ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 86

บทที่ 86 สาบานว่าจะฆ่าจ้าวอู่เจียงให้ได้

“น้องจ้าว ไม่ทราบว่าเจ้าสนใจในกระบี่เล่มนี้หรือ?”

ฉีหลินเห็นกับตาว่าจ้าวอู่เจียงถึงกับเดินขึ้นไปสำรวจกระบี่บนเวที และเขาก็มองผู้คนในห้องประมูลด้วยสายตาดุดันอำมหิต

จ้าวอู่เจียงผงกศีรษะ

“ข้าเองก็อยากจะเป็นอย่างพี่ฉีเช่นกัน มือกระบี่มักจะมีจิตใจรักอิสระเสรี และสามารถหลบหนีความวุ่นวายของโลกหล้าได้ด้วยกระบี่ของตนเอง”

ฉีหลินเอื้อมมือไปสัมผัสกระบี่มังกรฟ้าที่แตกหักอยู่ในกล่องไม้แผ่วเบา เพียงพริบตาเดียวเท่านั้น เขาก็ไม่สามารถละมือออกจากกระบี่เล่มนี้ได้อีกต่อไป

ในจังหวะที่ฉีหลินสัมผัสกับกระบี่มังกรฟ้า จ้าวอู่เจียงก็รู้สึกได้ว่าคนทั้งห้องประมูลตกอยู่ภายใต้พลังกดดันและการคุกคามจากจิตสังหารของตัวกระบี่

ฉีหลินยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับพูดว่า

“กระบี่มังกรฟ้ามีพลังทำลายล้างสูงส่งมากเกินไป ยังไม่เหมาะสมสำหรับเจ้าในตอนนี้”

เฟิงอวิ๋นไฉมองผู้คนที่อยู่ในห้องประมูล ประสานมือคำนับ และกล่าวว่า

“ต้องขออภัยทุกท่านด้วย วันนี้การประมูลจบลงแล้ว หอการค้าเจียงตู่ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้การสนับสนุน พวกเราได้เตรียมอาหารรับรองพวกท่านเอาไว้แล้ว เชิญเลย”

บรรดาผู้เข้าร่วมการประมูลคำนับตอบกลับ และเริ่มแยกย้าย ภายใต้การนำทางของเจ้าหน้าที่ระดับสูงในหอการค้า ทุกคนเดินตรงไปยังส่วนจัดงานเลี้ยงอาหาร ที่มีบรรยากาศรื่นเริงและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

หลายคนยังแอบหันมองไปที่จ้าวอู่เจียง พวกเขามีความคิดว่าหากงานเลี้ยงจบลงเมื่อไหร่ พวกเขาก็อยากจะทำความรู้จักกับจ้าวอู่เจียงให้ดีมากขึ้น คนเช่นนี้เหมาะต่อการสานสัมพันธ์อย่างยิ่ง

ฉีหลินกับจ้าวอู่เจียงเดินกันไปพลางพูดคุยกันไปพลาง ฉีหลินบอกให้จ้าวอู่เจียงรู้ว่าเขาจะมอบกระบี่เล่มนี้ให้แก่อีกฝ่ายแน่นอนเมื่อพลังอันชั่วร้ายในตัวกระบี่สูญสลายไปหมดสิ้นแล้ว

เฟิงอวิ๋นไฉกำชับกับบุตรสาวอย่างเฟิงซิ่วเอ๋อร์ว่า หลังจากนี้ให้ทำการติดต่อกับจ้าวอู่เจียง และคบหาเขาเป็นมิตรสหายให้ได้

…

ในงานเลี้ยง ทุกคนชนจอกสุรา และแลกเปลี่ยนประสบการณ์ส่วนตัวด้วยความสนุกสนาน

ผู้คนจำนวนไม่น้อยยกจอกสุราให้แก่จ้าวอู่เจียงเพื่อหวังจะเข้ามาตีสนิทบุรุษหนุ่ม

เฟิงอวิ๋นไฉกับฉีหลินพูดคุยกันอย่างสนิทสนม ทั้งสองคนวางแผนจะร่วมมืออะไรบางอย่างกันอยู่

หอการค้าเจียงตู่มีความมั่งคั่งร่ำรวย และต้องการเป็นพันธมิตรกับสำนักมังกรเกล็ดศิลาเพื่อให้ได้รับการคุ้มครอง นอกจากนั้นแล้ว ยังถือเป็นการขยายธุรกิจและสามารถกระทำเรื่องที่ไม่สามารถกระทำได้ในแสงสว่างอีกด้วย

