชานซีผ่านเข้าทางประตูหลัง มุ่งไปยังห้องพักทางปีกด้านข้าง เนื่องจากต้องการให้ฮั่วหรูอี้คอยดูแลและจัดหาห้องพักให้แก่หญิงสาว

ครั้นมาถึงหน้าประตูห้องพักของฮั่วหรูอี้ จ้าวอู่เจียงก็ได้ยินเสียงหอบหายใจที่คุ้นเคยดังแว่วมา เขาทราบดีว่าพี่สะใภ้คงกำลังทำการบรรเทาความเหงาให้แก่ตนเองอีกแล้ว

ชายหนุ่มเคาะประตูเรียก

“พี่สะใภ้อยู่หรือไม่ขอรับ?”

แน่นอนว่าการที่เขาได้ยินเสียงครางชัดเจนเพียงนี้ย่อมหมายความว่าภายในห้องมีคนอยู่ แต่ชายหนุ่มก็ไม่สามารถเปิดประตูเดินเข้าไปโดยพลการได้

ทว่าหลังเจ้าอู่เจียงส่งเสียงเรียก เสียงครวญครางหาได้หยุดลง หนำซ้ำเร่งร้อนมากขึ้น คล้ายกับว่าผู้ที่อยู่ด้านในห้องกำลังเร่งความเร็วในสิ่งที่ทำอยู่

“คนที่อยู่ในห้องไม่สบายหรือเจ้าคะ?” หลี่ชานซีถามด้วยความเป็นกังวล

“น้องสาว ข้าจะหาห้องพักให้เจ้าอยู่ เจ้าสามารถอยู่ที่นี่ได้อย่างปลอดภัย แต่ระวังเพียงอย่าถูกใครบางคนจับกินเท่านั้น …มีสตรีมากมายถูกเขาผู้นั้นกินไปนับไม่ถ้วนแล้ว…”

หลี่ชานซีเดินตามฮั่วหรูอี้ไปด้วยความไร้เดียงสา นางไม่เข้าใจคำพูดแฝงนัยของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

จ้าวอู่เจียงกระแอมไอ ในสายตาของฮั่วหรูอี้ แม้ว่าเขาจะเป็นขันที แต่ก็ยังมีความหิวโหยไม่ต่างไปจากหมาป่าหรือพยัคฆ์เถื่อน นางมักจะรู้สึกได้ถึงความเป็นชายชาตรีจากตัวเขาอยู่เสมอ

แต่นี่ก็เป็นเพียงความเข้าใจระหว่างพวกเขาสองคนเท่านั้น

“เจ้าอาจจะไม่ได้เป็นน้องสาวตลอดไปหรอก…” ฮั่วหรูอี้ถอนหายใจขณะเดินไปข้างหน้า แม้น้ำเสียงจะนุ่มนวล แต่ก็แฝงความตัดพ้อน้อยใจเอาไว้ไม่น้อย

“แต่พี่สะใภ้ย่อมต้องเป็นพี่สะใภ้ตลอดกาล…”

ชายหนุ่มส่งเสียงไอออกมาอีกครั้ง สีหน้าปรากฏความอึดอัดใจ เขาหันเข้าไปมองภายในห้องของฮั่วหรูอี้โดยไม่ได้ตั้งใจ ก่อนจะต้องรีบวิ่งเข้าไปม้วนเก็บภาพวาดด้วยความรีบร้อน เมื่อเรียบร้อยดีแล้วจึงเดินกลับออกมาและปิดประตูตามหลัง

จ้าวอู่เจียงได้แต่ถอนหายใจ ฮั่วหรูอี้ผู้นี้เริ่มเปิดเผยอย่างตรงมาตรงไปมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว นับจากนี้ถ้านางดื้อรั้นไม่อยากเป็นเพียงพี่สะใภ้จริง ๆ แล้วเขาจะต้านทานได้อย่างไร?