ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 904

บทที่ 904 ข่าวลือแพร่สะพัด

ฟ้าสว่างสดใส

ด้านหน้าดินแดนลับเต๋อเหลียน ข่าวลือหนึ่งแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว นั่นคือข่าวลือเกี่ยวกับจ้าวอู่เจียงที่จางเต๋อหลู่ นักพรตแห่งสำนักศรัทธาสวรรค์ส่งคนมาเผยแพร่อย่างลับ ๆ

“จ้าวอู่เจียงจากเมืองกุยหลาย เกาะหลิงซี ครอบครองวิชามารกลืนสวรรค์!”

เหล่านักบำเพ็ญเพียรมากมายไม่ได้สนใจจ้าวอู่เจียงมากนัก

แม้ว่าเมื่อวานจ้าวอู่เจียงจะแสดงพลังอันแข็งแกร่งสังหารอัจฉริยะตระกูลหลี่ ทำให้ผู้คนต้องทึ่งในความเก่งกาจของเขา

แต่ผู้แข็งแกร่งที่ก้าวเข้าสู่ดินแดนลับเต๋อเหลียนนั้น ใช่มีเพียงแค่จ้าวอู่หยาง

จีปอฉางแห่งราชวงศ์เซียนต้าโจวก็ยังไม่ได้เผยพลังทั้งหมดของเขา ส่วนหลู่เสี่ยจิ่นก็ยังไม่ได้แสดงสภาวะที่แข็งแกร่งที่สุดของนางออกมา

ทั้งยังมีผู้ฝึกฝนอิสระที่ทรงพลังอย่างไร้เทียมทานอีกหลายคน รวมถึงผู้แข็งแกร่งที่ซ่อนตัวลึกและมุ่งหน้าไปยังใจกลางดอกบัวอย่างแน่วแน่ และอื่นๆ อีกมากมาย

แม้จ้าวอู่หยางจะโดดเด่น แต่ในใจของผู้คนทั้งหลาย เขาก็เป็นเพียงดอกไม้ที่เพิ่งเบ่งบาน อาจจะเหี่ยวเฉาในชั่วขณะถัดไปก็เป็นได้

แต่ข่าวลือเกี่ยวกับจ้าวอู่หยางก็ยังคงแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว จากคนหนึ่งสู่อีกสิบคน จากสิบคนสู่อีกร้อยคน ทำให้ผู้คนได้รับรู้เรื่องนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ

จุดสำคัญของเรื่องนี้ไม่ใช่จ้าวอู่หยาง แต่เป็นวิชามารกลืนสวรรค์ที่ว่ากันว่า หากได้วิชานี้มาก็จะได้ครอบครองใต้หล้า!

และตัวเอกในข่าวลือนั้นก็คือจ้าวอู่หยาง ว่ากันว่าเขาครอบครองวิชามารกลืนสวรรค์!

แต่เนื่องจากยังไม่รู้ว่าเรื่องนี้จริงหรือไม่ จึงต้องถือว่าเป็นเพียงข่าวลือไปก่อน

ภายในใจทุกคนคิดคล้ายกัน แม้จะเป็นเพียงข่าวลือ พวกเขาก็จะต้องไปสืบหาความจริงและลองทดสอบจ้าวอู่หยาง

เพราะหากเรื่องนี้เป็นความจริง ผู้ที่ไปทดสอบจ้าวอู่หยางก่อนก็จะได้เปรียบในการได้มาซึ่งวิชามารกลืนสวรรค์นั่นเองแม้แต่ผู้ที่ไม่เชื่อในเรื่องนี้ ก็จำเป็นต้องให้ความสนใจอย่างมาก เมื่อถึงเวลาที่จ้าวอู๋อวี้ยืนยันว่าเขาครอบครองวิชามารกลืนสวรรค์ หมายความว่า ทั้งดินแดนลับเต๋อเหลียนจะเกิดเหตุวุ่นวายนองเลือด เมื่อถึงตอนนั้น ไม่มีใครสามารถอยู่อย่างสงบได้ ทุกคนจะถูกดึงเข้าสู่วังวนแห่งการต่อสู้

“พลังอันยิ่งใหญ่ไม่มีทางเป็นสิ่งที่ผู้บำเพ็ญเพียรธรรมดาจะครอบครองได้!”

“แต่หากจะกล่าวว่าเขามีวิชามารกลืนสวรรค์จริง ก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้”

“พวกเจ้าได้รับข่าวสารล้าหลังไปแล้ว ข้าเพิ่งได้รับข่าวล่าสุดมาว่า ตอนที่จ้าวอู่หยางเพิ่งเข้าสู่ดินแดนเต๋อเหลียน เขาได้สังหารนักรบผู้แข็งแกร่งที่มาล้างแค้นไปหนึ่งคน นักรบผู้นั้นเป็นถึงขั้นจักรพรรดิ แต่ลดทอนพลังของตนลงมา คิดว่าจะสามารถกำจัดจ้าวอู่หยางได้อย่างง่ายดาย แต่ใครจะรู้ว่ากลับถูกจ้าวอู่หยางสังหาร!”

“ความแข็งแกร่งของจ้าวอู่หยางผู้นี้ช่างเหลือเชื่อเกินไป หากไม่มีวิชามารกลืนสวรรค์หรือวิชาในระดับเดียวกัน ใครเล่าจะเชื่อ?”

“บางทีนี่อาจเป็นความจริงที่ว่าทำไมตอนนั้นจ้าวอู่หยางถึงกล้าท้าทายหลู่เสี่ยวจิ่น และหลังจากนั้นก็รอดพ้นจากการไล่ล่าของหลู่เสี่ยวจิ่นมาได้… เพราะมีวิชามารกลืนสวรรค์อยู่กับตัว เขาเลยมั่นใจพอที่จะหยิ่งผยอง!”

“ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อวานเขาเผชิญหน้ากับการข่มขู่ของหลี่เสวียนทงและหลี่เสินทงโดยไม่มีท่าทีหวาดกลัว ตอนนี้เหมือนว่าจะเป็นเพราะเขามีวิชาดี!”

“เขาจบแล้ว! ถ้าข่าวนี้เป็นเท็จก็ดีไป แต่ถ้าเป็นความจริงเขาต้องตายแน่นอน ไม่มีทางที่จะมีชีวิตรอดออกจากดินแดนเต๋อเหลียนได้! ผู้บำเพ็ญเพียรนับไม่ถ้วนและผู้แข็งแกร่งจากตระกูลใหญ่จะล้อมสังหารเขา ไม่ว่าเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็เป็นเพียงขั้นหลอมวิญญาณจะหนีรอดไปได้อย่างไร?”