ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 891

บทที่ 891 จิตสังหารท่วมท้น

มู่เชียนเชียนพึมพำเพลงกล่อมเด็กออกมาเบา ๆ ร่างอ้อนแอ้นเคลื่อนไหวไปพร้อมกับหินโม่ที่หมุนวน

ดวงตากลมโตของนางก็กำลังกวาดมองไปรอบ ๆ

นางรู้ดีว่าอาจารย์คงไม่วางใจที่จะปล่อยให้นางอยู่ลำพัง เขาต้องคอยสอดส่องอยู่แน่นอนด้วยวิธีบางอย่าง

และนางก็มีวิธีต่อต้านของนางเช่นกัน เมื่อกบเล็ก ๆ ริมสระส่งเสียงร้อง แสดงว่ามีคนใช้พลังปราณสำรวจ นางก็ต้องทำตัวเรียบร้อย

ทันทีที่กบเล็ก ๆ หยุดร้อง แสดงว่าพลังปราณหายไปแล้ว

นางก็จะสามารถฉวยโอกาสหนีออกไปได้

ฮึ! อาจารย์แต่งเรื่องราวเหลวไหลขึ้นมา บอกว่าอะไรแล้วนะ? ชะตาชีวิตพลิกผันจะประสบเคราะห์กรรมใหญ่?

คิดว่านางจะเชื่อจริง ๆ หรือ? ก็แค่ต้องการหาข้ออ้างกักขังนางไว้ ให้นางตั้งใจฝึกฝนวิชาเท่านั้น

ส่วนเรื่องที่พลังถูกผนึก นางไม่กังวลเลย นางสามารถอาศัยกบเล็ก ๆ หลุดพ้นได้อย่างแน่นอน

รอให้ไม่มีพลังปราณคอยจับตา นางก็จะวิ่งหนี

มีทะเลกว้างใหญ่ให้ปลาโลดแล่น ฟ้าสูงเปิดทางให้นกบิน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ มู่เชียนเชียนเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง โม่ถั่วได้เร็วขึ้นอีกหนึ่งส่วน

และฟันเฟืองแห่งโชคชะตาก็หมุนเร็วขึ้น

……

ดินแดนลับเต๋อเหลียนชั้นที่ยี่สิบสอง

องค์ชายสี่แห่งราชวงศ์เซียนต้าโจว จีปอฉาง ถูกเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรรุมแย่งชิงกระดูกจอมจักรพรรดิไม่หยุดหย่อน สองมือยากจะต้านสี่มือ แล้วเขาจะรับมือกับเหล่าอัจฉริยะที่มีวรยุทธ์ไม่ด้อยไปกว่าเขามากนักทั้งหมดได้อย่างไร?

ไม่นานเขาก็ค่อย ๆ ถูกกดดันจนเสียเปรียบ

คนของราชวงศ์เซียนต้าโจวที่มาช่วยเหลือก็เริ่มเตรียมตัวที่จะถอนกำลัง พร้อมทั้งคอยคุ้มกันเขาตอบโต้และฝ่าวงล้อมของพวกที่ล้อมสังหาร

ไกลออกไปที่สนามรบอีกแห่ง

จ้าวอู่เจียงที่แต่เดิมถูกคนตระกูลหลี่กดดันจนเสียเปรียบ ตอนนี้กลับมีพลังแผ่ซ่านไปทั่ว ท่วงท่าน่าเกรงขาม จิตสังหารรุนแรง

กลางหว่างคิ้วของเขาปรากฏลวดลายแนวตั้งสีม่วงเข้ม ราวกับตาที่สามที่ปิดอยู่ รอบกายระยะสามฉื่อปรากฏเงาร่างมายา แม้ไม่ได้สูงเทียมฟ้า แต่ก็ทำให้ผู้คนต้องตกตะลึง

พลังบำเพ็ญเพียรของพวกเขาพลุ่งพล่าน แต่ละคนกระโจนเข้าใส่จ้าวอู่หยางอย่างไม่ยอมแพ้

คนตระกูลหลี่นำสมบัติล้ำค่าออกมาใช้ เพื่อที่จะจัดการกับจ้าวอู่หยางให้ได้เร็วที่สุด

ขณะเดียวกัน ภายในใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและหวาดกลัว

หลังจากต่อสู้อย่างดุเดือดกว่าสองถ้วยชา พลังของพวกเขาถูกใช้ไปไม่น้อย แม้จะผลัดกันพักผลัดกันโจมตีอยู่เรื่อย ๆ

แต่จ้าวอู่หยางที่ต่อสู้เพียงคนเดียว ไร้คนสนับสนุน ทั้งยังต้องรับมือกับพวกเขาตั้งหลายคนกลับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งดั่งผิวน้ำ หนำซ้ำจิตสังหารยังพวยพุ่งออกมามากขึ้นเรื่อย ๆ

ทำให้พวกเขาสับสนและไม่เข้าใจ

ทว่าการกระทำของพวกเขาตอนนี้ไม่ใช่แค่การขึ้นธนู แต่พวกเขายิงธนูออกไปแล้ว วันนี้ถ้าไม่ใช่จ้าวอู่หยางตาย พวกเขาก็พินาศ

เสียงคำรามของคนตระกูลหลี่ดังกระหึ่ม

ทว่าลมหายใจหลี่เสินทงอ่อนลงเรื่อย ๆ เขาบังคับใช้วิชาเฉพาะของตระกูลอย่างวิชากำหนดผลมากเกินไป ทุ่มเทขนาดนี้ทั้งหมดเพียงจะทำให้จ้าวอู่เจียงอ่อนแอลง

คนตระกูลหลี่ใช้วรยุทธ์อย่างไม่ยั้งมือ เข้าล้อมโจมตีจ้าวอู่เจียงครั้งแล้วครั้งเล่า ศิษย์บางคนจากสำนักเติมฟ้าเองก็ถูกบรรยากาศชักจูงจนเข้าร่วม ช่วยตระกูลหลี่จับกุมจ้าวอู่เจียง

ส่วนจ้าวอู่เจียง ทั้งมือใหญ่ลามไปถึงแขนเสื้อของเขาชุ่มไปด้วยเลือด สายตาเย็นชามองกลุ่มคนตรงหน้านิ่ง ๆ แล้วมือที่เปื้อนเลือดก็เริ่มรวบรวมพลังสายฟ้าขึ้นมาอีกรอบ…