ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 47

บทที่ 47 ฮ่องเต้อาบน้ำ

ตึง!

เฉินอันปังเสนาบดีกรมกลาโหมตบโต๊ะอย่างแรงด้วยความโกรธเกรี้ยว

“ก็ในเมื่อข้ายังทำไม่ได้ แล้วเจ้าจะทำได้อย่างไร?”

“ขนาดบุตรชายของท่านยังทำให้องค์หญิงยิ้มไม่ได้ แต่ข้าน้อยก็ยังทำสำเร็จมาแล้วไม่ใช่หรือ”

จ้าวอู่เจียงพูดพร้อมกับจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเฉินอันปังอย่างไม่เกรงกลัว

กล้ามเนื้อทั่วร่างของเสนาบดีกรมกลาโหมปูดโปนด้วยความเดือดดาล บาดแผลในใจถูกตอกย้ำซ้ำจนกลัดหนอง

หากจ้าวอู่เจียงสามารถมีลูกหลานได้ก็คงน่าสนใจไม่น้อย แต่น่าเสียดายที่เขาเป็นขันที… เฉาฉางชิงใช้นิ้วมือเคาะที่วางแขนของเก้าอี้ จ้องมองอีกฝ่ายอย่างใช้ความคิด

“ไม่เป็นไร น้องเฉิน ใจเย็นก่อนเถอะ” ตู๋กูอี้เหอยิ้มแย้มพลางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“การหารือในวันนี้น่าเบื่อเสียจริง จวนของข้าเตรียมงานเลี้ยงอาหารค่ำเอาไว้แล้ว คืนนี้ขอเชิญพวกท่านกินดื่มให้อิ่มหนำ ส่วนตอนนี้ออกไปเดินเล่นกันสักหน่อยเถอะ”

“เฮอะ” เฉินอันปังคำรามในลำคอด้วยความโกรธแค้น ก่อนจะลุกขึ้น และเดินออกไป แต่ก็ยังไม่ลืมหันมาชำเลืองมองจ้าวอู่เจียงพร้อมกับคิดด้วยความอาฆาตแค้นอยู่ในใจ

เจ้าขันทีคนนี้ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ อยากรู้เหมือนกันว่าจะเก่งไปได้สักแค่ไหนกันเชียว!

อวี้ฉื่อเจิ้นอู๋ส่ายศีรษะด้วยความเหนื่อยใจ ท่าทางตู๋กูอี้เหอคงเลอะเลือนจริง ๆ… เขาลุกขึ้นยืน และเดินออกไปด้านนอก สำหรับผู้ฝึกวิทยายุทธ์ ความแข็งแรงของร่างกายคือสิ่งสำคัญที่สุด ฉะนั้น เขาสมควรไปรับประทานอาหารค่ำก่อนสิ

เฉาฉางชิงลุกขึ้นยืน แล้วยิ้มเหยียดหยาม

“เป็นสุราเขียวใช่หรือไม่?”

“ใช่แล้ว” ตู๋กูอี้เหอยิ้มตอบกลับไป “ยังมีบุปผาแกะสลักอย่างที่ท่านชอบอีกด้วย”

“ดียิ่ง งั้นพวกท่านก็คุยกันต่อไปเถอะ…” เฉาฉางชิงชำเลืองมองจ้าวอู่เจียง ซึ่งยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะ พอมองออกว่าหัวหน้าขันทีผู้นี้กับท่านประมุขตระกูลตู๋กูยังคงมีเรื่องราวบางอย่างต้องพูดคุยกันต่อ

เมื่อขุนนางใหญ่ทั้งสามออกไปแล้ว จ้าวอู่เจียงก็ค่อย ๆ ยื่นส่งกล่องไม้บรรจุสมุนไพรให้แก่ตู๋กูอี้เหอ

“ข้าน้อยมีเรื่องต้องรบกวนความช่วยเหลือจากท่านประมุขตู๋กูขอรับ”

ตู๋กูอี้เหอรับกล่องไม้มาถือไว้ “เรื่องอันใดหรือ?”

“กู่พิษของพวกโหลวหลาน!” ขันทีหนุ่มตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำ

จ้าวอู่เจียงต้องการอะไรกันแน่… ตู๋กูอี้เหอหรี่ตาลงเล็กน้อย

“ข้าเคยพยายามสืบเรื่องนี้ดูแล้ว ในเมื่อเจ้ามาร้องขอความช่วยเหลือจากข้า หมายความว่าเจ้าคงพบผู้ต้องสงสัยแล้วใช่หรือไม่?”

ชายหนุ่มสั่นศีรษะตอบกลับไป

“เจ้าเป็นคนฉลาด มีแผนการเป็นของตนเอง ในเมื่อยืนกรานเช่นนี้ ข้าก็จะไม่รั้งตัวเจ้าไว้”

จ้าวอู่เจียงประสานมือคำนับอีกครั้ง ก่อนจะหมุนกายเดินจากไป ดวงตาที่ลึกล้ำดั่งมหาสมุทรของตู๋กูอี้เหอจ้องมองแผ่นหลังอีกฝ่าย จากนั้นชายชราจึงเผยยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากบ้านไม้กลางป่าไผ่แห่งนั้นไป

…

ตำหนักหย่างซิน ห้องบรรทมของฮ่องเต้

ภายในห้องชั้นใน ฮ่องเต้หญิงกำลังถอดเสื้อคลุมมังกร เผยให้เห็นเสื้อชั้นในที่ทำมาจากผ้าไหมเรียบลื่น

ค่ำวันนี้ จ้าวอู่เจียงคงทานอาหารค่ำอยู่ในจวนตระกูลตู๋กู และคงกลับดึก นี่เป็นโอกาสอันดีที่นางจะอาบน้ำ ผลัดเสื้อผ้าเสีย

ภายในห้องมีถังไม้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ภายในถังบรรจุน้ำอุ่นสบาย มีกลีบดอกไม้หอมหวนลอยล่อง กลิ่นหอมหวนตลบอบอวลไปทั่วห้อง

ฮ่องเต้หญิงทำการค่อย ๆ แกะผ้ารัดหน้าอกอำพรางตัวตนออก มือเรียวงามปลดผ้ารัดหนึ่งชั้น สองชั้น สามชั้น สี่ชั้น และยังคงเหลือผ้ารัดอีกหลายชั้นให้แกะ หากไม่พันรัดเอาไว้หลายชั้นเช่นนี้ ก็คงไม่อาจปกปิดตัวตนที่แท้จริงได้อย่างแน่นอน

“เฮ้อ…” เมื่อปลดผ้ารัดหน้าอกออกจนหมดแล้ว จึงถอนหายใจออกมา ด้วยความรู้สึกสบายตัว

จากนั้นจึงค่อย ๆ ถอดกางเกง และก้าวลงไปในถังไม้อย่างเชื่องช้า

เมื่อลงไปแช่ทั้งกาย นางก็ใช้มือคลำบริเวณข้างแก้มจนถึงขมับ ก่อนจะลอกหน้ากากหนังมนุษย์ออก เผยให้เห็นใบหน้าอันงดงามที่ซ่อนอยู่ด้านใน