ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 725

บทที่ 725 คนหนุ่มคนสาวชอบคิดมาก

สายฝนโปรยปรายลงมาหนักขึ้นเรื่อยๆ

จ้าวอู่เจียงเดินผ่านวิญญาณและภูตผีที่ลอยล่องอยู่ในเมืองอวี้ตู่ มุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของเมือง

เซี่ยปี้อันไม่ยอมเชื่อว่าบุตรสาวของเขา ซูซู และศิษย์ของเขา ตงหนิง ได้ตายไปแล้ว เขายังคงมีชีวิตอยู่ในความยึดมั่นที่พวกเขายังมีชีวิตอยู่

ตงหนิงถึงแม้จะตายไปแล้ว แต่ความยึดมั่นของเขายังไม่สลาย เขามุ่งมั่นที่จะหาวิญญาณที่หลงเหลือของภรรยาที่เสียชีวิตและต้องการปกป้องนาง

ดังนั้น จึงมีบัณฑิตที่หลงรักซูซูและผู้ฝึกฝนที่แข็งแกร่งอย่างเยว่เฉียนชุนกำเนิดขึ้นมา

จ้าวอู่เจียงไม่รู้ว่าเซี่ยปี้อันจะทำอย่างไรเมื่อเขารู้ความจริงอีกครั้ง

จะยังคงตกอยู่ในความยึดมั่นและไม่ยอมเชื่อ รับใช้วิญญาณของตงหนิงในการหาวิญญาณที่หลงเหลือของเซี่ยเฉินซู หรือจะยอมรับความจริงและกลับมาเป็นปกติ

ทุกคนมีทางเลือกของตนเอง จ้าวอู่เจียงเป็นแค่คนที่เดินผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นความบังเอิญหรือโชคชะตาที่นำพาเขาเข้ามาสู่เรื่องราวนี้

แต่เขาไม่ใช่คนในเรื่อง จึงไม่จำเป็นต้องหยุดอยู่ในเรื่องนี้

สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้คือการตักน้ำจากแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์หนึ่งถ้วยเพื่อใช้หล่อเลี้ยงวิญญาณของเขาในอนาคต

ฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ น้ำฝนเย็นเฉียบซัดใบหน้าเขาอย่างไร้ระเบียบ

ความหนาวเย็นซึมเข้าสู่กระดูก แต่ความร้อนแรงในใจของเขาก็ทำให้สายฝนระเหยไป

เขารู้สึกพึงพอใจกับการเปียกปอนไปทั้งตัว ฝนที่ไหลผ่านร่างกายเหมือนกับช่วยพัดพาเอาสิ่งที่หนักอึ้งและความกดดันทั้งหมดไหลลงสู่พื้นดินตามสายฝนเหล่านั้นไป

เกือบหนึ่งชั่วยามหลังจากนั้น ฝนเริ่มเบาบางลง

เขาเดินผ่านถนนและตรอกซอกซอย ฝ่าหมอกฝนและหมอกสีเทาของเมืองอวี้ตู่ จนมาถึงริมแม่น้ำสายหนึ่ง

น้ำในแม่น้ำใสเป็นสีเขียวมรกต มีสะพานไม้เชื่อมต่อไปยังฝั่งตรงข้าม

ใกล้ๆ สะพาน มีแผ่นหินสีเขียวที่มีตะไคร่น้ำเกาะติดอยู่

จ้าวอู่เจียงหรี่ตามองและลูบคาง เขาคิดว่า สะพานนี้น่าจะเป็นสะพานข้ามภพภูมิ และแผ่นหินนี้น่าจะเป็นแผ่นหินสามชาติ

เขาคิดถึงนิทานและตำนานที่เคยอ่านเกี่ยวกับเมืองอวี้ตู่ ซึ่งอธิบายถึงสถานที่เช่นนี้

ไม่ว่าจะเป็นแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ แม่น้ำเหลือง สะพานข้ามภพภูมิ หรือแผ่นหินสามชาติ

จ้าวอู่เจียงค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้แผ่นหินสามชาติและนั่งยองๆ เพื่อสังเกตรอยแตกและลวดลายบนแผ่นหิน

“เจ้าหนุ่ม รู้ไหมว่านี่คืออะไร?”

จ้าวอู่เจียงสังเกตหญิงชราผ่านสายตาและไม่รู้สึกถึงพลังใดๆ แต่เขารู้ดีว่ากฎของเมืองอวี้ตู่คือ คนที่ดูเหมือนจะรู้สึกตัวและพูดคุยได้ปกติมักจะไม่ใช่คนธรรมดา และมักจะมีพลังที่ไม่ธรรมดาเช่นกัน

เขามองดูเข็มที่ถูกลับบนแผ่นหินและกล่าวด้วยความเคารพ

“ท่านผู้อาวุโส ข้ารู้ ท่านต้องการสอนข้าเกี่ยวกับเรื่องฝนเหล็กให้เป็นเข็ม ถ้ามีความพยายามและความยึดมั่นที่ลึกซึ้ง สักวันหนึ่งก็จะประสบผลสำเร็จอย่างแน่นอน”

หญิงชราเบิกตากว้าง ไอเบาๆ และพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ข้าบอกให้เจ้าหลบไปให้ไกลๆ ไม่อย่างนั้น เมื่อข้าลับเข็มวิญญาณเสร็จ ข้าจะทิ่มเจ้าตายไม่รู้ตัว”

จ้าวอู่เจียงถอยหลังอย่างลำบากใจ เขารู้สึกว่าหญิงชราไม่น่าจะพูดเล่น เขาจึงก้มหัวเคารพและวิ่งข้ามสะพานไปยังฝั่งตรงข้ามโดยทันที

หญิงชราถอนหายใจและลับเข็มต่อไป ใต้สะพานแม่น้ำกลับมามีบรรยากาศที่เงียบสงบอีกครั้ง ในทันใดนั้น มีพรายน้ำโผล่ขึ้นมามองจ้าวอู่เจียงด้วยดวงตาเป็นประกาย

หญิงชราจ้องมองพวกมันอย่างดุร้าย พรายน้ำตกใจและจมหายไปในน้ำทันที

พวกมันเพียงแค่อยากแบ่งพลังวิญญาณที่มีค่าของจ้าวอู่เจียง แต่ไม่คาดคิดว่าจะเจอกับเทพเจ้าที่ออกมาเดินท่องราตรีเช่นนี้