ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 596

บทที่ 596 สามนางปีศาจแห่งดินแดนใต้

ในดินแดนใต้มีเก้าทวีป

แต่ละทวีปกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต

มีอาณาจักรของมนุษย์ทั่วไป มีสำนักและที่พำนักของผู้ฝึกตน มีดินแดนของเผ่าปีศาจ มีสัตว์วิเศษที่ยังไม่เปลี่ยนร่าง มีวิญญาณที่แปรเปลี่ยนจากพลังธรรมชาติ มีวิญญาณเร่ร่อน และมีปีศาจมนตราที่เป็นการกลายพันธุ์ร่วมกันระหว่างปีศาจ ภูตผีและวิญญาณเข้าด้วยกัน

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตในโลกใบนี้

ผู้ฝึกตนไม่แทรกแซงอาณาจักรของมนุษย์ทั่วไป เช่นเดียวกับพูดถึง ปีศาจ และวิญญาณ

นี่เป็นกฎที่กำหนดโดยสุดยอดผู้แข็งแกร่งของแต่ละดินแดน

แต่ภายใต้กฎย่อมมีช่องว่าง เช่นเดียวกับแสงสว่างที่ต้องมีเงา

ในป่าภูเขาใหญ่ใกล้กับสำนักเทพโลหิต มีสัตว์ปีศาจเข้ามาใกล้อาณาเขตของมนุษย์ทั่วไป

กระต่ายหิมะขนาดเท่าภูเขา กระโดดขึ้นสูงอีกครั้ง มุ่งไปข้างหน้า

ในเบื้องหน้าของมัน ในป่าภูเขาที่ปกคลุมด้วยเมฆหมอก มีเสียงดังใหญ่ดังขึ้น สะเทือนจนป่าสั่นไหว

“อ๊บ!”

คางคกขนาดเท่ากระต่ายหิมะ พุ่งออกมาจากภูเขาลึก

ชาวบ้านที่รอดชีวิตกำลังพากันหลบหนีอย่างหวาดกลัวในป่าบนภูเขาใหญ่ พวกเขาไม่สังเกตเห็นว่าบนหลังของคางคก มีเงาร่างงดงามยืนอยู่

กระต่ายหิมะชนเข้ากับคางคก สลายหมอกที่ลอยอยู่ในป่าภูเขาใหญ่ไปหมดสิ้น

กระต่ายหิมะเตะคางคกอย่างแรง ทำให้คางคกสับสนและอ้อนวอนด้วยความเจ็บปวด

“หยินเถาเอ๋อร์ เจ้ากล้าถีบคางคกของข้า!” เงาร่างงดงามบนหลังของคางคกตะโกนด้วยความโกรธ ปล่อยหมอกพิษหลากสีจากแขนเสื้อสีแดงเข้ม

กระต่ายหิมะหดตัวเล็กลง กลายเป็นกระต่ายธรรมดา หญิงสาวในชุดขาวที่เยือกเย็นดุจเทพเจ้าอุ้มกระต่ายไว้ในอ้อมแขน แขนเสื้อโบกสะบัด สลายหมอกพิษหลากสี พูดอย่างเย็นชา

“มู่เชียนเชียน คิดว่าหลายปีไม่เจอกัน เจ้าฝีมือเพิ่มขึ้นจนทำอะไรก็ได้งั้นหรือ? เจ้าอย่าลืมว่าที่นี่คือดินแดนหนานเหอ!”

“อ๊บ!” คางคกน้อยถูกถีบอีกครั้ง ร้องอ้อนวอน

หยินเถาเอ๋อร์ในชุดขาวเหมือนแสงจันทร์ พูดอย่างเย็นชา

“ถ้าเขามีฝีมือจริง ก็ให้มาหาข้าเถอะ”

“ถ้าเขามีฝีมือจริง ก็ให้มาหาข้าเถอะ…” มู่เชียนเชียนล้อเลียนด้วยเสียงเหมือนเด็ก พูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาท

“ขอให้เจ้าพบเจอกับหายนะวิบัติในครั้งต่อไป”

หยินเถาเอ๋อร์หน้าตาเย็นชา อุ้มกระต่ายในอ้อมแขน พูดอย่างเมินเฉยแล้วหมุนตัวกำลังจะจากไป

“แบร่ๆๆ…” มู่เชียนเชียนทำหน้ากวนใส่ หมอกคลุ้งไปทั่วร่าง เหมือนกำลังจะจากไปเช่นกัน

แต่เมื่อหยินเถาเอ๋อร์แห่งสำนักเทียนเหอหันหลังกลับ มู่เชียนเชียนก็โยนคางคกตัวน้อยออกไป ทันใดนั้นมันก็กระแทกเข้าที่หลังของหยินเถาเอ๋อร์

“นี่ โจมตีจากด้านหลัง” มู่เชียนเชียนหัวเราะเสียงดัง ร่างกายสลายหายไปในหมอกทันที

หยินเถาเอ๋อร์สีหน้าดุเดือด ตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว

“มู่เชียนเชียน!”