ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 63

บทที่ 63 พยายามเอาชนะใจ

เมื่อเห็นหลิ่วหมางคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว หลิวเฟิงก็ได้แต่ตกตะลึงอยู่ตรงนั้น เขาเล่าควรจะทำเช่นไรดี? ไม่ทันไรก็เห็นว่าอีกฝ่ายหันมาส่งสายตาอย่างผู้ชนะ ยิ่งทำให้เขาก็รู้สึกร้อนรนขึ้นไปอีก

หลิวเฟิงไม่เคยพ่ายแพ้ให้แก่ผู้ใดมาก่อน! เขาหัวเราะเยาะหยันอยู่ในใจ รีบคลานดิ๊ก ๆ เข้าไปคุกเข่าลงตรงหน้าจ้าวอู่เจียง สองมือถนอมประคองส่งถุงผ้าออกไปด้วยความอ่อนน้อม เลียนแบบท่าทางของหลิ่วหมางเสียทุกประการ

“ใต้เท้าจ้าว วันนี้ข้าน้อยมีของขวัญมามอบให้ท่าน…”

จ้าวอู่เจียงยืนทำหน้าประหลาดใจไม่คลาย รับของที่ทั้งสองคนส่งมาให้ ก่อนจะกล่าว

“พวกท่านลุกขึ้นเถอะ”

“ใต้เท้าจ้าวช่างมีจิตใจเมตตาอารี ขอบคุณมากขอรับ ใต้เท้าจ้าว!” หลิ่วหมางชิงพูดก่อน และลุกขึ้นยืน

หลิวเฟิงก็รีบพูดออกมาเช่นกัน

“ขอบพระคุณใต้เท้าจ้าวมากขอรับ”

เจ้าเชื่องช้ามากกว่าข้ามากนัก…หลิ่วหมางคิดด้วยความภาคภูมิใจขณะหันไปมองหน้าหลิวเฟิงด้วยสายตาเหยียดหยาม หลิวเฟิงจ้องมองกลับไป ในหัวใจรู้สึกโกรธแค้นยิ่งนัก

จ้าวอู่เจียงเปิดดูของที่บุรุษทั้งสองมอบให้ ก็ได้พบว่ากล่องไม้ของหลิ่วหมางบรรจุตั๋วแลกเงินมูลค่า 15,000 ตำลึงทอง พร้อมด้วยแผ่นป้ายที่ทำจากหยกและทองคำบริสุทธิ์แกะสลักเป็นคำว่า ‘หลิ่ว’ อยู่ด้านหน้า แกะสลักเป็นคำว่า ‘จิงซาง’ อย่างโดดเด่นเป็นสง่าอยู่ด้านหลัง

ส่วนในถุงผ้าของหลิวเฟิงภายในนั้นมีเพียง แผ่นป้ายทองคำดำขนาดเท่าฝ่ามือ แผ่นป้ายนี้ให้ความรู้สึกยามสัมผัสเย็นเฉียบราวกับหลอมขึ้นมาจากเหล็กทมิฬ บนแผ่นป้ายแกะสลักคำว่า ‘หลาง’ เอาไว้ทั้งสองฝั่ง

“ใต้เท้าจ้าว”

“จ้าวกงกง”

เสียงทักทายดังขึ้นจากหน้าประตู ย่อมต้องเป็นราชเลขาฝ่ายขวาหลิวเจ๋อกับหลิ่วว่านซานที่เดินเข้ามา

จ้าวอู่เจียงส่งยิ้มตอบกลับไป

“ใต้เท้าหลิ่ว ใต้เท้าหลิว”

ใต้เท้าหลิ่วอย่างนั้นหรือ? เฮอะ! ราชเลขาหลิวอดหัวเราะเย้ยหยันอยู่ในใจไม่ได้ มิน่าเล่า เขาจึงรู้สึกคุ้นหน้าอีกฝ่ายเหลือเกิน!

…

หลิ่วว่านซาน ขุนนางจากกรมคลังก็หันมามองอีกฝ่ายเช่นกัน หัวใจของเขาพลันกระตุกวูบ ราชเลขาฝ่ายขวาหลิวเจ๋อถึงกับเดินทางมาหาจ้าวอู่เจียงด้วยตนเองเชียวหรือ?

