ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 578

บทที่ 578 โลกอันกว้างใหญ่

หลังฝนตก ท้องฟ้าเป็นสีเทาทะมึน ควันไฟที่ลอยขึ้นมาจากหมู่บ้าน ภูเขาสีเขียวที่พร่ามัวอยู่ไกลออกไป ทำให้รู้สึกสดชื่นหัวใจ

บนเส้นทางกลับหมู่บ้านตระกูลจ้าว

จ้าวต้าหลาง ชายร่างกำยำ กำลังชกหมัดกับอากาศ ฮึบๆ ฮับๆ ดูเข้มแข็งน่าเกรงขาม

จ้าวถิงถิง สาวหน้ากลม หยิบหมั่นโถวแห้งๆ ครึ่งก้อนออกมาจากที่ไหนไม่รู้ เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ไม่พูดอะไร

จ้าวหวังโฮว ชายร่างผอมบาง ถือหนังสือที่มุมหน้าหนังสือม้วนงอเล็กน้อย อ่านอย่างเพลิดเพลิน

ส่วนจ้าวอู่เจียงสวมเสื้อผ้าที่ปะติดปะต่อจากผ้าหลากสี ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเซ่อๆ ในดวงตาเต็มไปด้วยความโง่เขลาใสซื่อ แต่ถ้ามองให้ลึกลงไปอีก จะพบว่าในส่วนลึกของดวงตานั้น ลึกล้ำดุจท้องฟ้ายามค่ำคืน

จ้าวอู่เจียงได้ย่อยความทรงจำในสมองของตนเองแล้ว

หนึ่งปีก่อน เขาถูกหัวหน้าหมู่บ้านตระกูลจ้าว จ้าวฝูกุ่ย เก็บตัวมาจากริมลำธารเล็กๆ ในป่าลึกขณะที่กำลังเก็บสมุนไพร

ตอนนั้นเขาหมดสติไป ชาวบ้านตระกูลจ้าวสองสามคนช่วยกันหามเขากลับมา

หลังจากตื่นขึ้นมา จ้าวอู่เจียงก็มีสายตาเหม่อลอย เหมือนไร้วิญญาณ ปัญญาอ่อน เหมือนคนโง่ ถามอะไรก็ไม่รู้ ถามมากๆ เข้าก็ปวดหัว

จ้าวฝูกุ่ยหัวหน้าหมู่บ้านผู้มีจิตใจดั่งพระโพธิสัตว์ จึงตัดสินใจรับจ้าวอู่เจียงไว้ และตั้งชื่อให้เขาว่า จ้าวอู่หยาง

หมายความว่า ถึงแม้จะปัญญาอ่อนไปหน่อย แต่ตัวคนไม่เป็นอะไร นั่นก็ถือเป็นเรื่องดีที่สุดแล้ว

ดังนั้น จ้าวอู่เจียงผู้ถูกตั้งชื่อใหม่ว่าจ้าวอู่หยาง จึงกลายเป็นลูกของหัวหน้าหมู่บ้าน และเป็นเด็กคนที่เก้าที่หัวหน้าหมู่บ้านรับมาเลี้ยงในช่วงหลายปีมานี้

จ้าวอู่เจียงจึงใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านตระกูลจ้าว ที่ผู้คนใช้ชีวิตกันอย่างเรียบง่ายสมถะ

ในวันธรรมดา เมื่อเดินเล่นอยู่ในหมู่บ้าน หากมีงานที่ใดก็ตาม เพียงแค่ร้องเรียก “คนโง่” แล้ว จ้าวอู่เจียงก็จะรีบวิ่งไปช่วยอย่างกระตือรือร้น

ไม่ว่าจะเป็นการดำนา เพาะปลูก หว่านเมล็ดพันธุ์ เกี่ยวข้าว ซ่อมหลังคา หรืองานไม้ จ้าวอู่เจียงเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว และทำได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว โดยเฉพาะอย่างยิ่งการไถนา แม้แต่วัวตัวเก่าแก่ในหมู่บ้านก็ยังสู้ความเร็วของจ้าวอู่เจียงไม่ได้

เพียงแค่เมืองหนานเหอโจว ดินแดนที่เล็กที่สุดทางใต้ ก็มีความยาวจากตะวันออกไปตะวันตกถึง 60,000 ลี้ และจากเหนือไปใต้ประมาณ 70,000 ลี้

พื้นที่อันกว้างใหญ่และอันตรายนี้ หลายคนใช้ชีวิตทั้งชีวิตก็ยังไม่เคยเดินทางข้ามดินแดนได้สำเร็จ

ในดินแดนทางใต้ มีทั้งราชวงศ์จำนวนมาก และนิกายการฝึกฝนวิชายุทธ์มากมาย ที่สร้างอยู่ท่ามกลางภูเขาและแม่น้ำสายใหญ่ บนยอดเขาสูงชันและหุบเขาลึกอีกไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่

ถล่มภูเขา เผาทะเล คนที่สามารถเด็ดดาวคว้าจันทร์ได้ มิรู้ว่ามีมากเท่าใด

จ้าวอู่เจียงในใจพอจะเข้าใจคร่าว ๆ แล้ว เขานึกถึง หนี่ผูซา หมาป่าเทพเจ้า และธิดาพิษหนอนศักดิ์สิทธิ์มู่เชียนเชียน เป็นต้น คนเหล่านั้นก็น่าจะอยู่ที่ใดที่หนึ่งในอาณาจักรอันกว้างใหญ่ไพศาลเหล่านี้

พวกเขาน่าจะมีสำนักหรือตระกูลของตนเอง

ส่วนเขาจ้าวอู่เจียงจะต้องไปตามหาที่ใด เพื่อไปแก้แค้นหนี่ผูซาและตามหาบรรดาคนรักของเขาที่ถูกหมอดูเทวดานำตัวมายังโลกนี้ ชายหนุ่มก็ยังไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากที่ใดเช่นกัน

หมู่บ้านที่มีบรรยากาศเรียบง่ายแห่งนี้ ไม่ค่อยมีใครบำเพ็ญเพียร ผู้คนส่วนใหญ่ต่างรักษาผืนนาและภูเขาไปจนชั่วชีวิต แม้แต่คนที่ชอบต่อยตีอย่างจ้าวต้าหลาง ก็ยังฝึกฝนวิชาบำรุงร่างกายตามวิถีทางของตนเอง ไม่อาจนับเป็นหนทางแห่งการฝึกฝนวรยุทธ์ที่ถูกต้องได้เลย