ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 576

บทที่ 576 การจากไปก็คือการเริ่มต้นใหม่

จ้าวอู่เจียงทะลุมิติมาถึงโลกนี้ รวมเวลาเพียงแค่หนึ่งปีเท่านั้น

บางทีอาจจะเป็นสามร้อยหกสิบห้าวันคืน บางทีอาจจะใกล้สี่ร้อยวันคืน

ชายหนุ่มจำไม่ค่อยได้แล้ว บางทีอาจเป็นเพราะสายน้ำที่ไหลมารวมกันเป็นแม่น้ำอย่างต่อเนื่อง จิตวิญญาณของเขาก็ค่อย ๆ จางลงไป

ก่อนหน้านี้ เขามักจะอยู่แต่ในนครหลวงตลอดเวลา ต้องการเป็นขันทีจอมปลอมที่รู้ชะตากรรมของตัวเอง หาความสนุกสนาน ชื่นชมบรรดาสาวงาม

เมื่อก้าวเข้าสู่เส้นทางขุนนาง เขาก็อยากจะเป็นขุนนางตำแหน่งไม่ใหญ่ไม่เล็กจนเกินไป ไม่ได้จะพูดว่าจะต้องทุ่มเททั้งกายใจเพื่อประชาชน แต่อย่างน้อยก็ต้องสมกับหมวกขุนนางและจิตสำนึกของตัวเอง

ทำไมไม่เป็นขุนนางใหญ่ล่ะ?

ขุนนางใหญ่เหนื่อยเกินไป ต้องกังวลทุกเรื่อง บางทีอาจจะต้องเข้าไปพัวพันกับการแย่งชิงอำนาจ ชีวิตความตายขึ้นอยู่กับตำแหน่ง

ตัวเขามีจิตสำนึก แต่ไม่มาก

บางครั้งเขาก็มีความคิดชั่วร้าย แต่ก็ไม่มาก

เขาใจดี ก็มีอยู่บ้าง

เรื่องที่เขาให้ความสำคัญกับความรักและความซื่อสัตย์ นั่นก็เป็นความจริง

เขามีความยุติธรรมอย่างเด็ดขาด ก็ไม่เชิง แค่มีความยุติธรรมอยู่บ้างตามความเหมาะสม

เขาเป็นคนมีไหวพริบและความเฉลียวฉลาด ก็ถือว่าเป็นเรื่องธรรมดา

เขามีรูปโฉมโดดเด่น ก็เป็นเรื่องธรรมดาเช่นกัน

เขามีพรสวรรค์รอบด้าน นี่เป็นฟ้าดินกำหนด

ตัวตนของเขามีความน่าสนใจ บางครั้งก็เป็นคนเงียบขรึม

ที่จริงแล้ว เขาก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง

ในโลกนี้ จะมีคนเก่งกาจปานใดมากมายเช่นนั้นได้อย่างไร

ธรรมดาสามัญ มีความสามารถพิเศษบ้าง ก็ถือว่าไม่ธรรมดาแล้ว

เขายังอ่านหนังสือมาไม่น้อย

เมื่อคนเราอ่านหนังสือ ต่อให้เลวทรามต่ำช้าเพียงใดจิตใจก็ยังอ่อนโยนขึ้น

อ่านหนังสือนับหมื่นเล่ม เดินทางนับหมื่นลี้

เขาอ่านหนังสือมาร้อยกว่าเล่ม เดินทางก็นับว่าได้หมื่นลี้แล้ว

บ้างก็เป็นทางอ้อม บ้างก็เป็นทางที่ซ้ำไปซ้ำมา

บัดนี้ เขาดุจสายน้ำที่ไหลบ่า พุ่งทะยานในโลกนี้ ไหลผ่านทุกซอกทุกมุมในโลกมนุษย์

ที่แท้โลกนี้ก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร

ที่แท้ก็มีฟ้าเหนือฟ้า คนเหนือคน

ที่แท้เขาก็ไม่ได้มีใจกว้างขวางอะไร กลับมีนิสัยจิตใจคับแคบ บ้างก็เกลียดชังความชั่วร้ายของศัตรู บ้างก็ผูกใจเจ็บจดจำ

ศพลอยน้ำและซากไม้ที่ลอยอยู่บนน้ำท่วมก็ไม่ไหลตามคลื่นอีกต่อไป

ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดนิ่งอยู่กับที่

โลกแข็งค้างอยู่ในขณะนี้

แข็งค้างในขณะที่หยกวิเศษแตกสลาย วิญญาณของจ้าวอู่เจียงละจากโลกแห่งความลับไป

วิญญาณผ่านขอบฟ้า ทว่าในพริบตากลับร่วงหล่น ตกลงสู่ความมืดมิดไร้ขอบเขต

ไร้ซึ่งเสียงใด ไร้ซึ่งแสงสว่างแม้เพียงน้อยนิด

จนกระทั่ง วันนี้

จ้าวอู่เจียงลืมตาขึ้น

โลกยังคงมีสายฝนโปรยปราย

เม็ดฝนตกลงมากระทบพื้นนอกศาลา ตกลงบนใบไม้และกระท่อมหญ้าฟางที่อยู่ไม่ไกล รวมถึงภูเขาสีเขียวพร่ามัวและควันไฟที่ลอยคลุ้งอยู่ไกล ๆ

สายฝนชโลมใบหน้าของจ้าวอู่เจียง หนาวเหน็บจนถึงกระดูก แต่ก็มีความร้อนระอุอยู่เล็กน้อย

ความร้อนระอุนี้มาจากร่างกายของจ้าวอู่เจียงเอง

ทันใดนั้น ร่างของจ้าวอู่เจียงก็เซถลา ถูกใครบางคนกระชากไปข้างหลังอย่างแรง จ้าวอู่เจียงได้ยินเสียงคนดังมาจากด้านหลัง เสียงฟืนไม้ลุกไหม้แตกปะทุ และแสงไฟอบอุ่น

“คนโง่ เจ้าจะไปยืนอยู่กลางสายฝนทำไมกัน”