ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 392

บทที่ 392 จิตสังหารในสายลมหนาว

วันที่ยี่สิบสี่ เดือนสิบสอง

เทศกาลกราบไหว้ขอพรเพื่อให้มีช่วงเวลาที่ดีในปีใหม่ที่ใกล้จะมาถึงแล้ว

ยามนี้ นครหลวงเจอหิมะตกหนักมากที่สุดนับตั้งแต่ที่เซวียนหยวนจิ้งขึ้นครองบัลลังก์

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยหิมะที่โปรยปรายลงมา ท้องฟ้าเป็นสีเทา หิมะตกลงมาอย่างต่อเนื่อง ตกลงมาเหมือนไม่มีจุดสิ้นสุด

ผู้คนในนครหลวงต่างรู้ดีว่า วันนี้ย่อมมีหิมะตกหนัก แต่ไม่ทราบเลยว่าวันพรุ่งนี้จะยังคงมีหิมะตกหนักเหมือนวันนี้หรือไม่?

ฤดูหนาวประจำปีนี้ ยิ่งนานเท่าไหร่ หิมะก็ยิ่งตกหนักมากขึ้นเท่านั้น หากการที่หิมะตกหนักเป็นสัญญาณการอำนวยพรจากเทพเจ้า นี่ก็หมายความว่าปีหน้าที่ใกล้มาถึงนี้ต้องเป็นปีที่ดีอย่างแน่นอน

จ้าวอู่เจียงนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก ๆ หน้าประตูทางเข้านครหลวง

นี่คือม้านั่งที่บรรดาเวรยามเฝ้าประตูมักจะใช้นั่งพัก เมื่อผ่านกาลเวลานานเข้า ขาของม้านั่งก็เริ่มสั่นคลอน ไม่มั่นคง

วันนี้เหล่าเวรยามทำหน้าที่กันตามปกติ แต่พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าจะต้องมาต้อนรับจ้าวอู่เจียง

แม้เวรยามเหล่านี้จะไม่ได้ติดต่อกับชายหนุ่มมากเท่าไหร่นัก แต่ในระหว่างเฝ้าประตูนครหลวง พวกเขาก็ได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับจ้าวอู่เจียงมาไม่น้อย

จ้าวอู่เจียงมีหน้าตาหล่อเหลาจนตกเป็นที่หมายปองของสาวงามจำนวนมากในนครหลวง

นอกจากนี้ยังมีความสามารถเรื่องการกวี กวีหลายบทของเขาทำให้ผู้คนจำนวนมากในนครหลวงต้องตะลึง และไม่ว่าเขาจะเป็นบทกวีใดก็ล้วนได้รับการเผยแพร่ออกไปอย่างกว้างขวาง ทำให้ผู้คนรู้จักชื่อเสียงของเขาเป็นอย่างดี

เจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยอย่างเวรยามเฝ้าประตูกลุ่มนี้ ยามที่ไม่มีอะไรทำก็มักจะมาจับกลุ่มพูดคุยกัน

แม้พวกเขาจะไม่ได้มีตำแหน่งใหญ่โต แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางพวกเขาจากการปกป้องแคว้นและประชาชน

ไม่ว่าจะเป็นการออกอาละวาดของโจรภูเขา การรุกรานของข้าศึก หรือการเคลื่อนขบวนกองเรือที่ไม่น่าไว้ใจของชาวโพ้นทะเล

ข้อมูลทุกอย่างล้วนมาถึงหูของกลุ่มเวรยามอย่างแม่นยำ พวกเขาสามารถอธิบายทุกเรื่องราวได้อย่างชัดเจน ราวกับว่าไปเจอมาด้วยตนเองอย่างไรอย่างนั้น

วันนี้พวกเขาได้พบจ้าวอู่เจียงก็ตื่นเต้นมาก ด้วยว่าเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ ครั้นชายหนุ่มปรากฏตัวขึ้นที่นี่ กลุ่มเวรยามเฝ้าประตูจึงรู้สึกเป็นเกียรติยิ่ง

พวกเขาได้ยินว่าจ้าวอู่เจียงต้องการมานั่งสังเกตการณ์อยู่ที่ประตูเมืองทิศใต้สักครู่หนึ่ง กลุ่มเวรยามจึงนำม้านั่งที่ปกติพวกตนเองใช้สำหรับนั่งพักมาให้

และจ้าวอู่เจียงก็นั่งอยู่ที่นี่

“ขอรับ” เจี๋ยสือจิ่วรับคำสั่งด้วยความเคารพ ก่อนจะหันไปมองกลุ่มเวรยาม

“พวกเจ้าได้ยินที่นายท่านกล่าวแล้วใช่หรือไม่? รีบไปเสีย”

กลุ่มเวรยามเฝ้าหน้าประตูเมืองมองหน้ากัน ไม่รู้จะพูดออกมาอย่างไรดี หลังจากรับสุรามาแล้ว พวกเขาก็เดินอย่างช้า ๆ เข้าไปในประตูเมือง แต่ดวงตายังคงจ้องมองไปนอกประตูเมืองอยู่ตลอดเวลา

จ้าวอู่เจียงเป็นคนใหญ่คนโตในวังหลวง อีกทั้งยังมีผู้ติดตามมากมาย พวกเขาไม่ทราบว่าตนเองควรเชื่อฟังอีกฝ่ายหรือไม่ แต่พวกเขาก็ไม่กล้าล่วงเกิน ยิ่งไปกว่านั้น จ้าวอู่เจียงยังซื้อสุรามาให้อีก นี่ทำให้ทุกคนรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะสุราดอกเหมยในช่วงฤดูหนาวมีค่ายิ่งกว่าทองคำ

ปัง!

เมื่อพวกเขาเดินกลับเข้ามาในประตูเมืองเรียบร้อยแล้ว ประตูเมืองก็กระแทกปิดลงราวกับถูกสายลมและหิมะพัดกระแทก

จ้าวอู่เจียงถือขวดน้ำเต้าบรรจุสุราอยู่ในมือ กลิ่นของสุราที่อยู่ในน้ำเต้าบอกชัดถึงความร้อนแรง

ชายหนุ่มจ้องมองไปทางทิศใต้ซึ่งห่างออกไปไม่ถึงครึ่งลี้ เขาสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันแรงกล้า เป็นจิตสังหารที่เจาะจงเป้าหมายอย่างไม่คิดปิดบัง ขณะนี้เหล่าเจ้าของจิตสังหารกำลังมุ่งหน้ามาที่นครหลวง

“สือจิ่ว ท่านก็กลับเข้าไปเถอะ” จ้าวอู่เจียงออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

ไม่ว่าประตูเมืองแห่งนี้จะมีสายลมหรือหิมะรุนแรงมากเพียงใด เขาก็จะปกป้องมันเพียงลำพังเท่านั้น