ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 864

บทที่ 864 วิชาเข็มลึกลับไท่อี่

“หลังจากที่นักบวชน้อยพูดจบ ดวงตาของเขาหยุดเคลื่อนไหว และร่างกายก็แข็งทื่อ

จากนั้นเขาล้มลงกับพื้นและกลับกลายเป็นภาพวาดภาพหนึ่ง

จ้าวอู่เจียงสะดุ้งตกใจ พร้อมกับนักบวชน้อยที่กลายเป็นกระดาษภาพ ร่างเขาที่อยู่ในโลงก็หายไป และสภาพแววล้อมตรงหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปด้วย

กลายเป็นว่า เขายังคงยืนอยู่หน้าประตูวัด

“จ้าวอู่เจียงจะเข้าไปดูข้างในหรือไม่?” หลี่ฉวนจวินสังเกตว่า จ้าวอู่เจียงจ้องไปยังจุดหนึ่งในวัดอย่างจดจ่อ เขาเลนคิดว่าจ้าวอู่เจียงอาจสนใจสิ่งนั้น

“ไม่” จ้าวอู่เจียงสูดลมหายใจเข้าลึก และส่ายศีรษะปฏิเสธช้า ๆ

“อู่เจียง วันนี้เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า?” เซวียนหยวนจิ้งถามด้วยความกังวล นางเฝ้ามองเขามาทั้งวัน จ้าวอู่เจียงเหมือนจะผิดแปลกไปจากปกติ

จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหัวอย่างช้า ๆ อีกรอบ แล้วนั่งลงบนพื้น

“ข้าอยากอยู่เงียบ ๆ สักหน่อย”

เซวียนหยวนจิ้งสงสัย “ข้าจะอยู่นี่ด้วย”

จ้าวอู่เจียงยิ้มเล็กน้อยพลางเลิกคิ้วมองเซวียนหยวนจิ้ง แสดงท่าทีว่าตนไม่เป็นอะไรจริง ๆ

เขานั่งลง ลูบคางใช้ความคิด ใช้วิธีคิดที่เขาไม่ได้ใช้มานานแล้ว…

ถ้าเขาคือคนเบื้องหลัง เขาจะทำอะไรต่อไป? เป้าหมายของเขาคืออะไร?

ความคิดของจ้าวอู่เจียงพลุ่งพล่าน

หากเขาเป็นเพียงหุ่นเชิด คนเบื้องหลังต้องการจะทำอะไร? การควบคุมเขามีเป้าหมายเพื่ออะไร?

แม้ความคิดของเขาจะเป็นอิสระ แต่คนเบื้องหลังสามารถส่งผลต่อจิตใจของเขาได้หรือไม่?

เช่นการย้ำว่าเขาคือเทพอสูรกลับชาติมาเกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็เป็นฝีมือผู้อยู่เบื้องหลัง?

ถ้าเช่นนั้น เป้าหมายของการกระทำคืออะไร?

ให้คนอื่นเชื่อว่าเขาคือเทพอสูรกลับชาติมาเกิด ให้เขาเชื่อว่าตัวเองคือเทพอสูรกลับชาติมาเกิด หากทำเช่นนี้ จะต้องการอะไรจากเขากัน?

การทำให้เขามีสถานะเป็นเทพอสูรกลับชาติมาเกิดเพื่อแสวงหาบางสิ่งบางอย่างอย่างนั่นหรือ?

เป็นของที่เทพอสูรทิ้งไว้?

เทพอสูรทิ้งอะไรไว้?

ทิ้งพลังกลืนสวรรค์ไว้? แล้วยังมีคัมภีร์ลับอื่น ๆ อีกหรือไม่?

หรือทิ้งร่างเอาไว้? ทิ้งสมบัติอะไรไว้บ้าง?

หรือคนเบื้องหลังต้องการสิ่งเหล่านี้?

ความคิดในหัวของจ้าวอู่เจียงเริ่มหมุนวนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนการดึงปมปัญหาออกทีละเล็กทีละน้อย

ไม่เพียงคันที่เขากำลังถือ แต่สายเบ็ดของเขาทุกคันขาดหมดสิ้น

ความตกใจและเคียดแค้นฉายชัดบนใบหน้าที่เริ่มบิดเบี้ยว

“เจ้าลูกอกตัญญู! เจ้าเป็นพวกทำลายตัวเอง! หากไม่มีสถานะของการเป็นเทพอสูรกลับชาติมาเกิด เจ้าก็เป็นแค่คนธรรมดา! เจ้าจะไม่มีอะไรเลย!”

……

“เขาไม่เคยเป็นเทพอสูรกลับชาติมาเกิด”

ภายในห้องหนังสือของหลู่จง ภาพที่ติดอยู่บนผนังเริ่มลุกไหม้ทีละแผ่น ทั้งรูปนักบวชน้อย ชายชรา และมือกระบี่…

หลู่จงนั่งอยู่ท่ามกลางกองเพลิง แย้มยิ้มเป็นสุขเหมือนเข้าใจทุกสิ่ง

……

บริเวณเขตต้องห้ามของสำนักเติมฟ้า ผู้เฒ่ามองออกไปด้วยสายตาลึกล้ำพลางยิ้มอิ่มเอม

“อาอู๋…”

เสียงหัวเราะของเขาดังขึ้นเรื่อย ๆ

วันนั้น สำนักเติมฟ้าเกิดเหตุวุ่นวาย ข่าวลับแพร่สะพัดไปทั่วในหมู่ผู้อาวุโสและเจ้าสำนัก

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป สำนักเติมฟ้าจะเริ่มดำเนินการตามแผนฟื้นฟ้าทลายสวรรค์”