ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 480

บทที่ 480 ได้พบบุตรีแห่งสวรรค์

ทุกคนต่างตกตะลึงที่องค์หญิงตกหลุมรักชายหนุ่มจากต้าเซี่ยเสียแล้ว

ชายหนุ่มผู้นี้ พวกเขาได้เห็นแล้วว่าหน้าตาหล่อเหลาเพียงใด แต่อย่างไรก็เป็นชาวต้าเซี่ยมิใช่หรือ หาใช่ชนเผ่าโหลวหลาน?!

เป็นเช่นนี้ มิเท่ากับองค์หญิงถูกจับเป็นเชลยหรือ? เพียงแต่โชคดีว่า สิ่งที่ถูกจองจำหาใช่ร่างกาย แต่เป็นหัวใจ

ข้อสงสัยในใจของชาวเผ่าอวี้จางผุดขึ้นทีละข้อสองข้อ องค์หญิงในยามอาศัยอยู่เผ่าอวี้จาง นางน่ารักและเฉลียวฉลาด คงจะไม่ยินยอมร่วมหอกับบุรุษก่อนจะได้เป็นสามีภรรยาใช่หรือไม่?

ชาวเผ่าอวี้จางตกใจเข้าไปอีก เมื่อรู้ว่าบุรุษชาวต้าเซี่ยผู้นี้เป็นผู้ช่วยเหลือองค์หญิง ทั้งยังได้ปกป้องคุ้มครองเหล่านักรบอวี้จางจากการตามล่าของชาวเผ่าจินจาง

เผ่าอวี้จางชื่นชอบสันติ ไม่ปรารถนาจะเปิดศึกกับต้าเซี่ย นั่นหมายความว่าพวกเขารู้ถึงความโหดร้ายของสงครามดี โดยเฉพาะยามเผชิญหน้ากับศัตรู

ส่วนบุรุษชาวต้าเซี่ย ชายหนุ่มมิได้ซ้ำเติมยามตกยาก ทั้งยังเข้าช่วยเหลือพวกเขาเผ่าอวี้จางและองค์หญิง

เรื่องนี้ช่างทำให้พวกเขาคิดไม่ตก

ช่วงขณะเดียวกัน พวกเขาก็ได้ยินเรื่องราวจากปากของทาหนามู่ซัวว่า ชายหนุ่มชาวต้าเซี่ยผู้นี้สังหารเหล่านักรบเผ่าจินจางเสียสิ้น ก่อนทาหนามู่ซัวจะทันได้ลงมือเสียอีก

นี่หมายความว่าชายหนุ่มชาวต้าเซี่ยผู้นี้มีพละกำลังมหาศาลมิใช่หรือ

ทั้งที่ดูภายนอกไม่บึกบึนกำยำเท่าเหล่านักรบบนทุ่งหญ้า แต่ร่างกายบอบบางนั่นกลับแฝงเร้นพลังไว้มากมาย

ทั้ง ๆ ที่ยังเยาว์วัยอยู่แท้ ๆ

ผู้คนที่ห้อมล้อมยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ

และสิ่งที่พวกเขาไม่เข้าใจมากยิ่งกว่านั้นก็คือ องค์หญิงมิได้เดินทางไปแต่งงานกับองค์ชายแห่งเผ่าจินจาง เพื่อกระชับสัมพันธ์ของอวี้จางกับจินจางหรอกหรือ? ไฉนองค์หญิงถึงได้เผชิญกับการตามล่าของเผ่าจินจางได้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

แม้จะมีข้อสงสัยมากมาย แต่ทาหนามู่ซัวกลับปิดปากเงียบ ไม่ยอมอธิบาย

บางเรื่องสามารถบอกเล่าได้ แต่บางเรื่องก็จำเป็นต้องปรึกษาหารือกับท่านบุตรีแห่งสวรรค์ และได้รับความเห็นชอบจากท่านหัวหน้าเผ่าเสียก่อน

ทาหนามู่ซัวเข้าใจในเรื่องนี้ดี เช่นเดียวกับเหล่านักรบที่อยู่เคียงข้างเขา

ดังนั้นเมื่อเผชิญกับความสงสัยที่เพิ่มมากขึ้นของคนในเผ่า พวกเขาก็พร้อมใจกันนิ่งเงียบ

…

“กู่หลีเขอลี่ขอเข้าพบบุตรีแห่งสวรรค์” องค์หญิงกู่หลีเขอลี่โค้งคำนับด้วยความเคารพ

เจ้าหมาป่าหิมะเสี่ยวไป๋พลันส่งเสียงหอน ยกขาหน้าขึ้น แล้วหมอบลง ส่ายหางดุกดิกไปมา

เจ้าม้าเสี่ยวหงยืนนิ่งไม่ขยับ ก้มหน้ามองพื้น

จ้าวอู่เจียงหรี่ตามอง ดวงตาเป็นประกาย เขาไม่ได้รู้สึกถึงแรงกดดันใดจากบุตรีแห่งสวรรค์เลย ในสายตาของเขา นางก็เหมือนกับสตรีผู้สงบเรียบร้อยทั่วไปเท่านั้น

เพียงแต่สตรีผู้นี้สวมชุดสีแดง สง่างามและผุดผ่อง ลมหายใจเย็นชาเปี่ยมไปด้วยศักดิ์สิทธิ์ ตัวตนของนางเป็นดั่งภูเขาน้ำแข็งที่ไม่อาจเอื้อมถึง

จ้าวอู่เจียงจ้องมองบุตรีแห่งสวรรค์อย่างเปิดเผยโดยไร้ความลังเล

บุตรีแห่งสวรรค์หรือ? นางหาได้มีหน้าตางดงามหรือโดดเด่นเกินใคร

กระนั้นเมื่อมองในภาพรวม นางกลับดูเย้ายวนและน่าหลงใหล

อีกทั้งเขายังรู้สึกราวกับเคยพบเจอนางมาก่อน…