เฟิงซิ่วเอ๋อร์นั่งอยู่เคียงข้างจ้าวอู่เจียง ใบหน้าของนางกลายเป็นสีชมพูระเรื่อด้วยฤทธิ์สุรา หญิงสาวจ้องมองบุรุษหนุ่มข้างกายด้วยแววตาหวานหยาดเยิ้ม

ผู้คนในงานเลี้ยงดื่มด่ำไปกับสุราและอาหารเลิศรส

เมื่องานเลี้ยงได้ดำเนินมาถึงจุดหนึ่ง

จ้าวอู่เจียงก็ลุกขึ้นยืนกล่าวคำอำลา ในวังหลวงยังมีงานอีกมากมายให้กลับไปจัดการ ความตายของเฉินอันปังเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เพราะความตายของเฉินอันปังจะส่งผลกระทบตามมาใหญ่หลวงยิ่ง

“ใต้เท้าจ้าว ให้ข้าน้อยออกไปส่งท่านเถอะ” เฟิงซิ่วเอ๋อร์รีบลุกขึ้นยืน เมื่อผู้คนร่วมโต๊ะส่งเสียงหัวเราะหยอกเย้า สองแก้มของนางก็ยิ่งกลายเป็นสีชมพูมากขึ้น

จ้าวอู่เจียงเดินเคียงคู่ไปพร้อมกับเฟิงซิ่วเอ๋อร์ออกไปสู่ด้านนอกของหอการค้าเจียงตู่

ถึงแม้จะล่วงเกินฉีหลินไม่ได้ แต่ฉินเฉินก็มั่นใจว่าตนสามารถล่วงเกินจ้าวอู่เจียงได้!

แม้ฉากหน้าฉีหลินจะเรียกหาจ้าวอู่เจียงเป็นมิตรสหายและน้องชาย แต่ฉินเฉินวิเคราะห์ดูแล้ว นั่นคงจะเป็นการพูดล้อเล่นกันเสียมากกว่า

เพราะในความเป็นจริง จ้าวอู่เจียงก็คงเป็นเพียงข้ารับใช้ที่ฉีหลินส่งตัวมาประมูลกระบี่แทนตนเป็นแน่แท้ ฉีหลินจึงต้องออกหน้าช่วยเหลือลูกสมุนของตนเช่นนี้

หากจ้าวอู่เจียงเป็นมิตรสหายหรือน้องชายร่วมสาบานของฉีหลินจริง ๆ แล้ว ไยจึงไม่มีผู้ใดเคยได้ยินชื่อเสียงของจ้าวอู่เจียงมาก่อนเล่า?

ครั้งสุดท้ายที่ฉีหลินมายังหอการค้า เขาก็ไม่เห็นว่าจะพาจ้าวอู่เจียงติดตามมาด้วยสักหน่อย

อีกอย่าง คนอย่างฉีหลินผู้เป็นเจ้าสำนักมังกรเกล็ดศิลา บรรดาผู้คนที่เขาพบปะด้วยหากไม่ใช่ขุนนางใหญ่ ก็ต้องเป็นมหาเศรษฐีไม่ใช่หรือ? แล้วจ้าวอู่เจียงเป็นตัวอะไรกัน?

ฉินเฉินเติบโตมาในนครหลวงตั้งแต่เด็ก ตระกูลของเขาเป็นตระกูลใหญ่คับเมือง แต่กลับไม่เคยได้ยินชื่อตระกูลจ้าวในแวดวงสังคมของตระกูลใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลในนครหลวงมาก่อน!

หึหึ ไม่ว่าจ้าวอู่เจียงจะเป็นใครก็ตาม แต่การล่วงเกินเขาก็นับเป็นเรื่องโง่เขลาอย่างยิ่ง เขาคือฉินเฉินผู้เป็นถึงสมาชิกตระกูลฉินแห่งนครหลวง! จ้าวอู่เจียงย่อมไม่สามารถเทียบเคียงกับคุณชายฉินผู้นี้ได้เลยแม้แต่น้อย!

ไอ้เจ้านั่นมันถึงกับลอยหน้าลอยตาแตะต้องสตรีของเขา สงสัยคงไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้วจริง ๆ… ฉินเฉินคิดด้วยความอาฆาตแค้น ใบหน้าบิดเบี้ยวจนน่าเกลียดน่ากลัวอย่างสุดพรรณนา

…

ด้านนอกหอฝู๋เจี๋ย

“คุณชายจ้าว คุณชายจ้าว ได้โปรดหยุดก่อน” ในขณะที่เดินออกมาจากหอการค้าเจียงตู่ จ้าวอู่เจียงก็ได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นหูดังขัดขึ้นเสียก่อน