ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 436

บทที่ 436 เปิดเผยความจริง

หลังขุนพลจ้าวเหยียนซือผู้เป็นรองแม่ทัพประจำเมืองจูเป่ยนำกำลังคนของตนเองตรงไปที่จวนของท่านแม่ทัพใหญ่เพื่อขอคำอธิบาย

บรรดาทหารในกองทัพก็ทราบข่าวนี้ พวกเขาต่างรีบเดินทางตรงไปยังจวนของท่านแม่ทัพใหญ่ บางคนต้องการไปสนับสนุนจ้าวเหยียนซือ บางคนก็ต้องการไปขัดขวางการปิดล้อม

กลุ่มสายลับอย่างหลี่เอ้อร์อู่และพรรคพวกก็ไปยังจวนของท่านแม่ทัพใหญ่ด้วยความสนใจเช่นกัน พวกเขาไม่ต่างจากอาชญากรที่กลับไปยังที่เกิดเหตุ สำหรับพวกเขาแล้ว การมาดูความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นในจวนของท่านแม่ทัพใหญ่ ก็เปรียบเสมือนการได้มาชมผลงานความสำเร็จของตนเอง

พวกเขาย่อมอยากเห็นว่ากองทัพทั้งสองฝ่ายนั้นจะโจมตีกันเหมือนตัวตลกอย่างไร

ทหารกลุ่มใหญ่เดินขบวนตรงไปยังจวนของท่านแม่ทัพใหญ่ ยกเว้นคนที่ต้องอยู่เวรเฝ้ากำแพงเมืองและหน่วยลาดตระเวนที่ยังไม่กลับมาจากการสืบข่าว นอกนั้นทหารทั้งหมดที่อยู่ตามค่ายต่าง ๆ ล้วนเดินทางไปจวนของท่านแม่ทัพใหญ่ไม่มากก็น้อย

ส่วนที่เหลือก็รอฟังข่าวในค่ายของตนเองต่อไป

แม้กลุ่มทหารที่เดินขบวนไปยังจวนของท่านแม่ทัพใหญ่จะไม่ได้มีจำนวนมากมายอันใด แต่ก็มากพอที่จะปิดล้อมจวนของท่านแม่ทัพใหญ่ เป็นกำแพงมนุษย์สามชั้นได้โดยไม่มีปัญหา

และเมื่อกลุ่มทหารเดินทางไปถึงจวนที่พักของท่านแม่ทัพใหญ่ พวกเขาก็ต้องประหลาดใจเป็นอย่างยิ่งที่พบว่าท่านแม่ทัพตู๋กู พร้อมด้วยบุรุษหนุ่มหล่อเหลาซึ่งอยู่ในชุดเสื้อคลุมสีดำทมิฬผู้หนึ่ง ได้ออกมานั่งรออยู่ที่หน้าโถงใหญ่ทางเข้าจวนอยู่ก่อนแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังพบว่าท่านแม่ทัพตู๋กูดูแข็งแรงดีเป็นอย่างยิ่ง เขาไม่ได้มีลักษณะของคนที่กำลังเจ็บป่วยอยู่เลย ในทางกลับกัน เขาดูแข็งแรงมากกว่าก่อนหน้านี้ด้วยซ้ำ

บางคนคิดว่าท่านแม่ทัพตู๋กูอาจจะกำลังเสแสร้ง นี่เป็นเพียงความพยายามปิดบังความลับครั้งสุดท้ายเท่านั้น

เมื่อมีเสียงโวยวายจากบรรดากลุ่มทหาร ตู๋กูเทียนชิงก็ก้าวออกมา ดวงตาของเขาลึกล้ำดั่งมหาสมุทร เขาจ้องมองทุกคนจากตำแหน่งอันสูงส่ง หลังจากนั้นแววตาก็เปลี่ยนแปลงไปขณะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกับจ้าวเหยียนซือที่จ้องมองตนเองด้วยความโกรธแค้นว่า

“ท่านรองแม่ทัพ ท่านมาแล้วหรือ”

ตู๋กูเทียนชิงพูดไม่ดังนัก แต่คำว่า ‘รองแม่ทัพ’ ก็ทำให้บรรดาผู้สนับสนุนจ้าวเหยียนซือเงียบเสียงไปด้วยความเหลือเชื่อ ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มส่งเสียงตะโกนออกมาอีกครั้ง

ทุกคนย่อมรู้ดีว่าท่านแม่ทัพตู๋กูมีเรื่องบาดหมางอยู่กับท่านขุนพลจ้าวเหยียนซือ แต่แล้วทำไมท่านแม่ทัพตู๋กูถึงยังจะเรียกหาท่านขุนพลจ้าวเหยียนซือว่าเป็นรองแม่ทัพของตนเองอีกเล่า?

