ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 58

บทที่ 58 วรยุทธ์ของจ้าวอู่เจียง

จ้าวอู่เจียงยังคงเคลื่อนไหวไม่หยุด เขารีบไขว้กระบี่ไปทางด้านหลัง เพื่อป้องกันแผ่นหลังของตนเอง

เคร้ง! เคร้ง!

ในจังหวะที่มือสังหารสองคนกำลังพยายามฟันกระบี่ใส่แผ่นหลังของเขา แรงกระแทกทำให้จ้าวอู่เจียงเซถลา แต่สามารถแก้ทางด้วยการม้วนตัวกลิ้งไปด้านหน้า พร้อมรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดขว้างกระบี่สวนกลับไป

กระบี่ยาวพุ่งแหวกอากาศไม่ต่างจากคมหอกคมธนู มุ่งตรงยังมือสังหารอีกคน

มือสังหารผู้นั้นพยายามใช้กระบี่ป้องกัน แต่กระบี่ที่ขันทีหนุ่มขว้างออกมานั้นมีพลังมหาศาล เดือดร้อนให้พวกพ้องอีกคนต้องเข้ามาช่วยปัดป้อง จึงสามารถยับยั้งกระบี่เล่มของเจ้าอู่เจียงได้สำเร็จ แต่ถึงทว่า มันก็ยังทำให้มือของพวกเขาสั่นระริกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

จ้าวอู่เจียงเป็นปีศาจประเภทใดกันแน่?

ตามข้อมูลบอกว่ามันไม่เป็นวรยุทธ์ไม่ใช่หรือ?

มือสังหารทั้งสองต่างคิดด้วยความประหลาดใจ

หลังจากนั้น พวกเขาก็เห็นจ้าวอู่เจียงเดินสืบเท้าเข้ามาหาตน ทุกย่างก้าว ทำให้แผ่นหินบนพื้นเกิดรอยแตกร้าวขึ้นมาในทันใด

ทั้งสองเริ่มคิดหลบหนี แต่ชายหนุ่มก็มายืนอยู่ขึ้นเบื้องหน้าเรียบร้อยแล้ว ความหวาดกลัวครอบงำจิตใจ พวกเขายังไม่ทันได้ลงมือ จ้าวอู่เจียงก็ยกฝ่ามือขึ้น เหวี่ยงเข้าใส่ศีรษะของมือสังหารอย่างรุนแรง

กร๊อบ!

ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างแตกหัก

ตามมาด้วยเสียงกระโหลกศีรษะร้าว

มือสังหารทั้งสองถูกย้อมด้วยโลหิต โลกทั้งใบหมุนวน

ตุบ ตุบ…

สองร่างล้มลงไปบนพื้น ศีรษะบิดเบี้ยวผิดรูป โลหิตไหลทะลักอย่างต่อเนื่อง สิ่งสุดท้ายที่พวกเขาเห็นก่อนตาย คือ ภาพของขันทีหนุ่มที่กำลังใช้เสื้อคลุมของพวกเขาเช็ดคราบเลือดบนมือตนเองด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“เจ้าสูญเสียโอกาสที่ดีที่สุดในการลอบสังหารข้าไปแล้ว…”

จ้าวอู่เจียงถือกระบี่สองมือพร้อมสายตาเย็นชา พูดออกมาอย่างไร้ความรู้สึก

มือสังหารอีกสี่คนปรากฏตัวจากทางด้านหลัง แต่เสียงฝีเท้าที่ได้ยินในตอนแรกไม่ใช่เสียงของมือสังหารกลุ่มนี้ นั่นหมายความว่ายังคงมีมือสังหารซ่อนตัวอยู่

ถนนในวังหลวงมีลักษณะแคบและยาว เมื่อเลี้ยวมุมก็จะเป็นจุดอับสายตา ในขณะนี้ เด็กหนุ่มในชุดดำกำลังยืนเอาแผ่นหลังแนบกำแพง หน้าอกขยับถี่ บนศีรษะผุดพราวเม็ดเหงื่อเย็นเฉียบ เขาไม่อยากจะเชื่อว่า ในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ จ้าวอู่เจียงก็สามารถกำจัดมือสังหารที่ตนจัดหามาได้หมดสิ้น

ทำไมขันทีอย่างจ้าวอู่เจียงจึงได้มีฝีมือต่อสู้ร้ายกาจขนาดนี้?

ร่างกายผอมบางอย่างนั้นไปเอาพละกำลังมาจากไหนกัน?

ฉับพลัน… เด็กหนุ่มชุดดำส่งเสียงร้องคราง โลหิตไหลทะลักออกมาจากปาก เมื่อก้มหน้ามอง ก็พบเข็มเงินสี่เล่มปักอยู่บนหน้าอกของเขาตรงกลางหัวใจ!

หนี!

ต้องรีบหนี!

เด็กหนุ่มชุดดำมองเข็มเงินทั้งสี่เล่มที่ปักหน้าอกตัวเอง และได้แต่ร่ำร้องอยู่ในใจด้วยความหมดหวัง เขากระทืบเท้าลงบนสันกำแพง ส่งร่างของตนลอยขึ้นไปในอากาศ เพียงพริบตาเดียวก็หายลับไปจากสายตา

จ้าวอู่เจียงไม่ได้ไล่ตามไป เพราะวิทยายุทธ์ของเขายังต่ำต้อย ชายหนุ่มยังไม่สามารถใช้วิชาตัวเบาเหาะเหินเดินบนกำแพงได้แบบนั้น

หากไม่ได้เริ่มฝึกวรยุทธ์ไว้ก่อนหน้า เกรงว่าคนที่ต้องตายในวันนี้ก็คงต้องเป็นเขาแล้ว

จ้าวอู่เจียงเพียงยืนมองเด็กหนุ่มในชุดดำหายไปจากสายตา ก่อนจะค่อย ๆ เดินกลับมายังมือสังหารคนแรกที่โจมตีตน

อีกฝ่ายหายใจรวยริน ยังมีชีวิตอยู่ จ้าวอู่เจียงเดินตรงเข้าไปหา ก่อนจะใช้กระบี่ในมือแทงศีรษะของอีกฝ่าย จนปลายกระบี่เสียบทะลุจากขมับซ้ายไปที่ขมับขวา

ชายหนุ่มหมุนด้ามจับด้วยสีหน้าเย็นชา จนได้ยินเสียงคมกระบี่คว้านทะลวงเนื้อสมอง จึงค่อย ๆ ดึงกระบี่กลับออกมา ก่อนจะโยนมันทิ้งไป

ผู้ดูแลโรงหมอหลวงส่งคนมาฆ่าเขา แล้วคิดว่าจะหนีรอดไปได้ง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ?

จ้าวอู่เจียงนำผ้าไหมเนื้อดีออกมาเช็ดคราบเลือดบนเสื้อคลุม จากนั้นจึงได้หันไปมองยังทิศทางที่ตั้งของโรงหมอหลวงด้วยดวงตาวาวโรจน์…