ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 905

บทที่ 905 ความคิดเล็กน้อยของหลู่เฟิง

สถานการณ์ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

“หากจ้าวอู่หยางครอบครองวิชามารกลืนสวรรค์จริงก็ยากจะบอกได้ว่าเขาจะหนีรอดหรือไม่ หากเขาฝึกฝนวิชามารกลืนสวรรค์จนแตกฉาน เมื่อเขาสู้สุดชีวิต บางทีเขาอาจไม่พ่ายแพ้ พึงรู้ไว้ว่า จ้าวอู่หยางไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาอัจฉริยะดินแดนลับเต๋อเหลียน แต่วิชามารกลืนสวรรค์เพียงพอที่จะลบล้างช่องว่างระหว่างเขากับผู้อื่นได้ เมื่อสู้สุดชีวิตยังสามารถกลืนกินพลังวิญญาณของฟ้าดินได้อย่างไร้ขีดจำกัด!”

“น่าขัน! ก็เพราะเป็นวิชามารกลืนสวรรค์ จ้าวอู่หยางถึงไม่มีทางฝึกฝนจนแตกฉานได้!”

“ใช่แล้ว วิชามารกลืนสวรรค์เป็นวิชายิ่งใหญ่ที่เทียบเท่ากับวิชาเต๋า ด้วยวรยุทธ์ของเขาในตอนนี้ อย่างมากที่สุดก็คงแค่ฝึกฝนวิชามารกลืนสวรรค์ขั้นพื้นฐานเท่านั้น”

“ถอยหลังไปหมื่นก้าว ถึงแม้ว่าเขาจะโชคดีฝึกฝนสำเร็จ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะบรรลุถึงขั้นชำนาญ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเข้าใจแก่นแท้ของวิชามารกลืนสวรรค์! หาไม่ ข่าวลือนี้คงไม่ใช่ว่าจ้าวอู่หยางครอบครองวิชามารกลืนสวรรค์ แต่จะเป็นจ้าวอู่หยางฝึกฝนวิชามารกลืนสวรรค์!”

“ฮึ แม้ว่าเขาจะสามารถใช้วิชามารกลืนสวรรค์ต่อสู้กับผู้คนมากมายได้อย่างยากลำบาก และรอดชีวิตได้โดยบังเอิญ แต่หลังจากที่เขาออกจากดินแดนลับเต๋อเหลียนแล้วเล่า?”

“เมื่อถึงตอนนั้น ผู้ที่เขาต้องเผชิญหน้าจะไม่ใช่อัจฉริยะรุ่นเดียวกัน แต่เป็นผู้ฝักตนขั้นจักรพรรดิไปจนถึงจอมจักรพรรดิ!”

“เจ้าคิดว่าเขาจะเอาอะไรไปสู้?”

“พวกเราดูเหมือนจะเชื่อกันไปแล้วว่าเขามีวิชามารกลืนสวรรค์…”

“เอ่อ…เพียงแค่ยืนยันว่าจ้าวอู่หยางมีวิชามารกลืนสวรรค์เขาก็ต้องตายแน่นอน คนธรรมดาไม่มีความผิด แต่ครอบครองของล้ำค่าก็เท่ากับมีความผิด!

“จีปอฉางได้กระดูกจอมจักรพรรดิไป แม้จะมีราชวงศ์เซียนต้าโจวหนุนหลังก็ยังต้องถูกอัจฉริยะมากมายล้อมสังหารแย่งชิง แล้วนับประสาอะไรกับจ้าวอู่หยางที่ไม่มีพื้นเพแต่กลับครอบครองสมบัติสวรรค์เล่า?”

“ถ้าข่าวลือถูกยืนยันว่าเป็นเรื่องเท็จ เขาถึงจะรอดชีวิตได้…”

“ข้ากลับหวังว่าจะเป็นความจริง ข้าอยากเห็นว่าวิชามารกลืนสวรรค์ในตำนานที่ทำให้ทั้งมนุษย์และเทพต่างหวาดกลัว และสามารถแย่งชิงอำนาจสร้างสรรค์ของสวรรค์และพิภพได้ ข้าอยากรู้ว่าแท้จริงแล้วจะทรงพลังเพียงใด”

“แต่ข้าคิดว่า ถ้าไม่เป็นความจริงคงดี แม้ว่าจะเป็นความจริง เจ้าและข้าก็ได้แต่มองดูผู้อื่นแย่งชิงกัน เมื่อถึงเวลานั้น ภายใต้การล่อลวงของวิชามารกลืนสวรรค์ จะทำให้ความเกรงกลัวต่อภูมิหลังของคู่แข่งลดน้อยลงอย่างไม่มีที่สิ้นสุด การนองเลือดอย่างรุนแรงเป็นสิ่งที่คาดการณ์ได้อย่างแน่นอน”

“…”

“พี่สาว…” หลู่เฟิงได้ทีเริ่มพูดถึงจุดประสงค์ที่แท้จริง “ข้าได้ยินข่าวลือมาตั้งแต่เช้าว่า พี่เขยครอบครองวิชามารกลืนสวรรค์”

“เรื่องนี้ช่างน่าตกใจเหลือเกิน ข้ากังวลว่าจะเป็นอันตรายต่อพี่เขยเลยตั้งใจมาถามพี่ให้แน่ใจ หากยืนยันว่าเป็นเรื่องเท็จ ข้าจะรีบส่งคนไปแก้ข่าว คืนความบริสุทธิ์ให้พี่เขย!”

“แต่หากเรื่องนี้เป็นความจริง…”

“พวกเราก็ควรส่งคนไปคุ้มครองพี่เขย ต้องไม่ให้ใครจับตามองเขาได้เด็ดขาด และพาพี่เขยกลับมาที่ตระกูลลู่…”

จ้าวอู่หยางครอบครองวิชามารกลืนสวรรค์ปีศาจหรือ? หลู่เสี่ยวจินลืมตาขึ้น นางจ้องมองหลู่เฟิง ครู่หนึ่งก็เข้าใจแล้ว

นางรู้ดีว่าหลู่เฟิงไม่กล้าปิดบังหรือหลอกลวงนางในเรื่องสำคัญเช่นนี้ ภายนอกคงมีข่าวลือดังที่หลู่เฟิงกล่าวไว้จริง

แต่จ้าวอู่หยางจะมีวิชามารกลืนสวรรค์จริงหรือ?

ดวงตาของหลู่เสี่ยวจินสั่นไหวขณะครุ่นคิดถึงรายละเอียดตอนที่นางเคยปะทะกับเขา