เกิดอะไรขึ้น? กลุ่มคนสับสน จ้าวเหยียนซือเองก็มึนงงไม่น้อย แต่แล้วความโกรธแค้นก็รุนแรงมากขึ้น ไม่ใช่ทุกคนจะมาเรียกเขาว่ารองแม่ทัพได้ตามใจชอบ ตู๋กูเทียนชิงเรียกเขาว่ารองแม่ทัพต่อหน้าคนอื่น คงต้องการจะทำให้เขาขายหน้าใช่หรือไม่?

“แต่โชคดีที่ใต้เท้าจ้าวอู่เจียงซึ่งเป็นสหายของข้าและเป็นสมาชิกคนสำคัญของทางราชสำนักได้เดินทางมาจากนครหลวงและลงมือรักษาข้าอย่างทันท่วงที” ตู๋กูเทียนชิงกวาดสายตามองรอบกาย พูดพลางแย้มยิ้ม

“ด้วยเหตุนี้เอง พิษร้ายในตัวของข้าจึงถูกขับออกไปหมดแล้ว ข้าจึงไม่ได้รับบาดเจ็บอีก”

“ว่ายังไงนะ?” กลุ่มคนอุทานและสงสัย ท่านแม่ทัพปลอดภัยดีแล้วหรือ? ถ้าอย่างนั้นท่านหมอทหารทั้งสองก็ไม่ได้โกหกน่ะสิ พวกท่านพูดความจริงอย่างนั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นทำไมท่านแม่ทัพตู๋กูถึงไม่ออกมาอธิบายด้วยตัวเองก่อนหน้านี้เล่า?

หัวใจของทุกคนเต็มไปด้วยความมึนงงและสงสัย จ้าวอู่เจียงคือผู้ใด? ไฉนแม้แต่ท่านหมอหลี่ทั้งสองซึ่งเป็นสุดยอดหมอทหารในกองทัพ และท่านหมอเยียน หมอชื่อดังประจำเมืองจูเป่ย ทั้งสามไม่สามารถรักษาพิษชนิดนี้ได้ แต่ใต้เท้าจ้าวอู่เจียงผู้นี้กลับสามารถทำได้ นี่เป็นไปได้อย่างไร? เขาสามารถกำจัดพิษออกไปได้จริง ๆ หรือ?

จ้าวอู่เจียงมีหน้าตาอ่อนเยาว์ถึงเพียงนั้น และถึงจะมีใบหน้าหล่อเหลา แต่ก็ไม่ได้มีร่างกายกำยำบึกบึน เขามีลักษณะเป็นคุณชายเจ้าสำอาง เช่นนี้จะเป็นคนมีฝีมือทางการแพทย์สูงส่งถึงระดับนี้ได้หรือ?

หลี่เอ้อร์อู่หัวใจกระตุกวูบ ได้แต่อุทานอยู่ในใจว่าเป็นไปไม่ได้!

ยาพิษประจำเผ่าของพวกเขาถูกบุรุษชุดดำที่อยู่ข้างกายตู๋กูเทียนชิงผู้นั้นกำจัดรึ? เป็นไปได้อย่างไร?

ต้องอย่าลืมว่าเพื่อสังหารตู๋กูเทียนชิงในครั้งนี้ ยาพิษที่ใช้งานจึงถูกเตรียมการเป็นพิเศษ อย่าว่าแต่ชายหนุ่มผู้นี้เลย ต่อให้เป็นหมอเทวดาจางอวี้ซึ่งเป็นหมอชื่อดังที่สุดในแผ่นดินต้าเซี่ย ก็อาจจะไม่สามารถรักษาพิษชนิดนี้ได้ด้วยซ้ำ