ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 768

บทที่ 768 เสียงแห่งอารมณ์

ความอ่อนหวานพลิ้วไหว มือสัมผัสที่นุ่มนวลชวนให้ใจสั่น

ใบหน้าของเซวียนหยวนจิ้งที่งดงามดุจภาพวาดเริ่มระเรื่อด้วยสีชมพูอ่อน นางกลั้นเสียงครางออกมาเบาๆ ราวกับแฝงความไม่พอใจเล็กน้อย

นางตัดสินใจที่จะตอบโต้กลับไปบ้าง

นางจับมือของจ้าวอู่เจียงที่ลูบไล้อยู่

แต่การต่อสู้ระหว่างพวกเขาไม่ได้ยืดเยื้อยาวนานนัก

ทั้งสองแยกริมฝีปากออกจากกัน สายใยบางๆ ที่เชื่อมระหว่างพวกเขายังคงมองเห็นได้

เซวียนหยวนจิ้งหายใจอย่างหนักขึ้นเล็กน้อย ขณะที่จ้าวอู่เจียงค่อยๆ ลูบไล้แผ่นหลังและเอวของนางด้วยรอยยิ้มยั่วเย้า

“ขอภรรยานำทางข้ากลับบ้านด้วย” จ้าวอู่เจียงพูดพร้อมกับยิ้มบางๆ

เซวียนหยวนจิ้งครางเบาๆ ด้วยความเขินอาย ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ

แต่ร่างกายของนางกลับเอนตัวไปข้างหน้า ขาขาวเรียวยาวของนางขยับขึ้นมาเกี่ยวเอวของจ้าวอู่เจียงไว้

มีเสียงลมหอบเบาๆ เสียงครางหวานๆ และเสียงหายใจที่หนักหน่วงขึ้น

นอกวิหาร ลมกลางคืนพัดเบาๆ ขณะที่ภายในวิหาร ความใกล้ชิดและเสียงกระซิบเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

…

“ท่านพี่ ทำไมเราต้องพักอยู่ในชั้นที่เก้าของดินแดนลับเต๋อเหลียนนี้ด้วย?”

ในถ้ำแห่งหนึ่งที่อยู่บนกลีบดอกบัวที่เก้าของดินแดนลับเต๋อเหลียน หวังจวิ้นหลางแห่งตระกูลหวังจากอาณาจักรเทพตอนกลางแสดงสีหน้าสงสัย

หวังซี ผู้มีเส้นผมสีเงินเปล่งประกายและใบหน้าที่เย็นชาเหมือนน้ำแข็ง กำลังนั่งหลับตาฝึกฝนอยู่ เมื่อได้ยินคำถามของชายหนุ่ม นางไม่ได้ตอบกลับโดยทันที

“ในชั้นที่เก้าของดินแดนลับเต๋อเหลียนนี้ ถ้ำที่สามารถเปิดได้ ซากปรักหักพังที่สามารถเข้าถึงได้ ล้วนถูกสำรวจมาแล้วทั้งสิ้น สมบัติจำนวนมากมายถูกเคลื่อนย้ายออกไปหมดแล้ว ทำไมเรายังต้องรอให้ซากปรักหักพังโบราณเปิดออกหลังจากที่ฟ้าสางด้วยไม่ทราบ?”

“แม้ว่าจะเปิดออก ก็เหมือนกับครั้งก่อนๆ ที่เคยเปิด ถึงจะมีทางเข้า แต่ก็ไม่สามารถเข้าไปได้อยู่ดี”

หวังจวิ้นหลางหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาเริ่มขาวซีดเล็กน้อย เขารู้สึกประหลาดใจที่ปู่ของเขาไม่ได้แจ้งข่าวนี้ให้เขาทราบโดยตรง และยังคงตกใจที่พี่สาวของเขา หวังซี ยังคงเรียกปู่ของพวกเขาด้วยคำเรียกว่าท่านหัวหน้าตระกูล โดยไม่เคยใช้คำว่าปู่เลยแม้แต่ครั้งเดียว

“นอกจากนี้ วันนี้ตอนกลางวัน ในชั้นที่เก้าของดินแดนลับเต๋อเหลียน เจ้าได้ไปก่อกวนจูกัดเซี่ยวไป๋แห่งหอสมบัติหมื่นวัตถุ ซึ่งเจ้าไม่ควรทำเช่นนั้น” หวังซีกล่าวขณะสะบัดเส้นผมสีเงินของนางเบาๆ

“ถ้าทำให้เขาไม่พอใจก็ช่างเถอะ” หวังจวิ้นหลางพูดด้วยน้ำเสียงไม่แยแส

“หอสมบัติหมื่นวัตถุที่มีต้นกำเนิดจากการเป็นสมาคมพ่อค้า สืบทอดมาก็แค่พันปี ตระกูลหวังของเราเป็นตระกูลที่สืบทอดมายาวนานและมีฐานะที่แข็งแกร่งมาก การที่ข้าก่อกวนจูกัดเซี่ยวไป๋ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร”

หวังซีเพียงส่ายศีรษะเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไรต่อ นางรู้ดีว่าน้องชายของนางที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ ยกเว้นตระกูลหลู่ ตระกูลหลี่ และสำนักเติมฟ้าแล้ว เขาไม่เคยให้ความสำคัญกับผู้ใดเลย

ในชีวิตประจำวัน เขามักจะหยิ่งยโส และยิ่งเป็นเช่นนั้นมากขึ้นเมื่อออกมาข้างนอก

“เจ้าโง่จูกัดเซี่ยวไป๋ผู้นั้น ดูเหมือนจะมีความขัดแย้งกับพี่เขย ข้าจึงไม่สามารถอดทนได้ เมื่อเขากล้าเยาะเย้ยพี่เขยต่อหน้าข้าว่าเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก ข้าก็ต้องลงมือกับเขาแน่นอน” หวังจวิ้นหลางกล่าวโดยคิดว่าพี่สาวของเขาอาจไม่พอใจ จึงพยายามอธิบายด้วยเหตุผลที่สมควร

“หนี่ผูซาไม่ใช่พี่เขยของเจ้า” หวังซีตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชามากกว่าเดิม

“แต่…” หวังจวิ้นหลางกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเขารู้สึกถึงความเย็นชาในน้ำเสียงของพี่สาว เขาก็รีบปิดปากเงียบ แต่ในใจของเขายังคงบ่นว่า ทำไมถึงเรียกว่า “พี่เขย” ไม่ได้ ในเมื่อพวกเขามีพันธะสัญญากันอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?