ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 369

บทที่ 369 เส้นทางที่ยาวไกลและยากลำบาก

ในขณะที่เขตชายแดนใต้กำลังสู้รบกันอย่างดุเดือด

ภายในนครหลวง ณ ตำหนักซีเยว่แห่งวังหลวง ตัวแทนจากทั้งสองแคว้นก็กำลังทำสงครามกันอย่างดุเดือดไม่แพ้กัน

คืนนี้องค์หญิงแห่งแคว้นไป๋เยว่เปลี่ยนรูปลักษณ์ของตน นางไม่ได้สวมถุงเท้าสีขาวอีกแล้ว ทว่าใส่เอี๊ยมสีชมพูตัวเดียวเท่านั้น

และภายใต้เอี๊ยมก็ไม่มีสิ่งใดปกปิดอีก

สตรีจากแดนตะวันตกถูกกล่าวขานให้เป็นผู้ที่มีความงดงามที่สุดในใต้หล้า นอกจากจะมีเรือนร่างสมบูรณ์แบบ ก็ยังมีรอยยิ้มที่เปี่ยมเสน่ห์

การต่อสู้ระหว่างแคว้นต้าเซี่ยและแคว้นไป๋เยว่เริ่มขึ้นจากเตียงนอน ย้ายไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง และจากโต๊ะเครื่องแป้งก็ย้ายไปสู่ริมหน้าต่างที่อาบแสงจันทร์ ต่อจากริมหน้าต่างอาบแสงจันทร์ก็มาตรงอ่างน้ำ เมื่อขึ้นจากสระน้ำแล้วก็มาต่อที่เตียงนอนอีกครั้ง

นอนลง กอดรัด คุกเข่า นอนลง โอบอุ้ม …การเคลื่อนไหวไม่มีหยุดพัก

ท่อนซุงขนาดใหญ่กระแทกใส่ประตูเมืองขององค์หญิงแห่งแคว้นไป๋เยว่อย่างไม่ปราณี นางได้แต่ร้องคราง หอบหายใจ เหงื่อโทรมกาย แต่ก็พยายามรักษาประตูเมืองเอาไว้อย่างหนักแน่น

จ้าวอู่เจียงเดินหน้าเต็มกำลัง การต่อสู้ระหว่างทั้งสองแคว้นยิ่งดำเนินต่อไปก็ยิ่งดุเดือดและร้อนแรง

ในส่วนของฮ่องเต้ผู้สังเกตการณ์ต่อสู้อยู่ข้างสนามรบอย่างเซวียนหยวนจิ้งก็ได้แต่ตะลึงอยู่ในความมืด แม้ว่าองค์หญิงแห่งแคว้นไป๋เยว่จะไม่ใช่ผู้ที่ได้รับใช้ฮ่องเต้บ่อยนัก แต่นางก็มีฝีมือร้ายกาจจริง ๆ

หากเปลี่ยนเป็นสนมเซียวว่านจวิน หลิวเหม่ยเอ๋อร์ หรือคนอื่น ๆ พวกนางคงยอมเปิดประตูเมืองและพ่ายแพ้หมดสภาพไปนานแล้ว

ไม่แปลกใจเลยที่ตำราโบราณมักจะบันทึกเอาไว้ว่า เป็นเรื่องธรรมดายิ่งที่บุรุษทุกคนยินดีทำได้ทุกสิ่ง เพื่อให้ได้ยลโฉมความงามของสตรีจากแดนตะวันตก

เสียงกระแทกกระทั้นดังขึ้นไม่หยุดหย่อน ยิ่งเซวียนหยวนจิ้งได้ยินมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากเท่านั้น เนื่องจากบุรุษที่นางหลงรักกำลังเสพสุขอยู่กับสตรีอื่นต่อหน้าต่อตา แล้วจะให้นางสบายใจได้อย่างไร

กระนั้นก็เป็นเรื่องที่เปิดเผยออกไปไม่ได้เด็ดขาด อย่างน้อยก็ในเวลานี้ เช่นเดียวกับในอนาคตอีกยาวไกล เซวียนหยวนจิ้งมีตำแหน่งเป็นฮ่องเต้แห่งแคว้นต้าเซี่ย จะให้มีผู้ใดรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่านางเป็นสตรี

หากความจริงเรื่องนี้เปิดเผยออกไป บัลลังก์ย่อมสั่นคลอน บรรดาขุนนางที่ซื่อสัตย์ต่อนางจะคิดอย่างไร? เหล่าราษฎรแห่งต้าเซี่ยจะมองนางเป็นคนแบบไหน? บรรดาทหารผู้ปกป้องแคว้นจะรู้สึกถูกทรยศหรือไม่?

ความผิดพลาดเพียงนิดเดียวอาจก่อให้เกิดความเสียหายใหญ่หลวง โดยเฉพาะในยามนี้ที่ต้าเซี่ยสูญเสียความเจริญรุ่งเรืองไปมากแล้ว อีกทั้งยังอยู่ในภาวะสงครามเช่นนี้ ดังนั้นความจริงเรื่องนี้จะเปิดเผยไม่ได้เป็นอันขาด

และเพื่อไม่ให้เกิดข้อสงสัย บรรดาสนมจึงต้องรับใช้ฮ่องเต้ต่อไป

คืนนี้ จ้าวอู่เจียงจึงเริ่มต้นสานสัมพันธ์ทางการทูต

แคว้นไป๋เยว่มีทหารยอดฝีมืออยู่มากเพียงใดไม่สำคัญ ขอแค่มีกำลังคนมากเข้าไว้ก็พอแล้ว ซึ่งแคว้นไป๋เยว่เป็นดินแดนที่มีอาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาล ดังนั้นย่อมสมควรมีคนอยู่ในกองทัพไม่น้อย

ตราบใดที่แคว้นไป๋เยว่ยินดีส่งกองทัพมาช่วยเหลือต้าเซี่ย ทางเขตชายแดนตะวันตกของต้าเซี่ยก็จะสามารถวางใจในความปลอดภัยได้อย่างแน่นอน หากแคว้นอื่น ๆ ในแดนตะวันตกต้องการจะบุกโจมตี พวกเขาก็ต้องผ่านการป้องกันจากแคว้นไป๋เยว่ให้ได้เสียก่อน

และถ้าแคว้นเล็กๆ ทำสงครามกันเอง การต่อสู้ก็จะวนเวียนอยู่ที่เดิมไม่รู้จบ สงครามก็จะกินเวลายาวนาน

เว้นแต่ว่าต้าเซี่ยจะกลายเป็นผู้ชนะในสงครามครั้งนี้ จากนั้นในภายภาคหน้า พวกเขาก็จะทวงคืนความยิ่งใหญ่ได้ และเหล่าแคว้นในเขตแดนตะวันตกที่เกิดความระส่ำระสายก็จะไม่แข็งแกร่งจนสามารถต้านทานกองทัพจากแคว้นต้าเซี่ยได้อีกต่อไป

เมื่อไม่มีผู้ใดหนุนหลังศัตรูอีก โอกาสที่ต้าเซี่ยจะเก็บชัยชนะย่อมสูงลิ่ว

“นับเป็นเส้นทางที่ยาวไกลและยากลำบากยิ่งนัก” จ้าวอู่เจียงเช็ดอาวุธคู่กายพลางถอนหายใจออกมาเบา ๆ

ไม่ทราบเลยว่าเขากำลังกล่าวถึงเส้นทางในชัยชนะของแคว้นต้าเซี่ย หรือเป็นเส้นทางการบุกทะลวงประตูเมืองขององค์หญิงแห่งแคว้นไป๋เยว่เมื่อครู่กันแน่