ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 354

บทที่ 354 ท่อนฟืนกับเปลวไฟที่ร้อนแรง

มวลอากาศเคลื่อนตัวเบา ๆ จนสัมผัสได้ถึงไอน้ำร้อนชื้น จ้าวอู่เจียงมองเห็นถังน้ำขนาดใหญ่ที่มีความสูงเท่าครึ่งตัวคน น้ำลอยตัวขึ้นจากถังจนแทบจะกลายเป็นไอหมอก ทว่าไร้สาวงาม

จ้าวอู่เจียงชะงักด้วยความตะลึงพลันก็หันไปมองด้านข้าง หลังประตู เซวียนหยวนจิ้งกำลังจ้องมองเขาด้วยสีหน้าโกรธแค้น

ยามนี้เซวียนหยวนจิ้งไม่ได้ใส่หน้ากากมนุษย์ เผยให้เห็นถึงใบหน้าที่แท้จริงอันทรงเสน่ห์

นางมีความงดงามเลิศล้ำที่สุดในปฐพี แต่บัดนี้ใบหน้างดงามนั้นกำลังแสดงออกถึงความโกรธจนถึงขีดสุด

ไม่ว่าจ้าวอู่เจียงจะเคยเห็นใบหน้านี้มากี่ครั้ง แต่เขาก็ยังต้องตกตะลึงทุกครั้ง นี่คือโฉมหน้าแท้จริงของฮ่องเต้ผู้ปกครองแผ่นดิน

“กระหม่อม… เพียงเป็นห่วงความปลอดภัย” จ้าวอู่เจียงหัวเราะแห้ง ๆ พยายามอธิบาย

เซวียนหยวนจิ้งถอดเสื้อคลุมทองคำตัวนอกออกไปแล้ว ขณะนี้นางสวมเพียงชุดแพรไหม นางจ้องจ้าวอู่เจียงด้วยความไม่พอใจ

“เจ้ารับปากว่าจะไม่เข้ามาถ้าไม่ได้รับอนุญาตไม่ใช่หรือ?”

“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวอู่เจียงทำหน้าตาไร้เดียงสา

“กระหม่อมพูดว่า จะไม่เข้าไปข้างในเด็ดขาดหากไม่ได้รับอนุญาต และกระหม่อมก็ยังไม่ได้เข้าไปข้างในสักนิด…”

“เข้าไปข้างใน?”

เซวียนหยวนจิ้งขมวดคิ้วจนหน้ายุ่ง แต่แล้วดวงตาก็สั่นไหว นางเข้าใจแล้วว่าความหมายในคำพูดของจ้าวอู่เจียงหมายถึงเข้าไปข้างในอะไร ใบหน้าที่งดงามพลันกลายเป็นสีแดงระเรื่อขึ้นมาทันที หญิงสาวกำมือเป็นหมัด พยายามจะต่อยจ้าวอู่เจียง

“เจ้าคิดจะเล่นลิ้นกับข้าอย่างนั้นหรือ?”

จ้าวอู่เจียงคว้าหมัดเล็ก ๆ ของเซวียนหยวนจิ้งได้อย่างไม่ยากเย็น ก่อนจะดันนางไปข้างหน้าจนแผ่นหลังของเซวียนหยวนจิ้งติดอยู่กับประตู ข้อมือของนางก็อยู่ในกำมือของเขา ชายหนุ่มจับมือของนางกดเอาไว้อยู่เหนือศีรษะ

การถูกจับให้อยู่ในท่วงท่านี้ทำให้เซวียนหยวนจิ้งทั้งรู้สึกอับอายและโกรธแค้นในเวลาเดียวกัน นางพยายามดิ้นรนด้วยความตื่นตระหนก แต่ข้อมือถูกจ้าวอู่เจียงจับแน่นมากเกินไป ไม่ว่าดิ้นอย่างไรก็ดิ้นไม่หลุด สุดท้ายจึงพยายามใช้เท้าเตะ

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจ้าวอู่เจียงจะมีสายตาว่องไวเช่นเดียวกับมือของเขา ชายหนุ่มโน้มตัวมาด้านหน้า กดร่างกายแนบชิดมาติดกับร่างนาง ทำให้เซวียนหยวนจิ้งไม่สามารถยกเท้าเตะได้อีกแล้ว

“ปล่อยข้านะ!” เซวียนหยวนจิ้งยิ่งรู้สึกอับอายมากขึ้นเรื่อย ๆ นอกจากอับอายในพฤติกรรมของจ้าวอู่เจียง นางยังอับอายในความคิดของตนเองอีกด้วย

เพราะว่าในขณะนี้ จิตใจของนางเกิดความรู้สึกต้องการจ้าวอู่เจียงมากยิ่งขึ้น

จ้าวอู่เจียงรวบข้อมือทั้งสองข้างของฮ่องเต้หญิงไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างของเขาก็สอดไปที่หลังเอวของหญิงสาวที่แนบติดอยู่กับบานประตู

เรือนร่างที่งดงามของเซวียนหยวนจิ้งยืนแข็งทื่อ ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ ใบหน้าอันงดงามปรากฏความมึนงงสับสนและกลายเป็นสีแดง ทว่านั่นก็ยิ่งทำให้ใบหน้าของนาดูมีเสน่ห์มากขึ้นและมากขึ้น

ชายหนุ่มยิ้มอย่างอบอุ่น ก่อนจะยกมือขึ้นลูบคิ้วของเซวียนหยวนจิ้งด้วยความนุ่มนวล สองตาประสานกันด้วยความรักที่แท้จริง

เซวียนหยวนจิ้งสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนในแววตาของจ้าวอู่เจียง นางจึงสวมกอดเขาแนบแน่นพร้อมกับกระซิบออกไปด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย

“ข้าขอโทษ…”

จ้าวอู่เจียงกดอะไรบางอย่างที่แข็งคล้ายกับเหล็กกล้าเข้ากับเอวของเซวียนหยวนจิ้ง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างหยอกเย้า

“งั้นพระองค์ก็บอกมันเองเถอะพ่ะย่ะค่ะ”

“เฮอะ!” เซวียนหยวนจิ้งยิ้มเล็กน้อยอย่างมีเสน่ห์ นางเงยหน้ามองแววตาหยอกเย้าของจ้าวอู่เจียง ก่อนจะรู้สึกลังเลขึ้นมาทันที

“มัน… ไม่ยอมฟังหรือ…”

“พระองค์จำที่เคยกระทำก่อนหน้านี้ได้หรือไม่?” จ้าวอู่เจียงหัวเราะในลำคอ

“มันอาจจะยอมฟังบ้างก็เป็นได้”

ใบหน้าที่งดงามของฮ่องเต้หญิงกลายเป็นสีแดงด้วยความเขินอายและเต็มไปด้วยความเดือดดาลยิ่ง