ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 483

บทที่ 483 ฝึกวิชาสองผสานร่วมกับข้า!

“เหตุใดต้องเป็นท่านน่ะหรือ?”

บุตรีแห่งสวรรค์หลินหลางหรี่ตาลงเล็กน้อย ไตร่ตรองครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยอย่างจริงจัง

“คำถามนี้ยากจะตอบนัก ด้วยข้าไม่รู้ว่าบัดนี้ท่านสมควรล่วงรู้แล้วหรือไม่ แต่บางทีท่านอาจรู้สึกได้เองถึงความพิเศษบางอย่างของท่านอยู่แล้ว”

“ข้าบอกได้เพียงว่า ท่านเป็นคนที่เจ้าสำนักแห่งสำนักศรัทธาราษฎรของแคว้นต้าเซี่ยบอกกับข้า”

เจ้าสำนักศรัทธาราษฎร… ดวงตาจ้าวอู่เจียงลุ่มลึก ดั่งราตรีประดับดวงดาว

“ในอดีตข้ารับรู้ถึงการมีอยู่ของท่าน แต่หาได้ทราบไม่ว่าท่านเป็นผู้ใด” บุตรีแห่งสวรรค์หลินหลางกล่าวเนิบช้า

“ต่อมาข้าจึงรู้ว่าท่านมีนามว่าจ้าวอู่เจียง และกำลังมายังเผ่าโหลวหลาน ดังเช่นที่เจ้าสำนักแห่งสำนักศรัทธาราษฎรเคยกล่าวไว้จริง ๆ”

“นี่มิใช่คำอธิบายถึงเหตุผลที่เป็นข้า” จ้าวอู่เจียงกล่าวเรียบเฉย ทว่าในใจสั่นไหว เจ้าสำนักศรัทธาราษฎรคิดวางกลใดแก่เขา เหตุใดจึงทำเช่นนี้?

“ข้าอยากได้บางสิ่งบางอย่างจากตัวท่าน” บุตรีแห่งสวรรค์ขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะอย่างจริงจัง

ยามนี้จ้าวอู่เจียงรวมพลังปราณที่มองไม่เห็นในมือ ก่อนจะถามว่า

“แล้วนั่นก็คือสิ่งที่ข้าจะสูญเสียไปมิใช่หรือ?”

“ไม่ใช่” บุตรีแห่งสวรรค์ส่ายหน้า “ท่านอาจไม่เข้าใจ ทว่านี่เป็นเรื่องของโชคชะตา”

“ข้าเพียงจะดึงเอาส่วนหนึ่งของโชคชะตาท่านมา ท่านจะไม่รู้สึกอะไรเลย และโชคชะตาของท่านก็ฟื้นฟูได้เอง”

“โชคชะตาคือรากฐานของชะตากรรมบ้านเมือง” สายตาชายหนุ่มลึกล้ำ “หากข้าถูกท่านพรากโชคชะตาบางส่วนไป เช่นนั้นต้าเซี่ยของข้าคงต้องตกต่ำลงหลายระดับกระมัง” จ้าวอู่เจียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“โชคชะตาท่านเป็นส่วนหนึ่งของโชคชะตาต้าเซี่ยก็จริง ทว่าก็แยกออกจากกันด้วย” บุตรีแห่งสวรรค์จ้องมองใบหน้าโกรธเกรี้ยวของจ้าวอู่เจียง นางรู้ว่าเขากำลังเข้าใจผิด จึงอธิบายอย่างจริงจังว่า

“ความผันผวนของโชคชะตาต้าเซี่ย ตั้งแต่ต้นจนจบล้วนขึ้นอยู่กับสองสิ่งเท่านั้น”

“สิ่งแรกคือ ความเป็นความตายของจักรพรรดิแห่งต้าเซี่ย ส่วนอีกสิ่งก็คือ ความรุ่งโรจน์และความเสื่อมทรามของประชาราษฎร์”

“เทียบกับท่านแล้ว ท่านจึงไม่เกี่ยวข้องกับโชคชะตาของแคว้นต้าเซี่ยมากนัก”

“แล้วได้รับสิ่งใด” จ้าวอู่เจียงยังคงเย็นชา เขาเริ่มลากเส้นบนอากาศด้วยมือซ้าย

“ข้ายังคงเชื่อมั่นในตนเอง ไม่ว่าจะเป็นวิชาดับมายาหรือการฝึกฝนของข้าในยามนี้ อีกทั้งข้าได้วาดยันต์ไว้มากมายแล้ว”

“หากต้องการความแน่นอนมากขึ้น ข้าก็แค่ต้องวาดเพิ่มอีกสักหน่อย แลกกับการบาดเจ็บที่พลังวิญญาณและพลังชีวิตเล็กน้อย”

“ขาข้างหนึ่งของข้าเหยียบย่างเข้าสู่ขอบเขตเทวะแล้ว แม้จะช้ากว่าวิชาสองผสานไปบ้าง แต่เชื่อว่าอีกไม่นานก็จะไปบรรลุ”

“เงื่อนไขของท่านบุตรีแห่งสวรรค์หาได้ดึงดูดใจข้าแม้สักนิด”

เมื่อบุตรีแห่งสวรรค์หลินหลางได้ยินเช่นนี้ ความโกรธก็ปะทุขึ้นในใจ สิ่งที่จ้าวอู่เจียงกล่าวว่าไม่ได้ดึงดูดใจหมายความว่าอย่างไร? ร่างกายของหลินหลางผู้นี้ เขาดูแคลนได้หรือ?

นางขมวดคิ้วแน่น แววตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว พลันก็กล่าวเสียงหนักแน่นว่า

“ดี! ข้าจะช่วยท่านให้บรรลุขอบเขตเทวะเอง!”

เมื่อนางรับปาก ยันต์แผ่นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือจ้าวอู่เจียง เขาก็เผายันต์จนกลายเป็นเถ้า แล้วโปรยปรายไปในอากาศ พลางกล่าว

“ข้าต้องการให้ท่านกลืนเถ้านี้ลงไป แล้วสาบานว่า หากมีความคิดมากเล่ห์หลอกลวง ท่านจะต้องกลายเป็นเถ้าถ่าน”