ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 770

บทที่ 770 การถกเถียงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

จ้าวอู่เจียงและหลินหลางเดินเคียงข้างกัน

หลินหลางสวมชุดกระโปรงสีม่วงอ่อน ร่างกายสูงเพรียวซึ่งสูงเพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับจ้าวอู่เจียง

นางถือตะเกียงที่ส่องแสงสั่นไหวเบาๆ จากสายลมยามค่ำคืน

“ข้าไม่ได้มารบกวนท่านใช่ไหม?” หลินหลางถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“คำพูดนี้ฟังดูแปลกหู ต้องลงโทษเสียหน่อย” จ้าวอู่เจียงโอบเอวของหลินหลางและดึงนางเข้ามาในอ้อมกอดเบาๆ

“ท่านไม่กลัวว่าพวกเขาจะเห็นหรือ?” หลินหลางพูดด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความกังวล แม้ว่านางจะรู้สึกอบอุ่นในอ้อมกอดของเขา แต่ก็ยังเกรงว่าคนอื่นจะเห็นและทำให้ตัวตนของจ้าวอู่เจียงถูกเปิดเผย

ในขณะนั้นที่จ้าวอู่เจียงดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด ความร้อนแรงภายในใจของนางก็ลุกโชนขึ้นมา

หากไม่ต้องหลบซ่อนเช่นนี้ คงจะดีไม่น้อย

“พวกเขาหลับกันหมดแล้ว” จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างอ่อนโยนและพาหลินหลางเดินไปยังที่พักชั่วคราว

“แล้วถ้ามีคนเห็นล่ะ?” หลินหลางพิงตัวกับจ้าวอู่เจียง ความอบอุ่นและกลิ่นหอมของเขาทำให้นางหลงใหล แม้จะรู้ว่าไม่ควรปล่อยตัวปล่อยใจ แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะปล่อยให้ตัวเองล่องลอยไปกับความเพ้อฝัน

“ถ้ามีผู้ใดเห็นแล้วจะทำไม?” เมื่อทั้งสองมาถึงที่พัก จ้าวอู่เจียงรวบขาของหลินหลางขึ้นและอุ้มนางไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบชิด พลางพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ผู้ใดมันจะกล้าพูดอะไรหรือ?”

หลินหลางโอบคอของจ้าวอู่เจียง ดวงตาของนางเปล่งประกายด้วยความหวานฉ่ำ

“ข้าจะดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับแก่นปีศาจของเจ้า” จ้าวอู่เจียงวางหลินหลางลงบนเตียงที่สร้างจากโต๊ะไม้ ซึ่งตั้งอยู่ในที่พักชั่วคราว ทุกอย่างในที่นี่ดูเรียบง่ายและสิ่งของที่มีค่าได้ถูกขนย้ายออกไปหมดแล้ว

“ข้าหลอกท่าน” หลินหลางจ้องมองไปยังจ้าวอู่เจียง ดวงตาของนางฉายแววความรักและความคิดถึงที่ไม่อาจปกปิดได้

“ข้าแค่คิดถึงท่าน”

นางคิดถึงจ้าวอู่เจียง และใช้ข้ออ้างนี้เพื่อได้พบเขา

“ข้าก็คิดถึงเจ้าเช่นกัน” จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างอ่อนโยน ขณะที่หลินหลางนอนพิงอ้อมกอดของเขา

“ไม่ทราบว่าท่านกล้าพูดเช่นนี้ต่อหน้าเซวียนหยวนจิ้งหรือไม่?” หลินหลางพูดด้วยรอยยิ้ม

“ต้องกล้าแน่นอน” จ้าวอู่เจียงกล่าวอย่างจริงจัง

“พวกเจ้าทั้งสองคนเป็นสตรีของข้า และมีความสำคัญต่อข้าทั้งคู่ แม้เวลานี้ไม่เหมาะสม และหลายสิ่งต้องเก็บเป็นความลับ แต่ข้า จ้าวอู่เจียง ไม่เคยคิดปิดบังอะไรต่อเจ้าทั้งสอง นางรู้เรื่องเจ้า และเจ้าก็รู้เรื่องนาง”

คำพูดของจ้าวอู่เจียงทำให้หลินหลางรู้สึกอบอุ่นใจ นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดในใจ

“ยังมีอีกสองข้อ เจ้าพยายามยั่วให้ข้าหลงใหล และการที่เจ้าหายใจถี่แม้ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย นี่ถือเป็นความผิดข้อสี่และห้า”

“แต่ว่าท่านเป็นคนเริ่มก่อน…” หลินหลางเริ่มหายใจหนักขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ชุดของนางค่อยๆ ถูกถอดออกทีละชิ้น

“ถ้าอยากหาความผิด ก็ไม่ยากที่จะหาเหตุผล” จ้าวอู่เจียงพูดพร้อมกับส่ายศีรษะไปมา หลินหลางพยายามจะจูบเขาแต่ถูกหลบเลี่ยงทุกครั้ง

ใบหน้าของหลินหลางเต็มไปด้วยความอายและความน้อยใจ นางรู้ว่านางไม่อาจโต้เถียงจ้าวอู่เจียงได้ และพูดด้วยความเขินอายขึ้นในที่สุดว่า

“ข้าไม่อยากเถียงกับท่านแล้ว”

“ไม่ได้” จ้าวอู่เจียงหยุดการส่ายศีรษะ และพูดด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า

“เจ้าต้องเถียงกับข้า เจ้าไม่อาจหนีเรื่องนี้ไปได้”

ทั้งสองหายใจรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

“ท่านมันร้ายกาจจริงๆ…” หลินหลางพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความปรารถนา แต่ก่อนที่นางจะพูดจบ คำพูดของนางก็ถูกกลืนหายไปพร้อมกับจูบของจ้าวอู่เจียง

การจูบกันอย่างเร่าร้อนของพวกเขาจุดไฟแห่งความรักจนลุกโชนร้อนแรง

ในพริบตาเดียว เสื้อผ้าทั้งหมดของพวกเขาถูกถอดจนหมดสิ้น เสื้อคลุมชั้นนอก ชุดชั้นใน ทั้งหมดหล่นอยู่บนพื้นอย่างกระจัดกระจาย