ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 358

บทที่ 358 ตกตะลึงสุดขีด

“ถวายบังคมฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีกรมกลาโหมนำขุนนางใหญ่อีกสองท่านคุกเข่าลงเพื่อทำความเคารพฮ่องเต้

“ไม่ต้องมากพิธี” เซวียนหยวนจิ้งโบกมือส่งสัญญาณให้ลุกขึ้น

“พวกท่านหาที่นั่งกันก่อนเถอะ”

เซวียนหยวนจิ้งเพิ่งได้ทราบจากจ้าวอู่เจียงว่ากำมะถัน ดินประสิว และผงถ่าน เมื่อนำมาบรรจุรวมกันในอัตราส่วนที่เหมาะสม พอจุดไฟแล้วมันก็จะกลายเป็นเปลวเพลิงอันร้อนแรง และไฟอันร้อนแรงนั้นก็จะเปลี่ยนเป็นการระเบิดที่หนักหน่วง รุนแรง

การผสมรวมกันของกำมะถัน ดินประสิว ผงถ่าน และอื่น ๆ จะรวมกันออกมาเรียกว่า ดินปืน

แม้เซวียนหยวนจิ้งจะไม่รู้ว่าดินปืนคืออะไร แต่ก็เข้าใจได้ว่าจะก่อให้เกิดการปะทุของเปลวไฟอันร้ายกาจ และส่วนผสมสำคัญทั้งสามชนิดนี้ก็เป็นวัตถุดิบที่สามารถหาได้จากโรงหมอหลวงทั้งสิ้น

เมื่อได้ฟังเช่นนี้หัวใจของเซวียนหยวนจิ้งก็เต้นรัวเร็วทันที นางเชื่อว่าจ้าวอู่เจียงจะไม่ลงมือโดยไม่มีเป้าหมาย ดังนั้นหญิงสาวจึงตั้งความหวังกับสิ่งที่เรียกว่าดินปืนไว้สูงลิ่ว บัดนี้เมื่อเห็นขุนนางใหญ่ทั้งสามท่านปรากฏตัว นางจึงรีบบอกให้พวกเขาไม่ต้องมากพิธี

ขุนนางใหญ่ทั้งสามท่านหันมองหน้ากัน รีบหาเก้าอี้ที่นั่งให้แก่ตนเอง และรอฟังคำสั่งจากฮ่องเต้ แต่ผู้ที่ส่งเสียงขึ้นมาหาใช่ฮ่องเต้ ทว่าเป็นจ้าวอู่เจียง

“กราบเรียนขุนนางใหญ่ทั้งสาม ข้าน้อยจะพยายามกล่าวให้รวบรัดที่สุดนะขอรับ” จ้าวอู่เจียงพูดพร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ขณะนี้สถานการณ์สู้รบไม่เป็นใจแก่พวกเรา กองทัพต้าเซี่ยจำเป็นต้องหาจุดเปลี่ยนเพื่อเพิ่มขวัญและกำลังใจให้แก่เหล่าทหารกล้า พร้อมทั้งหาวิธีตอบโต้กองทัพหนานเจียงกลับไปให้ได้”

“ข้าน้อยรู้จักสิ่งหนึ่งที่เรียกว่าดินปืน มันคือการรวมตัวกันของกำมะถันและดินประสิว รวมไปถึงผงถ่านหรือขี้เถ้า เมื่อเรานำทั้งหมดมารวมกันและยัดเข้าไปในสิ่งบรรจุ เมื่อสิ่งบรรจุนั้นกระทบถูกความร้อนหรือถูกจุดไฟ มันก็จะระเบิดอย่างรุนแรง ซึ่งถือเป็นอาวุธที่มีประโยชน์มากยามอยู่ในสนามรบ และข้าน้อยก็ต้องการความร่วมมือจากพวกท่านขอรับ”

กำมะถันและดินประสิว? สรุปว่าจ้าวอู่เจียงต้องการวัตถุดิบจากโรงหมอหลวงจริง ๆ สินะ? ดวงตาที่แก่ชราของผู้ดูแลโรงหมอหลวสั่นไหว

เสนาบดีกรมโยธาธิการเองก็ตะลึงไม่น้อยเช่นกัน ดูเหมือนว่านี่จะเป็นสิ่งที่เขาพยายามทดลองสร้างขึ้นมาก่อนหน้านี้แต่ก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า แต่…จ้าวอู่เจียงรู้ได้อย่างไรว่าควรใช้อัตราส่วนเท่าใดในการผสม? เยียนอันเสิ่นมั่นใจว่าตนเองไม่เคยบอกอัตราส่วนให้ผู้ใดฟังมาก่อน

จ้าวอู่เจียงจ้องมองเสนาบดีกรมโยธาธิการและให้คำแนะนำด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เสนาบดีเยียน อัตราส่วนในการผสมกำมะถัน ดินประสิว และผงถ่าน คือ สอง สิบห้าและสามส่วนตามลำดับ นอกจากนี้เพียงระมัดระวังอย่าให้พวกมันถูกความร้อนระหว่างบรรจุก็พอ”

แต่เมื่อมองไปยังเยียนอันเสิ่น เขาก็เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ปฏิเสธคำสั่งของจ้าวอู่เจียงแม้แต่นิด ราวกับว่ายินดีจะปล่อยให้จ้าวอู่เจียงทำได้ทุกอย่างที่ต้องการ

“ไม่ทราบว่าฝ่าบาทมีสิ่งใดให้กระหม่อมรับใช้อีกหรือไม่ ได้โปรดบัญชามาเถิดพ่ะย่ะค่ะ” ผู้ดูแลโรงหมอหลวงกล่าวด้วยความเคารพเทิดทูน เขาอายุมากแล้ว ดังนั้นจึงยังคงมีความเชื่อแบบดั้งเดิมว่า ผู้ที่จะตัดสินใจขั้นสุดท้ายคือฮ่องเต้เท่านั้น

เขาจะยอมก้มศีรษะให้แก่ฮ่องเต้เพียงผู้เดียว ส่วนจ้าวอู่เจียงสมควรหุบปากไปซะ!

ดวงตาอันงดงามของเซวียนหยวนจิ้งเป็นประกายระยิบระยับ นางหันมามองหน้าจ้าวอู่เจียงซึ่งผงกศีรษะตอบกลับไปอย่างนุ่มนวล นางจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“รีบไปทำตามที่จ้าวอู่เจียงบอกเดี๋ยวนี้”

“รับคำบัญชาฝ่าบาท” ผู้ดูแลโรงหมอหลวงก้มศีรษะลง เช่นเดียวกับขุนนางใหญ่อีกสองท่านที่อยู่ข้างกาย

จ้าวอู่เจียงถูนิ้วมือไปมา เขาตัดสินใจจะไปที่โรงหมอหลวงเพื่อค้นหากำมะถัน ดินประสิวและผงถ่าน เพื่อมาลองทำดินปืนด้วยตนเอง