ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 605

บทที่ 605 ชีวิตคือการแสดง

จ้าวอู่เจียง ชายชาวบ้านที่ไม่รู้ตัวว่าถูกจับตามอง เดินตามลำธารไปยังทิศทางปลายน้ำ ดูดซับพลังฟ้าดินไปตลอดทาง

ทันใดนั้น พืชพรรณเบื้องหน้าไม่ไกลเกิดการสั่นไหวและมีเสียงดังขึ้น

ชายร่างใหญ่ห้าคนกับหญิงสาวหนึ่งคน เดินออกมาจากพงหญ้าอย่างทุลักทุเล

ชายร่างใหญ่ทั้งห้าคน ผลักดันหญิงสาวในชุดขาวที่งดงามมาก แต่มีความเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง สองแขนของนางถูกมัดด้วยเชือกไว้ด้านหลัง ถูกชายร่างใหญ่ผลักไปข้างหน้า

ดูจากภาพที่เห็น เหมือนว่าพวกเขาเป็นโจรภูเขาที่ลักพาหญิงสาวจากครอบครัวในหมู่บ้านมานั้นเอง

“ท่านผู้กล้าหาญ ช่วยข้าด้วย!”

หญิงสาวเห็นจ้าวอู่เจียง ราวกับพบผู้ช่วยชีวิต นางร้องขอความช่วยเหลือด้วยเสียงแหบห้าว น้ำตาคลอเบ้า

ชายร่างใหญ่คนหนึ่งกระชากเชือกที่มัดหญิงสาวแน่นขึ้นและผลักนางต่อไป ส่วนอีกสี่คนมองจ้าวอู่เจียงด้วยสายตาโหดเหี้ยม พูดด้วยเสียงข่มขู่

“เจ้าหนู พวกเราเตือนเจ้า อย่ายุ่งเรื่องนี้!”

จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้วเล็กน้อย เกาหัว แล้วตอบอย่างจริงจัง

“รับทราบขอรับ”

จากนั้นเขาก็หันหลังเดินไปทันที โดยไม่มีการลังเลแม้แต่น้อย

ชายร่างใหญ่และหญิงสาวต่างตกตะลึง มองหน้ากันอย่างงงงวย

อ่า? ความเป็นผู้กล้าหาญของเจ้าหายไปไหน? เห็นหญิงสาวถูกโจรภูเขาลักพาตัวต่อหน้าต่อตา เจ้ากลับทำเช่นนี้ได้อย่างไร?

“เดี๋ยวก่อน!”

หยินเถาเอ๋อร์พุ่งเข้าชนด้านข้าง ทำให้ชายร่างใหญ่หนึ่งคนเสียหลัก นางร้องเสียงดัง

“ท่านผู้กล้าหาญ หนีเร็ว!”

จ้าวอู่เจียงถอยหลังหนึ่งก้าว แต่ไม่มีใครสังเกตว่าเงาของเขายังไม่ได้ถอยหลังตาม

เงาของเขาบิดเบี้ยวและเปลี่ยนเป็นหางจิ้งจอกหกหาง พุ่งไปกัดเงาของชายร่างใหญ่ทั้งห้าที่กำลังพุ่งเข้ามา

ในทันที ชายร่างใหญ่ทั้งห้ายังคงหยุดชะงักอยู่ในท่าทางโจมตีค้างเติ่ง ไม่ขยับเขยื้อน

ชายร่างใหญ่ทั้งห้าตกตะลึงและหวาดกลัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน พวกเขาไม่รู้สึกถึงแรงกดดันที่รุนแรง มีเพียงความรู้สึกถูกพันธนาการเบาๆ ที่ไม่อาจปฏิเสธได้

แต่การพันธนาการที่ดูเบานี้ ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามโคจรพลังอย่างไรก็ไม่สามารถทำลายได้

หยินเถาเอ๋อร์รู้สึกหนาวสั่น นางมองชายชาวบ้านที่ดูธรรมดาแล้วคิดว่าเขาไม่ใช่เพียงชาวบ้านธรรมดาอีกต่อไป เขาต้องมีสมบัติล้ำค่าอยู่กับตัวและพลังฝึกตนที่ไม่ธรรมดา แต่จำเป็นต้องแกล้งทำเป็นชาวบ้านธรรมดา เพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริงของตัวเองเท่านั้น