ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 329

บทที่ 329 เติบโตเป็นพญามังกร

บนภูเขา สายลมโชยพัด

จ้าวอู่เจียงกับหยางเมียวเจิ้นเดินไปตามเส้นทางที่เชื่อมต่อกันระหว่างยอดเขา ยอดเขางดงามตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางกลุ่มเมฆ ทำให้ผู้คนรู้สึกราวกับกำลังเดินอยู่กลางดินแดนแห่งห้วงฝัน

เมื่อเข้าร่วมพิธีสาบานตนเป็นคู่รักเรียบร้อยแล้ว ก็ได้เวลาหาฤกษ์ยามสำหรับจัดพิธีแต่งงานต่อไป

บรรดาผู้อาวุโสในสำนักร่วมกันคำนวณหาฤกษ์งามยามดี แต่ก็พบว่าในช่วงนี้ยังไม่มีฤกษ์เหมาะสมให้ทั้งสองคนได้จัดพิธีไปจนถึงสิ้นปี

หมายความว่าพิธีแต่งงานต้องหาฤกษ์ยามใหม่ในปีหน้า

ชายเสื้อคลุมสีดำของจ้าวอู่เจียงปลิวไสวไปตามสายลม ชายหนุ่มวางมือลงบนเส้นเชือกที่ขึงเป็นราวกั้นทางเดิน ก่อนจะก้มมองลงไปยังหุบเขาที่อยู่เบื้องล่าง ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“มีอะไรหรือ?” หยางเมียวเจิ้นรวบเส้นผมไปไว้ทางด้านหลัง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นสูง

จ้าวอู่เจียงส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนจะนั่งลงบนทางเดิน เขายิ้มออกมาเล็กน้อย

“แค่คิดอะไรบางอย่างน่ะ”

…

“กองทัพของพวกคนเถื่อนทางแดนเหนือยกพลบุกโจมตีเมืองจูเป่ยแล้วพ่ะย่ะค่ะ และส่วนใหญ่เป็นการโจมตีเพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของพวกเรา” เสนาบดีกรมกลาโหมคนใหม่รายงานสถานการณ์ทางเขตชายแดนของต้าเซี่ยด้วยความเคารพ

ณ ห้องอ่านตำรา เซวียนหยวนจิ้งนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้มังกรตัวใหญ่ ด้วยใบหน้าสงบสุขุม พร้อมกำลังอ่านม้วนรายงานในมือ

เบื้องหน้าโต๊ะไม้ในขณะนี้มีขุนนางใหญ่สี่ท่านยืนอยู่ ประกอบไปด้วย หลิวเจ๋อ ผู้ดำรงตำแหน่งพระราชเลขาฝ่ายขวา ตู๋กูอี้เหอ ผู้ดำรงตำแหน่งขุนนางมหาดเล็ก หลินหรู่ไห่ เสนาบดีกรมมหาดไทย และหลี่หยวนตง ผู้เป็นเสนาบดีกรมกลาโหมคนใหม่

ช่วงหลังมานี้ พื้นที่ทางเขตชายแดนของต้าเซี่ยต้องรับมือกับการโจมตีเป็นระยะ แม้จะไม่ได้รับความเสียหายใหญ่หลวงหรือเกิดความโกลาหลขึ้นแต่อย่างใด แต่ทุกคนก็รู้ดีว่านี่คือเค้าลางของการเริ่มต้นสงคราม และนี่คือการทดสอบความแข็งแกร่งของกองทัพแห่งต้าเซี่ย

“แม่ทัพเซียวหยวนซานส่งข่าวมาว่า ทางแคว้นหนานเจียงได้เปิดฉากโจมตีด้วยสัตว์ร้ายจำนวนมากแล้ว สัตว์ร้ายเหล่านี้ล้วนแต่มีความป่าเถื่อนโดยสัญชาตญาณ พวกมันต้องถูกควบคุมโดยหนอนผีสางเป็นแน่”

“ส่วนสถานการณ์ทางชายแดนตะวันออก กองทัพของเราส่งข่าวรายงานมาว่าชนกลุ่มน้อยทั้งหลายในโพ้นทะเลเริ่มรวมตัวกันและเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว คล้ายกับว่าพวกเขาพร้อมจะข้ามทะเลมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“น่าเสียดายนัก กระหม่อมแก่ชราเกินไปเสียแล้ว แต่ไม่ว่ากระหม่อมจะแก่ชราอย่างไร กระหม่อมก็ยังยินดีสวมชุดเกราะขึ้นหลังม้า ออกไปสู้กับพวกมันอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”

“การปกป้องเขตชายแดนคือความสำคัญสูงสุด แต่ความมั่นคงในคณะบริหารก็สำคัญเช่นกัน” เซวียนหยวนจิ้งกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“กวาดล้างผู้ที่คิดตั้งตัวเป็นศัตรูกับข้าทิ้งไปให้หมด ผู้ใดตั้งคำถามในการตัดสินใจของข้าให้เอาผิดฐานเป็นกบฏได้ทันที”

“และบัดนี้ทางกองทัพยังต้องการคนเพิ่มมากขึ้นเพื่อหลีกเลี่ยงการรับข่าวสารล่าช้า เราจะไม่รอจนกว่าจะถูกโจมตี ต้าเซี่ยจะหาโอกาสเปิดฉากโจมตีก่อนในระหว่างที่ศัตรูไม่ทันตั้งตัว”

“พื้นที่ทางแดนเหนือมีอากาศหนาวเหน็บ ดังนั้นเหล่านายทหารที่รักษาชายแดนเหนืออยู่จึงต้องได้รับการดูแลเป็นอย่างดี เมื่อเกิดสงครามขึ้นพวกเขาจจึงจะสามารถปกปักรักษาประตูเมืองเอาไว้ได้”

“ ในส่วนของแคว้นหนานเจียง พวกมันจะต้องเจอกับการตอบโต้อย่างรุนแรงเช่นกัน จ้าวอู่เจียงเคยกล่าวว่าหนอนพิษเหล่านั้นกลัวไฟ เขาจึงได้หลอมโอสถที่ทำให้หนอนพิษเหล่านั้นอ่อนแอลงขึ้น บัดนี้เขาจะส่งโอสถเหล่านั้นไปให้ทหารในแดนใต้ได้ลองใช้งานระหว่างต่อสู้กับพวกมัน”

เซวียนหยวนจิ้งกล่าวอย่างองอาจและผ่าเผย รัศมีความน่าเคารพเลื่อมใสแผ่ออกมาจากร่างกายโดยไม่รู้ตัว

ขุนนางใหญ่ทั้งสี่ถอนหายใจ ตลอดช่วงห้าปีที่ผ่านมานี้นับว่าฮ่องเต้ของพวกเขาได้เติบโตกลายเป็นพญามังกรที่แท้จริงแล้ว