ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 879

บทที่ 879 เลขลึกลับ

ชั่วพริบตา พลังปีศาจและพลังวิญญาณในร่างของจ้าวอู่เจียงพลุ่งพล่าน ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีม่วง บรรยากาศรอบลึกล้ำแผ่ซ่าน

กระดูกขาวที่จับข้อเท้าของเขาไว้บีบแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

จ้าวอู่เจียงหันมอง

ทรายดำเหลืองพลิกกลับ โครงกระดูกมากมายทั้งแตกหักและสมบูรณ์วิ่งมาหาเขา

โครงกระดูกที่สมบูรณ์สลัดทรายออกจากร่างทุกย่างก้าว กระดูกขาวสลายไปทีละนิด ส่วนใหญ่ยังไม่ทันเข้าใกล้จ้าวอู่เจียงได้ก็กลายเป็นเถ้ากระดูกโปรยปรายเต็มท้องฟ้าแล้ว

แต่แม้จะเป็นเช่นนั้น โครงกระดูกที่สมบูรณ์จำนวนไม่น้อยก็ยังวิ่งมาอย่างไม่ลังเล

ส่วนโครงกระดูกที่แตกจนเหลือแค่แขนหรือขาเดียว แม้จะไม่สลายไป ก็ยังเดินโซเซมาหา

เถ้ากระดูกเหมือนฝุ่นควัน ค่อย ๆ ปกคลุมภูเขาร้าง รวมทั้งบดบังร่างของจ้าวอู่เจียงไว้ด้วย

สายฟ้าสีเงินแปลบปลาบในมือเขา สีหน้าของเขาเคร่งเครียด ไม่รู้ว่าปรากฏการณ์ประหลาดนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร

ท่ามกลางม่านควันของเถ้ากระดูก โครงกระดูกที่สมบูรณ์สลายไปไม่ เหลือแล้วสักชิ้นแล้ว เหมือนจะต้องมีส่วนที่ขาดหายถึงจะคงสภาพกระดูกขาวดิ้นรนอยู่ต่อได้

จ้าวอู่เจียงมองแขนขาที่ขาดกระจัดกระจาย เหมือนว่าแขนขาที่ขาดกระจัดกระจายเหล่านี้ก็กำลังจ้องมองเขาเช่นกัน

กระดูกแขนสีขาวที่กำข้อเท้าของเขาคลายออก เสียงคนครวญครางต่ำ ๆ ตามด้วยเสียงขลุ่ยดินที่ฟังราวกับกำลังร่ำไห้แว่วมา

แล้วขลุ่ยดินโบราณสีน้ำตาลก็ลอยขึ้นมาตรงหน้าเขา ขลุ่ยโบราณเต็มไปด้วยรอยแตกมากมายแผ่ขยายไปทั้งเลา

“อาอู่ เจ้า…กลับมาแล้ว”

เสียงแหบพร่าทว่าอ่อนโยนดังมา ไม่รู้ว่าลอยอยู่ในควันเถ้ากระดูกที่ปกคลุมท้องฟ้าหรือก้องอยู่ในใจของจ้าวอู่เจียง

เขาชะงักไปเล็กน้อย อาอู่? กำลังเรียกเขา? หรือกำลังเรียกสิ่งที่เรียกว่าเทพอสูรกลับชาติมาเกิดกันแน่?

จ้าวอู่เจียงแน่ใจและเชื่อมั่นว่า เขาไม่ใช่เทพอสูรกลับชาติมาเกิด แต่มีคนกำลังพยายามจงใจชี้นำ ผลักดันให้เขาเดินไปในหนทางที่เชื่อเช่นนั้นเพราะวางแผนบางอย่างไว้

เขาไม่เข้าใจว่าตัวเลขเหล่านี้คืออะไร แต่คงมีความสำคัญบางอย่างแน่

ไหนจะประโยคก่อนหน้า…อาอู่ เจ้ากลับมาแล้วหรือ?

ที่นี่เคยเป็นบ้านของอาอู่หรือ? บ้านของเขา? บ้านของเทพปีศาจ?

แล้วที่นี่…คือที่ใด?

ช่วงเวลาเดียวกัน จีปอฉางที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับผู้คนมากมาย ยิ่งสู้ก็ยิ่งกล้าหาญ กระทั่งเขารู้สึกว่าถุงวิเศษกำลังร้อนขึ้นและสั่นสะเทือนรุนแรงราวกับกระดูกจอมจักรพรรดิที่เขาเก็บไว้จะทะลุออกมาและไปยังที่แห่งหนึ่ง

ไกลออกไป จูกัดเซี่ยวไป๋นั่งยอง ๆ อยู่บนภูเขารกร้าง มือถือพลั่วเล็ก ๆ ขุดไปเรื่อย ๆ ทว่าหากระดูกที่สมบูรณ์ไม่ได้แม้แต่ชิ้นเดียว กระทั่งนิ้วมือกระดูกสีขาวเพียงท่อนเดียวก็ไม่เจอ

เมื่อครู่กระดูกสีขาวทั้งหมดที่เขามองเห็น ไม่ว่าจะเป็นกระดูกแขนขาที่หักหรือโครงกระดูกที่สมบูรณ์ล้วนฝังอยู่ในทรายและโผล่ออกมาครึ่งหนึ่ง แต่จู่ ๆ กระดูกเหล่านั้นก็กลายเถ้าควันไปหมด

ราวกับว่ากระดูกของชนเผ่าโหย่วอวี๋ในที่สุดก็ได้พบกับความสงบสุข

หรืออาจเป็นไปได้ว่า พวกเขาได้เสียสละชีวิตอีกครั้งเพื่อบางสิ่งที่ต้องทำ