ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 434

บทที่ 434 มีคนร้ายแฝงตัวอยู่ในกลุ่มตนเอง

ข่าวลือเป็นเหมือนสายลมกับหิมะที่ปกคลุมไปทั่วทั้งค่ายทหารในเมืองจูเป่ย

พวกมันฝังรากลึกและแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว

ก่อนหน้านี้อาจจะมีคนพูดคุยกันบางส่วน แต่ขณะนี้ทุกหนทุกแห่งล้วนพูดคุยถึงข่าวลือนี้ทั้งสิ้น

นอกจากมีคนสงสัยและเป็นห่วงในอาการของท่านแม่ทัพตู๋กูแล้ว ก็ยังมีคนที่พยายามใส่ไฟในเรื่องนี้อย่างสุดความสามารถด้วยเช่นกัน

“ท่านแม่ทัพตู๋กูกำลังจะป่วยตายจริง ๆ หรือ?”

“เป็นไปได้อย่างไร? พวกท่านพูดอะไรออกมา เรื่องนี้จะมาพูดกันส่งเดชไม่ได้นะ ท่านทราบหรือไม่ว่ามีโทษร้ายแรงเพียงใด?”

“เห็นว่าท่านหมอทหารทั้งสองคนก็ออกมาปฏิเสธข่าวลือแล้วนี่?”

“ถ้าไม่ออกมาปฏิเสธข่าวลือก็คงไม่เป็นไรหรอก แต่นี่เห็นได้ชัดว่าพวกเขาพยายามปิดบังข่าวมานานแล้ว ครั้นเห็นว่าเริ่มมีคนพูดถึงเรื่องนี้มากขึ้น เลยร้อนใจจนต้องรีบออกมาอธิบายอย่างไรเล่า หากจะอธิบายว่าไม่มีอะไรจริง ๆ ท่านแม่ทัพก็ต้องออกมาอธิบายด้วยตัวเองสิ จะต้องให้หมอทั้งสองออกมาอธิบายแทนทำไมกัน?”

“นี่…”

“ข้าคิดว่าท่านแม่ทัพใหญ่คงป่วยใกล้ตายจริง ๆ นั่นแหละ เขาพยายามยื้อมาหลายวันแล้ว แต่บัดนี้คงยื้อไม่ไหวอีกต่อไป”

“เป็นไปไม่ได้ ข้าได้ยินมาจากพี่น้องทหารค่ายอื่นว่า เมื่อวานนี้ยังเจอท่านแม่ทัพใหญ่อยู่ที่หอสุราไป๋หยวนอยู่เลย?”

“เขาอยู่ในนั้นได้นานเพียงใด? ข้าได้ยินมาว่าเขาอยู่ในห้องกับสตรีได้เพียงชั่วชงน้ำชาถ้วยเดียวเท่านั้น”

“นี่หมายความว่าอย่างไรน่ะเหรอ? หมายความว่าท่านแม่ทัพใหญ่สุขภาพย่ำแย่! เขาก็เลยอยากไปที่หอสุราไป๋หยวนเพื่อเด็ดบุปผาเป็นครั้งสุดท้ายของชีวิต…”

“แต่ว่า…”

“…”

“ท่านแม่ทัพใหญ่พยายามปิดบังอาการเจ็บป่วยของตัวเอง ตอนแรกคงกลัวว่าทหารในค่ายจะวิตกกังวลและเสียกำลังใจ แต่เขาก็คงไม่คิดหรอกว่าตนเองจะป่วยหนักมากขึ้น หากเขายังปิดข่าวแบบนี้ต่อไป แล้วเกิดอยู่ดี ๆ เขาหายตัวไปอย่างกะทันหัน พวกเราจะทำอย่างไรกัน? ช่างบัดซบจริง ๆ…”

“ท่านแม่ทัพใหญ่จะเป็นเช่นนั้นจริงหรือ? เจ้ากล้าพูดออกมาได้อย่างไร? นั่นหมายความว่าท่านแม่ทัพใหญ่ไร้ความรับผิดชอบมากเลยนา! ถ้าเขาตายขึ้นมา จะเกิดอะไรขึ้นกับบรรดาทหารที่อยู่ในเมืองนี้บ้าง?”

“ลองนึกถึงตอนท่านแม่ทัพใหญ่คนเก่าล้มป่วยดูเถิด ท่านไม่ได้ปิดข่าวเลย ท่านเลือกจะเปิดเผยให้ทุกคนรู้ แต่บัดนี้ตู๋กูเทียนชิงกลับเลือกปิดข่าวจากทุกคน ถ้าเกิดเหตุการร์ไม่คาดฝันขึ้นมาจริง ๆ นครหลวงก็คงส่งแม่ทัพคนใหม่มารับตำแหน่งไม่ทันเวลา แล้วพวกเราจะทำอย่างไร?”

กลุ่มแรกเป็นกลุ่มทหารที่สนับสนุนตู๋กูเทียนชิง เชื่อว่าเขาล้มป่วยจริง แต่อาการจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน พวกเขาเกลียดชังจ้าวเหยียนซือที่คิดวางแผนยึดอำนาจ ไม่ทราบเลยว่าจ้าวเหยียนซือกล้าดีอย่างไร?

ส่วนอีกกลุ่มก็เป็นกลุ่มทหารสนับสนุนจ้าวเหยียนซือ พวกเขาเชื่อว่าตู๋กูเทียนชิงขาดความรับผิดชอบอย่างแท้จริง ตู๋กูเทียนชิงไม่เห็นทหารคนอื่น ๆ อยู่ในสายตา ทั้งยังเลือกปิดบังความลับแทนที่จะเปิดเผยทุกอย่าง นี่ไม่ใช่ความลับในการสงครามสักหน่อย ถ้าเปลี่ยนเป็นขุนพลจ้าวเหยียนซือขึ้นดำรงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ ป่านนี้ทุกคนคงรู้เรื่องราวทั้งหมดไปแล้ว…

อีกทั้งจ้าวเหยียนซือก็หาได้ฝักใฝ่ในอำนาจ เพียงแต่เขาทนไม่ไหวก็เท่านั้น

ทั้งสองฝ่ายโต้แย้งกันไม่หยุดหย่อน

แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ มีคนร้ายแฝงตัวอยู่ในกลุ่มคนของตนเอง คนเหล่านั้นคอยทำหน้าที่ใส่ไฟในข่าวลือ ชี้นำความคิดเห็นให้เป็นไปในทางเลวร้าย

ขณะนี้ทหารทั้งสองฝ่ายเกือบจะหยิบจับอาวุธขึ้นมาฆ่าฟันกันเองแล้ว

สายลับอย่างหลี่เอ้อร์อู่และบรรดาเพื่อนร่วมแผ่นดินเกิดต่างยินดีเป็นอย่างยิ่ง ด้วยพวกเขาสามารถดำเนินแผนการได้อย่างราบรื่น

ตลอดสองวันที่ผ่านมา ถึงจะไม่ต้องทำอะไรมาก แต่ผลลัพธ์กลับเป็นไปตามที่ต้องการอย่างครบถ้วน สถานการณ์ความแตกแยกในกองทัพเมืองจูเป่ยขณะนี้ทำให้พวกเขาพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

ทั้งหมดที่พวกเขาต้องทำก็แค่ปล่อยให้จ้าวเหยียนซือที่หงุดหงิดใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงสองวันที่ผ่านมาทำการ ‘ยึดอำนาจ’ เท่านั้น แล้วทุกอย่างก็จะเป็นอันเสร็จสมบูรณ์