ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 704

บทที่ 704 ลูกค้า ผู้คุ้มกันและผู้ตามหาภรรยา

หูของจ้าวอู่เจียงขยับเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเบาๆ จากในห้องโดยสารของรถม้า

มีชายสองคนและหญิงหนึ่งคน

เสียงของชายคนหนึ่งเต็มไปด้วยพลัง อีกคนหนึ่งมีน้ำเสียงสุภาพแต่แฝงด้วยความรู้สึกกดดัน

ส่วนหญิงสาว คือเด็กสาวที่พูดกับเขาเมื่อครู่ เสียงของนางนุ่มนวลและอ่อนหวาน

รถม้าขับผ่านประตูเมืองเข้าไป

“น้องชาย เดินทางคนเดียวเช่นนี้ ไม่ทราบว่าเจออุปสรรคขัดขวางระหว่างทางบ้างหรือไม่?” ชายวัยกลางคนยิ้มแย้มอย่างอบอุ่น

จ้าวอู่เจียงเกาศีรษะ ยิ้มอย่างอ่อนโยนและตอบกลับไปอย่างซื่อๆ

“ก็มีอยู่บ้างขอรับ แต่ไม่เป็นปัญหาใหญ่ แก้ไขได้ก็แก้ไข แก้ไขไม่ได้ก็หนี”

เขาไม่ได้รู้สึกถึงความเป็นอันตรายหรือการคุกคามจากชายวัยกลางคนคนนี้

แต่คำถามของชายวัยกลางคนกลับมีความหมายแฝงนัยยะบางอย่าง

การสนทนาขณะนี้ดูเหมือนเป็นการพูดคุยธรรมดา แต่จริงๆ แล้วชายวัยกลางคนกำลังตรวจสอบความสามารถของจ้าวอู่เจียงอยู่ต่างหาก

ถ้าเขาแข็งแกร่งจริง ก็จะไม่เจออุปสรรคมากมาย ถ้าเขาอ่อนแอ ทุกที่ก็จะมีแต่อุปสรรคเต็มไปหมด

ชายวัยกลางคนพยักหน้าและกล่าวด้วยความรู้สึกย้อนวันวาน

“ก็เหมือนกับพี่ในสมัยหนุ่มๆ ที่ออกเดินทางคนเดียว ระหว่างทางต้องพบเจออุปสรรคไม่เคยน้อย ทุกครั้งที่จะแก้ไขต้องเหนื่อยมาก”

รถม้าเข้ามาในเมืองเมืองอวี้ตู่ ถนนปูด้วยหินแกรนิตสองข้างทางมีร้านสุราและร้านค้า เหมือนกับเมืองของมนุษย์ทั่วไป

แต่ไม่ว่าจะเป็นร้านสุราหรือร้านค้า ไม่มีไฟส่องสว่างเหมือนกับที่เห็นจากภายนอก

บรรยากาศในความมืดท่ามกลางหมอกเลือนลางดูน่ากลัวเป็นพิเศษ

ทันใดนั้น จ้าวอู่เจียงเห็นเงาของคนปรากฏขึ้นสองข้างทาง

คนเหล่านี้มีการแต่งกายหลากหลายรูปแบบ ส่วนใหญ่หน้าตาของผู้คนเหล่านั้นดูเบื่อหน่าย

บางคนหน้าซีด

“ขอถามท่านพี่ ท่านมีอาชีพอะไรหรือขอรับ?” จ้าวอู่เจียงจับรายละเอียดได้ว่าชายวัยกลางคนมาเมืองอวี้ตู่บ่อย จึงรีบสอบถามรายละเอียดโดยทันที

“ข้าเป็นเพียงผู้คุ้มกันคนหนึ่ง” ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าใจ

“ข้ามีหน้าที่คอยคุ้มครองคนเป็น รวมไปถึงคอยคุ้มครองวิญญาณที่มีความต้องการเดินทางเข้าออกเมืองอวี้ตู่แห่งนี้”

จ้าวอู่เจียงหรี่ตา ผู้คุ้มกัน? ทำไมฟังดูเหมือนเป็นผู้คุมผีมากกว่า?

“ท่านพี่ในครั้งนี้ ไม่ทราบว่ากำลังคุ้มครองคนเป็นหรือกำลังคุ้มครองวิญญาณขอรับ?” จ้าวอู่เจียงถามอย่างเป็นธรรมชาติ

“ครั้งนี้ข้ารับหน้าที่คุ้มครองคนเป็น เขาเป็นคนที่มีความรักฝังใจเป็นอย่างมาก ข้าเก็บค่าคุ้มครองเขาเพียงหินวิญญาณ 200 ก้อนเท่านั้น ไม่ได้เก็บมากมายอันใด เขาต้องการหาภรรยาที่ตายไป แต่เมืองอวี้ตู่ที่เต็มไปด้วยผีร้ายเช่นนี้ จะสามารถหาภรรยาพบเจอได้อย่างไร?”

“ข้าได้ยินว่าเหตุผลที่ท่านเมิ่งปั๋วสร้างเมืองอวี้ตู่ขึ้นมา ก็เพื่อตามหาวิญญาณของคนรักเก่าเช่นกัน แต่แม้เวลาผ่านไปนับพันปี ท่านเมิ่งปั๋วก็ไม่เคยพบวิญญาณของคนรักของตนเองเลย แล้วคนธรรมดาอย่างลูกค้าของข้าผู้นี้ จะสามารถทำสำเร็จได้อย่างไร?”

“แต่ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จก็อยู่ที่นั่นนะขอรับ” จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ความยึดติดลึกซึ้ง เป็นเรื่องที่น่าชื่นชมและน่าเศร้าใจในเวลาเดียวกัน” ชายวัยกลางคนส่ายศีรษะถอนหายใจ

“เมืองอวี้ตู่เต็มไปด้วยผีร้าย และยังมีคนมากมายที่มาพร้อมความยึดติด ยิ่งไปกว่านั้น ผีร้ายเหล่านี้ก็เคยเป็นคนที่มีความยึดติดเช่นกัน”