“ข้าน้อยหลิ่วว่านซาน ขุนนางจากกรมคลัง ขอคารวะท่านราชเลขาฝ่ายขวาหลิวเจ๋อ” เขาพยายามระงับความตระหนกในหัวใจ และประสานมือคำนับทำความเคารพราชเลขาหลิว

หลิวเจ๋อพยักหน้า และออกคำสั่ง

“พวกเจ้าถอยไปก่อน ข้ามีเรื่องต้องพูดคุยกับใต้เท้าจ้าว”

“ขอรับ” หลิ่วว่านซานประสานมือคำนับ และลากหลิ่วหมางผู้เป็นหลานกลับออกไปทางประตู พวกเขายืนรออย่างเงียบงันอยู่ที่ด้านนอก

เมื่อหลิวเฟิงเห็นพวกตระกูลหลิ่วต้องไปยืนซึมอยู่ด้านนอกก็ยกยิ้มมุมปาก สุดท้าย เขาก็เป็นผู้ชนะอยู่ดี… หัวใจของคุณชายหลิวพองโตด้วยความภาคภูมิใจ จนกระทั่งได้ยินท่านปู่ของตนเองกล่าวออกมา

“นี่คือป้ายประจำตัวของมี่ซูหลาง ซึ่งมีสถานะเหนือกว่าขุนนางขั้นหก”

จ้าวอู่เจียงหรี่ตาลง ดวงตาทอประกายระยิบระยับ อดถูมือไม่ได้ แม้ว่าขณะนี้ เขาจะมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าขันทีของวังหลัง แต่อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มก็ยังมีสถานะต่ำต้อยเกินกว่าจะเข้าร่วมการประชุมเช้าได้

แต่หากขันทีหนุ่มถือป้ายประจำมี่ซูหลางนี้ ก็ย่อมมีสิทธิ์เข้าร่วมรับฟังการประชุมในท้องพระโรงได้

นี่หมายความว่าเขาได้รับการเลื่อนขั้นแบบก้าวกระโดด!

“ใต้เท้าหลิว ของขวัญของท่านช่างล้ำค่าเป็นอย่างยิ่ง” จ้าวอู่เจียงยิ้มออกมาขณะเอ่ยอย่างนอบน้อม

“ใต้เท้าจ้าวสมควรได้รับแล้ว” ราชเลขาฝ่ายขวาหลิวเจ๋อพูดอย่างเป็นมิตร

“ข้าเชื่อมั่นในวิสัยทัศน์ของตู๋กูอี้เหอ รวมถึงสัญชาตญาณของตนเอง ในวังหลวงยามนี้เกิดคลื่นใต้น้ำมากมาย มีผู้คนไม่มากนักที่จะยืนฝั่งเดียวกัน…”

สภาพของแคว้นต้าเซี่ยในปัจจุบันไม่ต่างจากบ้านหลังคารั่ว ยามแดดสาดส่องลงมานั้นไม่เป็นไร แต่หากฝนตกลงมาเมื่อไหร่ก็ยากต่อการต้านทาน ขุนนางเฒ่าอย่างราชเลขาหลิวน่าจะพออ่านสถานการณ์บางอย่างออก มิเช่นนั้น เขาก็คงไม่พูดออกมาเช่นนี้…

จ้าวอู่เจียงถูนิ้วมือด้วยดวงตาเป็นประกาย คำพูดของราชเลขาหลิวบอกชัดว่าต้องการดึงขันทีหนุ่มมาเป็นพวกเดียวกัน และหากเป็นฝ่ายเดียวกันก็ยินดีสนับสนุนเขาอย่างเต็มกำลัง

ชายหนุ่มเคยไปจวนของตู๋กูอี้เหอมาแล้วสองครั้ง ครั้งแรกไปร่วมงานเลี้ยง อีกครั้งไปพบประมุขตระกูลตู๋กู และได้พบกับเสนาบดีกรมกลาโหม ผู้ตรวจการแผ่นดิน และเส้าชิงแห่งศาลต้าหลี่ภายในห้องหนังสือ สองในสามก็พยายามจะชักชวนตนไปเป็นพวก ราชเลขาฝ่ายขวาหลิวเจ๋อเองก็ไม่ต่างกัน เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ของแคว้นต้าเซี่ยในปัจจุบัน มีความลับซ่อนเร้นอยู่มากเกินไป…

และเป็นความลับที่จ้าวอู่เจียงยังไม่อาจล่วงรู้

หัวใจของจ้าวอู่เจียงกระตุกวูบ รอยยิ้มอบอุ่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะประสานมือคำนับให้แก่ราชเลขาฝ่ายขวาหลิวเจ๋อ