ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 600
บทที่ 600 การกลับมา
ที่ปลายทิศตะวันออกของหมู่บ้านมีการพูดคุยกันอย่างต่อเนื่อง
มีชาวบ้านบางคนปลอบใจหัวหน้าหมู่บ้านจ้าวฝูกุ่ย และมีพวกเกเรในหมู่บ้านที่ไม่ชอบจ้าวอู่เจียงพูดจาถากถาง
“หัวหน้าหมู่บ้านช่วยชีวิตคนโง่ กลับมาให้อาหารและที่อยู่ ตอนนี้ดูสิ มีประโยชน์อะไร เสียข้าวสารเปล่าๆ”
“คนโง่ๆ วันหนึ่ง ใครจะรู้ว่าจ้าวอู่หยางเคยทำอะไร อาจจะฆ่าคน ลักขโมย ทำชั่วทุกอย่าง พวกนักพรตของสำนักเทพโลหิตอาจจะพบความจริงเหล่านั้นแล้วฆ่าจ้าวอู่หยางก็ได้”
“ในหมู่บ้านยังมีผู้ที่ชื่นชอบคนโง่ๆ คนนี้อีก น่าเวทนาจริงๆ”
“…”
จ้าวต้าหลางลุกขึ้นยืนอย่างฉับพลัน ชี้ไปที่พวกเกเรในหมู่บ้านที่ปกติไม่ทำอะไรเลยแล้วตะโกนด้วยความโกรธ
“พวกเจ้ากล้าพูดอีกครั้งไหม!”
จ้าวต้าหลางมีร่างกายแข็งแรง และเป็นที่รู้จักในหมู่บ้านว่าเป็นนักสู้ คนที่พูดถากถางจึงลดเสียงลงและพูดพึมพำว่า
“พวกเราแค่พูดแทนหัวหน้าหมู่บ้าน ช่วยชีวิตคนแต่ไม่ได้อะไรกลับมา แล้วยังต้องเจอปัญหา ตอนนั้นไม่ควรช่วยจ้าวอู่หยางเป็นอย่างยิ่ง”
จ้าวต้าหลางโกรธมาก พับแขนเสื้อและกำหมัดเตรียมจะเข้าไปทำร้าย จ้าวฝูกุ่ยตบกล้องยาแล้วห้ามลูกชายคนโตของเขาเสียงเข้ม
“หาคนมาสองคน ไปกับข้า ไปดูสถานการณ์ที่หมู่บ้านอื่นกัน”
จ้าวฝูกุ่ยพ่นควันออกมาอย่างหนักหน่วง ยืนขึ้นอย่างสั่นคลอน จ้าวต้าหลางรีบเข้ามาพยุงแขนพ่อของเขา เขาตบมือจ้าวต้าหลางและส่ายหัว ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่นดูเหนื่อยล้ายิ่งขึ้น
ไม่ว่าจะอย่างไร ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้าน เขาต้องทำทุกอย่างเพื่อสำรวจสถานการณ์และตัดสินใจเพื่อประโยชน์ของหมู่บ้าน
“ท่านพ่อ! ดูนั่น!”
จ้าวฝูกุ่ยกำลังจะเดินทางไปยังหมู่บ้านอื่น ก็ได้ยินเสียงตะโกนของลูกชายคนโตและเสียงชาวบ้านที่ตื่นตระหนก
จ้าวอู่เจียงแตะเท้าลงเบาๆ เดินไปหาหัวหน้าหมู่บ้านจ้าวฝูกุ่ยอย่างสงบ
ดวงตาของจ้าวฝูกุ่ยสั่นไหว มีช่วงเวลาหนึ่งที่เขาดีใจ แต่กลับกลายเป็นความเศร้าในทันที
ในฐานะที่ดำรงตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านมาหลายปี เขาเคยพบเจอคนหลากหลายและเหตุการณ์แปลกๆ มามาก
ตั้งแต่วันที่เขาเก็บลูกชายคนโง่จ้าวอู่หยางมาเลี้ยงดู เขาก็รู้ว่าอาจมีวันหนึ่งที่ลูกชายจะไม่โง่อีกต่อไป จะกลับคืนความทรงจำและกลับมาเป็นเหมือนเดิม
ตอนนี้ที่เห็นลูกชายเดินมาหาเขา แม้จะมีรอยยิ้มอบอุ่น แต่ความไร้เดียงสาและโง่เขลาได้หายไปแล้ว
นี่หมายความว่าการเดินทางไปสำนักเทพโลหิต ลูกชายของเขาได้ความทรงจำที่หายไปกลับคืนมาแล้ว
และนั่นหมายความว่าลูกชายของเขากำลังจะออกเดินทางไปจากหมู่บ้านนี้
เหมือนกับลูกคนที่เจ็ดที่ชายชราเคยช่วย เขาหลอกเด็กๆ ว่าน้องชายคนที่เจ็ดไปเที่ยวในเมือง แต่จริงๆ แล้วชายหนุ่มผู้นั้นหายจากอาการบาดเจ็บและออกเดินทางไปยังดินแดนที่กว้างใหญ่กว่า ซึ่งอาจจะไม่กลับมาที่หมู่บ้านตระกูลจ้าวเล็กๆ แห่งนี้อีกเลยชั่วชีวิต
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า