ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 437

บทที่ 437 คำโกหก

หลี่เอ้อร์อู่และสหายสายลับทั้งหมดต่างอยู่ในอาการตกตะลึง ผู้ใดคือจ้าวอู่เจียง? ไยพวกเขาถึงไม่เคยได้ยินชื่อของคน ๆ นี้มาก่อน?

ในเมื่อจ้าวอู่เจียงเป็นสหายกับตู๋กูเทียนชิง พวกเขาก็น่าจะรู้ข้อมูลนี้สิ

หรือว่าก่อนที่ตู๋กูเทียนชิงจะเข้ารับตำแหน่ง บุคคลที่ชื่อจ้าวอู่เจียงยังไม่มีชื่อเสียงโด่งดัง?

แต่คนที่มีทักษะทางการแพทย์ระดับสูงเช่นนี้ จะไม่เป็นที่รู้จักของผู้คนได้อย่างไร?

หลี่เอ้อร์อู่คิดหาคำตอบไม่ได้ จึงพยายามคิดหาความเป็นไปได้อื่น หรือว่าขณะนี้ตู๋กูเทียนชิงกำลังโกหกทุกคน เขาทนกับความเจ็บปวดเพื่อรักษาขวัญกำลังใจของผู้คนในกองทัพต่อไป

แต่ขณะนี้หลี่เอ้อร์อู่เห็นกับตาตนเองว่าตู๋กูเทียนชิงแข็งแรงดีมาก ไม่ว่าจะเป็นดวงตาที่เป็นประกายลึกล้ำ หรือมือเท้าที่ขยับได้อย่างคล่องแคล่วและเปี่ยมไปด้วยกำลังวังชา อีกฝ่ายดูไม่เหมือนคนที่กำลังทรมานจากการถูกวางยาพิษเลยสักนิด

หลี่เอ้อร์อู่ขมวดคิ้วจนหน้ายุ่งและได้แต่สบถด่าจ้าวอู่เจียงในใจ ตัวบัดซบจ้าวอู่เจียงคนนี้จะต้องเป็นศัตรูคู่อาฆาตของพวกเขา ชาวเผ่าเมียวเจียงแห่งแคว้นหนานเจียงในอนาคตอย่างแน่นอน

แต่ไม่เป็นไร ต่อให้ตู๋กูเทียนชิงจะปลอดภัยดี ทว่าบัดนี้จ้าวเหยียนซือและพรรคพวกต้องการ ‘ยึดอำนาจ’ และคนทั้งกองทัพก็ได้เห็นอย่างชัดเจนแล้ว นี่คือสัญญาณความไม่ลงรอยกัน ของผู้นำระดับสูงทั้งสองคนในกองทัพประจำเมืองจูเป่ย

ตราบใดที่พวกเขาขัดแย้งกัน หลี่เอ้อร์อู่ก็ยังสามารถร่วมมือกับบรรดาสหายสายลับปล่อยข่าวลือใส่ไฟได้เรื่อย ๆ ยุยงให้เกิดความขัดแย้งระหว่างตู๋กูเทียนชิงกับจ้าวเหยียนซือหนักหน่วงมากขึ้น แล้วในไม่ช้า กองทัพของตู๋กูเทียนชิงกับจ้าวเหยียนซือก็จะต้องหันอาวุธเข้าห้ำหั่นกันเอง

จ้าวเหยียนซือจ้องตู๋กูเทียนชิงซึ่งมีร่างกายสมบูรณ์แข็งแรงดีทุกประการ ในใจจึงรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมาทันที เขากังวลว่าการกระทำของตนเองในวันนี้จะมีผลตามมาอย่างไรบ้าง

ตู๋กูเทียนชิงยกมือ บอกให้ทุกคนเงียบเสียงลงอีกครั้ง ก่อนจะกล่าวด้วยเสียงดังกังวานและน่าเกรงขามว่า

“แม้พิษในตัวข้าจะถูกกำจัดออกไปแล้ว แต่ก็มีสิ่งอื่นที่ต้องถูกกำจัดออกไปด้วยเช่นกัน!”

กลุ่มทหารเงียบเสียงลงทันที คำพูดของท่านแม่ทัพตู๋กูแฝงจิตสังหารอย่างรุนแรง

นี่มันเรื่องอะไรกัน? นี่เป็นการแสดงละครได้อย่างไร? นี่คือการแสดงละครที่แนบเนียนยิ่งนัก!

หัวใจของเหล่าทหารเต็มไปด้วยความปั่นป่วนโกลาหล พวกเขาตะลึงอย่างแท้จริง แต่เมื่อทั้งหมดลองคิดดูดี ๆ แล้ว พวกเขาก็รู้ว่าใช่ นี่แหละคือความจริงที่เกิดขึ้น

แม้ท่านแม่ทัพตู๋กูจะมาอยู่ในเมืองจูเป่ยได้เพียงครึ่งปี แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าเขาเป็นคนอย่างไร ส่วนจ้าวเหยียนซือก็เป็นบุตรชายของอดีตท่านแม่ทัพจ้าว หลังจากถูกอบรมสั่งสอนโดยแม่ทัพจ้าวมาตลอดชีวิต เขาจะไม่สนใจส่วนรวมและตั้งตัวเป็นศัตรูกับท่านแม่ทัพตู๋กูได้อย่างไร พวกเขาจะขัดแย้งกันไปทำไม ด้วยความขัดแย้งนั่นย่อมเป็นตราบาปสำหรับกองทัพโดยแท้จริง

ยังไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเขาแสดงละครได้อย่างสมจริงยิ่งนัก จ้าวเหยียนซือแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน ในขณะที่ท่านแม่ทัพตู๋กูก็แสดงความอดทนออกมาอย่างต่อเนื่อง

สมแล้วที่ท่านแม่ทัพตู๋กูได้รับการแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพใหญ่คุมอำนาจอยู่ทางด้านเหนือ และเป็นคนที่ทางราชสำนักไว้วางใจมากที่สุด ส่วนจ้าวเหยียนซือก็สมแล้วที่เป็นบุตรชายของท่านแม่ทัพจ้าว ทั้งสองคนเพียงแกล้งทำเป็นไม่ถูกกัน เพื่อที่จะค้นหาตัวสายลับในกองทัพของพวกเขานั่นเอง

ช่วงขณะนี้ จ้าวเหยียนซือยืนตะลึงอยู่กับที่ เขารู้สึกพิศวงเป็นอย่างยิ่ง ทำไมเขาถึงไม่รู้เรื่องเหล่านี้เลยล่ะ?

เขาจ้องมองตู๋กูเทียนชิงที่ยืนอยู่สูงขึ้นไป จนพบกับดวงตาเคร่งขรึมซึ่งจ้องตอบกลับมา