ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 721

บทที่ 721 หมอกฝน

ฝนตกหนัก หมอกฝนปกคลุม เม็ดฝนและความลึกลับแพร่กระจายไปทั่วเมืองอวี้ตู่

ในสายตาของจ้าวอู่เจียง เซี่ยเฉินซู ตงหนิง และเยว่เฉียนชุน ที่เคยมีชีวิตชีวา ตอนนี้กลิ้งออกมาจากรถม้า นอนนิ่งไม่ขยับ แช่อยู่ในน้ำฝน ลืมตาเบิกโพลงมองท้องฟ้าสีเทาเหมือนศพที่ตายอย่างจิตใจไม่สงบสามศพ

จ้าวอู่เจียงมองภาพที่น่าสะพรึงกลัวเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันกลับมามองเซี่ยเฉินซูและบัณฑิตตงหนิงที่ถูกเขาขัดขวาง

ตงหนิงถือกระบี่หัวผีสีดำ และฟันกระบี่ใส่เขาพร้อมกับตะโกนว่า

“เจ้าเป็นพวกของจอมโจรเยว่ด้วยหรือ?”

แสงเย็นยะเยือกพุ่งผ่านหมอกฝน ดวงตาของจ้าวอู่เจียงเปล่งแสงสีม่วง เขายกมือขึ้นตะปบ

“เคล้ง!”

เขาใช้มือตบคมกระบี่หัวผีปกป้องกลับไป น้ำฝนกระเซ็นกระจายเป็นละออง

จ้าวอู่เจียงพูดเสียงต่ำ

“ตงหนิง หยุดมือ”

ตงหนิงที่ถือกระบี่หัวผีดูเหมือนเต็มไปด้วยพลังการศึกษา แต่กลับถูกกลบด้วยความอาฆาต กระบี่ในมือฟันไม่หยุด

“เจ้าจอมโจร ตายซะ!!!”

จ้าวอู่เจียงขยับเท้าเลี่ยงการโจมตีอย่างรวดเร็ว

เซี่ยปี้อันและฟ่านอู๋จิ่วต่อสู้กันจนเสียงดังก้องไปทั่ว สายฝนหนักกลายเป็นม่านหมอก พลังแห่งการทำลายล้างกระจายเป็นวงกว้าง

ตงหนิงที่ถือกระบี่หัวผีฟันกระบี่อย่างดุร้ายและต่อเนื่อง ปากก็พูดแต่คำอาฆาตแค้น

จนกระทั่งตงหนิงตะโกนด้วยเสียงเศร้าใจ

“หนี่ผูซา ปล่อยศิษย์น้องข้าไป!”

เซี่ยเฉินซูนั่งคุกเข่าอยู่กลางสายฝน เสื้อผ้าและเส้นผมของนางเปียกปอน นางกอดแขนตัวเอง ร่างกายสั่นสะท้านและพูดไม่เป็นภาษา

“ศิษย์พี่ตง วิ่ง วิ่งเร็ว ศิษย์พี่ตง!”

“หนีไป ท่านต้องหนีไป!”

“ไม่ ไม่…”

“ท่านพ่อ! ท่านพ่ออยู่ไหน ท่านพ่อ!”

“ท่านพ่อ!”

“ท่านผู้อาวุโส ข้ามาตามคำขอของพี่เซี่ย เพื่อตามหาวิญญาณภรรยาผู้ล่วงลับของบัณฑิตตงหนิง”

“เฮ้อ ไม่น่าเชื่อว่าท่านจะพบจนได้” ฟ่านอู๋จิ่วในชุดคลุมดำดูเหมือนเงาผีในสายฝน มีเคียวใหญ่โผล่ขึ้นมาเบื้องหลังเขา

เขายกมือขึ้น ห้องโดยสารของรถม้าที่ล้มอยู่ข้างๆ ลอยขึ้น เซี่ยเฉินซู ตงหนิง และเยว่เฉียนชุนที่ร่างแข็งเหมือนศพคนตาย ลอยไปหาเซี่ยปี้อันที่เสื้อผ้าเปื้อนเลือด

ฟ่านอู๋จิ่วถอนหายใจและยิ้มขมขื่น

“บางทีการที่พี่เจ็ดเจอเจ้า อาจเป็นโชคชะตาฟ้าลิขิต”

จ้าวอู่เจียงค่อยๆ เข้าใจความจริงที่คลุมเครือ เขาโค้งคำนับด้วยความจริงใจและพูดว่า

“รบกวนท่านผู้อาวุโสช่วยอธิบายให้กระจ่างด้วยเถิดขอรับ”

“เจ้าคงเดาได้แล้วใช่หรือไม่?” ฟ่านอู๋จิ่วมองจ้าวอู่เจียงด้วยแววตาลึกซึ้ง

เซี่ยปี้ที่กำลังอันกอดเซี่ยเฉินซูอย่างแนบแน่นและปลอบนาง จู่ๆ เขาก็สะดุ้งและปล่อยมือ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงและพูดด้วยเสียงหนักแน่นว่า

“ฟ่านอู๋จิ่ว เจ้ามาทำอะไรที่นี่? วิญญาณภรรยาผู้ล่วงลับของตงหนิงพวกเราหาพบแล้ว เจ้าอยากจะพาวิญญาณนั้นไปหรือ?”

พลัน ดวงตาของฟ่านอู๋จิ่วสั่นสะท้าน เขาหันไปยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า

“พี่เจ็ด…”