ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 579

บทที่ 579 ภรรยาของพี่รอง

จ้าวอู่เจียงไม่ทราบเลยว่าระบบการฝึกฝนวิชาในโลกนี้เป็นอย่างไร ขอบเขตเทวะของตัวเขาก่อนหน้านี้ในที่นี่ถือว่าเป็นขั้นไหน

ยิ่งไปกว่านั้น พลังของเขาในตอนนี้ดูเหมือนจะถูกกักขังอยู่ในร่างกาย ยากที่จะใช้ได้อย่างเต็มที่

เขาจำเป็นต้องออกจากหมู่บ้านนี้ จึงจะมีโอกาสได้เห็นภาพรวมของโลก

สิ่งที่เขาเห็นและได้ยินมาก่อนหน้านี้ ตอนที่ไร้วิญญาณอยู่ในหมู่บ้านนี้ รวมถึงข่าวคราวเกี่ยวกับโลกอันกว้างใหญ่ ล้วนได้มาจากการพูดคุยเล่นและคุยโม้โอ้อวดระหว่างหัวหน้าหมู่บ้านจ้าวฝูกุ่ยกับคนอื่น ๆ เท่านั้น

โลกนี้ใหญ่โตขนาดนี้จริงหรือ แค่ทางใต้ก็ใหญ่จนไม่อาจจินตนาการได้ หรือว่าหัวหน้าหมู่บ้านจ้าวฝูกุ่ยพูดเกินจริง

ขณะครุ่นคิด พี่น้องทั้งสี่ก็กลับถึงบ้านแล้ว

บ้านก็เป็นแค่บ้านธรรมดา ไม่ใหญ่โตมโหฬารอันใด มีห้องห้าห้อง ลานเล็ก ๆ หนึ่งลาน คอกหมูหนึ่งคอก คอกวัวแกะหนึ่งคอก

เมื่อเทียบกับพระราชวังและจวนซิงชิงหยวนที่จ้าวอู่เจียงเคยอยู่ในนครหลวงก่อนหน้านี้ ที่นี่ถือว่าเล็กมากกว่ากันหลายเท่า

ในบ้านมีผู้หญิงแค่สองคน หนึ่งคือพี่สาวคนที่สาม อีกคนคือพี่สะใภ้คนที่สอง

ในบ้านมีผู้ชายเจ็ดคน คือ ลูกชายคนที่หนึ่ง ลูกชายคนที่สี่ ลูกชายคนที่ห้า ลูกชายคนที่หก ลูกชายคนที่แปด และลูกชายคนที่เก้า รวมกับจ้าวฝูกุ่ย

ลูกชายคนที่สองของหัวหน้าหมู่บ้าน ตายไปในเหตุร้ายเมื่อประมาณหนึ่งปีก่อน

ส่วนลูกชายคนที่เจ็ดออกจากหมู่บ้านไปเมื่อครึ่งปีก่อน บอกว่าจะไปหาโอกาสในเมืองใหญ่

ตอนนี้ในบ้านหลังนี้ นับรวมแล้ว มีแค่เก้าคน

เมื่อจ้าวต้าหลาง หนุ่มร่างกำยำและจ้าวหวังโฮว ชายร่างผอมกลับถึงบ้าน พี่ชายคนที่สี่ในบ้านก็บอกพวกเขาทันทีว่า ท่านพ่อจ้าวฝูกุ่ยให้พวกเขาพอกลับถึงบ้าน ก็ไปประชุมใหญ่ที่ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน บอกว่ามีเรื่องสำคัญ

จ้าวอู่หยาง เป็นลูกชายคนที่เก้าและพี่สะใภ้คนรองไม่ต้องไป คนอื่น ๆ ต้องไปทั้งหมด

เช่นนี้แล้ว จ้าวต้าหลาง จ้าวหวังโฮว และจ้าวถิงถิง ผู้เพิ่งกลับถึงบ้าน ยังไม่ทันได้นั่งลง ก็ต้องรีบเร่งติดตามพี่ชายคนที่สี่ไปยังทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน

ท่านพ่อจ้าวฝูกุ่ยร้องขอให้ทุกคนไปด้วยกัน ยกเว้นน้องชายคนที่เก้าผู้ปัญญาอ่อน จ้าวอู่หยางและภรรยาของพี่รอง นี่แสดงให้เห็นว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา อาจจะมีความร้ายแรงอยู่บ้าง

พวกเขาไม่กล้าชักช้าอีกต่อไป

…

ในลานเล็กๆ

เหลือเพียงจ้าวอู่เจียงกับภรรยาของพี่รองตามลำพังเท่านั้น

“อู่หยาง เจ้าลองจับดูสิ”

“อู่หยาง เจ้าลองดมดูที สัมผัสได้ถึงกลิ่นอื่นอีกหรือไม่”

จ้าวอู่เจียงขยับจมูก ดมอย่างตั้งใจอีกครั้ง แล้วส่ายหน้าอย่างจริงจัง

“ไม่มีแล้ว”

ภรรยาพี่รองพยักหน้าอย่างพอใจ ยิ้มอย่างงดงาม

“อยากกินหรือไม่?”

“อยาก” จ้าวอู่เจียงผงกศีรษะ ยิ้มหัวเราะ สายตายังคงหยุดนิ่งอยู่บนความขาวนุ่มตรงหน้า

“งั้นรอให้ท่านพ่อและคนอื่นๆ กลับมาแล้วค่อยกินด้วยกัน” ภรรยาพี่รองเช็ดมือบนผ้ากันเปื้อน แล้วยกเต้าหู้อ่อนที่เพิ่งทำเสร็จออกไป

นางไม่ได้ล้างมือก่อนหน้านี้ ดังนั้นจึงให้จ้าวอู่เจียงน้องชายปัญญาอ่อนคนที่เก้าจับเต้าหู้อ่อนที่เพิ่งทำเสร็จให้นางดู

เมื่อได้ยินคำบรรยายของน้องชายคนที่เก้า นางรู้ว่าเต้าหู้น่าจะใช้ได้แล้ว

แต่นางรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง เต้าหู้อ่อนนี้ควรทำเป็นรสหวานหรือรสเค็มดี

ขณะที่นางกำลังครุ่นคิด ลูกๆ ของจ้าวฝูกุ่ยที่ไปร่วมประชุมทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน ก็พร้อมใจกันวิ่งกรูกลับบ้านด้วยความร้อนรน